Spring naar inhoud

Ik vond piano spelen afschuwelijk en het maakte mij zeer opstandig

Fredvanderwal's Weblog

Maar eigenlijk, weet U, is het allemaal heel simpel,want als ik al die vierhonderdvijftig schil derijen,tekeningen,lithos,etsen,zeef drukken en collages niet zelf had gemaakt moest ik naar een galerie of museum om werken van gelijke strekking en klasse te kunnen aan schouwen, weliswaar van andermans artistieke hand en nu hoeft dat gelukkig niet, omdat ik ze ook nog zelf heb gemaakt!
Bovendien is het nog maar de vraag of de geachte kollegaatjes,die liever lui dan moe zijn, in staat zouden zijn werken van gelijke kwaliteit te leveren.Een klein gedeelte van de door mij vervaardigde kunstwerken is nog steeds in mijn eigen bezit (Haast U!Op is op!) en de rest heb ik voor de zekerheid en ten behoeve van het nageslacht op foto en dia vast gelegd.Ik weet niet eens waar alles zich bevindt en een groot gedeelte van mijn werk dat in overheidsbezit is werd geklassificeerd met de code BCW (Bijzondere…

View original post 829 woorden meer

Afbeelding

MIJN NAAM IS PICON EN IK DOE GRAAG HET SPELLETJE DOOD LIGGEN IN EEN KROMME BOCHT

Ik zal een en ander even toelichten voor een beter begrip. In mijn hameau in Frankrijk is dat nog geheel anders…

Het incasseringsvermogen van de doorsnee artiest is al lang weg, volgens mij vooral doordat verantwoordelijkheden door de artistieke persoon van de manlijke als de vrouwelijke kunne bij voorbaat op de overheid worden afgewenteld, die ruimhartig met subsidies strooit voor de talentlozen.

Ik zal een en ander even toelichten voor een beter begrip. In mijn hameau in Frankrijk is dat nog geheel anders dan hetgeen ik hierboven beschreef.
Er is daar vlak bij Couloutre een fabriek waar walnotenolie wordt geperst. Je brengt een zakje walnoten dat drie maanden heeft liggen drogen om het gif er uit te laten walmen naar de notenboer met zijn archaische machinerieën . Gezond ook die walnotenolie, maar het is niet helemaal waar dat het helpt tegen kruipknie, jicht, waterzucht, loop oor, natte neus van boven of van onderen en borstballen, zoals ze zeggen.
De fabriek hoeft helemaal niet regelmatig arbeidstijdverkorting aan te vragen, want het is een familiebedrijf van morsige tiepes die breder dan hoog zijn, maar berensterk door eeuwen sappelen dat duidelijk op niet mis te verstane wijze op het doorgroefde gelaat staat geschreven.
Als de laatste fles leeg is stap ik meteen op de tomaatrode tweetakt brommer met lekkende uitlaat, dus dat geeft me een geluid dat je kilometers ver hoort, dan weten ze dat ik er aan kom en zetten alvast een fles Absinth op tafel.
Dan smiespelen de dorpelingen van achter hun groezelige knuisten: De Fred van der Wal is los van uit het Couloutre Berenbos, moeders houdt uwen dochteren thuis en voordat de avond gevallen is, ben ik al weer 9 km verderop ter plaatse tegenover de gerestaureerde oude school waar ze in de tuin al weer een bedje met klei aardappelen voor de frituur aan het aanleggen zijn met hunne brede spades en houwelen want het is harde rotsgrond waardoorheen zij moeten ploegen.
Werkzaam volk trouwens met zwaar bemoste petten. Gaan direct al spittend in de aarde aan de slag om de maatschappij een stuk droog brood af te dwingen. Kom daar hier maar eens om in Holland Klein Kolereland.’

Zodra ik mij ergens in meng wat het artistieke veld betreft, breekt er onmiddellijk de pleuris uit …

Prima geregeld in het verleden. Kwam geen sociaal werker of psychologiater aan te pas. De ADO werknemers redden zichzelf in die goeie ouwe tijd heel goed.
ADO werknemers, zegt u?
Ja.
ADO dus.
Afkorting van Arbeid Door Onvolwaardigen. Maakten houten speelgoed, karretjes met houten wielen die aan een gerafeld touwtje werden voort gesleept door kinderen van lage kom af.
Men kende toen nog verschil in stand en moraal. Zo hoort het ook, die tijd komt vanzelf wel weer terug. Ik kom bijvoorbeeld zelf dan ook niet uit een negorij of een gribus.
Nee, hoor, uit de Concertgebouwbuurt, Amsterdam Zuid. Vondelparkbuurt. Het yuppen kwartier.
Alleen voor nette mensen zoals u en ik.
En toen de winters nog echte winters waren in de fifties met hele rijen fijne Winter-boeken van de Margriet in de kast en oorwarmers die op een koptelefoon leken als het vroor, met de alpino als een King Size bloedblaar zo laag mogelijk over de oren getrokken, leren kaphandschoenen en een leren jas tot op de enkels voor op de Solex. De mannen zagen er uit als randdebielen, maar daar lette niemand op vlak na de oorlog, toen er overal nog dikke pakken sneeuw lagen, maakten ik en mijn vriendjes spiegel-gladde glijbanen om oude van dagen de bespataderde achterpoten op onderuit te zien gaan en de knoken te horen breken als ze weer een kuitenflikker sloegen met een tas vol boodschappen in papieren puntzakken van de Vana op de hoek waar de grauwe erwten met een kromme, metalen schep met houten handvat uit openstaande vakken werd geschept door bleke, meel bestoven winkelbediendes in grijs blauwe stofjassen toen Nederland nog Nederland was in plaats van gekoloniseerd te worden door sloebers uit Verweggistan op weg naar een risicoloos staatsgesubsieerd bestaan, een gratis huis met complete inboedel.

Konden die bejaarden van de weeromstuit weer opnieuw boodschappen gaan doen van hun aerrmoedje als ze een smak hadden gemaakt.
Arme mensen waren slechte mensen, zeiden volgevreten VVD-ers in de pers of aan de borreltafel, anders waren ze niet arm, leerden wij van meneer de dominee en ieder voor zich en God voor ons allen op Zondag. Het welvaarts evangelie van rechts.
Wij waren jong, hoe konden wij weten?

Wanneer zo’n gehandicapte met behulp van zijn stelten in de veertiger jaren van de vorige eeuw zich weer moeizaam van de spiegelgladdde glijbaan naar omhoog vocht, indien hij geen gebroken heup had opgelopen,  kwam er geen enkele klacht over de blauwe, korstige lippen van het slachtoffer, laat staan een liederlijke vloek, ook niet als we hem voor de tweede keer onderuit haalden en met zijn krukken aftuigden om hem een lesje te leren.
We hadden op catechesatie geleerd dat de Heir der Heirscharen geeft wie heeft en afpakt van hen die niks hebben, dus handelden wij daar naar als lidmaten van de gereformeer-de jongelingen vereniging. Het gristendmocratiese gedachtengoed, zal ik maar zeggen.
Het waren hele fijne mensen indertijd. Vervuld van rechtvaardigheid. Mannen en vrouwen met mesjomme.

Dat auteur Fred van der Wal zijn oude toon weer helemaal als vanzelf heeft hervonden, blijkt uit zijn observaties van taferelen waarvan een ieder die niet vergeven is door het vergif van het links draaiende melkzuur direct de humor inziet.
‘Ik kan het ook allemaal niet helpen wat er zich in de wereld zoal afspeelt,’ verzucht de omstreden auteur/kunstschilder en kijkt ons meewarig aan.
‘Zodra ik mij ergens in meng wat het artistieke veld betreft, breekt er onmiddellijk de pleuris uit of is de pleuris gemixed met de kolere al voldoende aanwezig.
Het incasseringsvermogen van de doorsnee artiest is al lang weg, volgens mij vooral doordat verantwoor delijkheden door de artistieke persoon van de manlijke als de vrouwelijke kunne bij voorbaat op de over heid worden afgewenteld, die ruimhartig met subsidies strooit voor de talentlozen.

In Amsterdam had je in de dull fifties één of twee goed willende beroepsnegers

Onze auteur is op de leeftijd der sterken gekomen waarop hij met heimwee terugblikt op vervlogen tijden van wel eer toen Nederland nog tien miljoen inwoners telde en een echt fijn, vredelievend land was. Geen vuiltje aan de lucht op de blanke top der duinen waar reine, blonde, jonge maagden verlangend door een binocular naar de horizon stonden te staren in mini-jupe merk ‘Tast Toe’ voor het geval dat de ridder op het witte paard kwam aangevlogen door de branding.
In Amsterdam had je in de dull fifties één of twee goed willende beroepsnegers, eentje uit de Bananenbar en de ander uit de Bamboobar; Martin Sterman, de musicus en zijn broer Otto Sterman, de laatste een geweldige verhalenverteller, zeer gezien in progres-sieve kringen van blonde studentes die graag een gekleurde medemens in bed wilde om het op te leren.
Ik ben -zoals u al lang begrijpt- niet zo voor interraciale ondernavelse betrekkingen en houd het liever bij de oudere, blanke vrouw, want in jonge Barbiepoppen met Botox koppen en opgespoten lippen heb ik geen goesting.
Ik vraag me trouwens af, waar ze gebleven zijn: de échte vertellers zoals Otto Sterman en de bevlogen lezers als Fred van der Wal cs , die zelfs op de straathoeken van Amsterdam in de Belgische schandaalbladen Zondagsnieuws en Kwik waren verdiept op zomerse zondagen.
Ik heb toch al geruime tijd een hard hoofd in de overlevingskansen van de jongere generatie. Kuipjes halfzachte Halvarine. Slaan nog geen deuk in een pak boter.
De rechts richtende melkvee- en schapenboer wordt in Friesland gelukkig in hoog tempo weg gesaneerd, gaat failliet en ploegt nog slechts op versleten klompen zich moedeloos voort, van Bijzondere Bijstands loket naar het UWV loket, gedoemd tot een beroepswer-keloos, uitzichtsloos bestaan, want wat kunnen zij meer dan aan de spenen van de uier van de boerin trekken of op het varken springen…the midnight jump .

In de goede, oude tijd werd menselijk leed vooral zichtbaar als voorbijgangers met een lichamelijk gebrek zich door de straten sleepten tot grote vreugde van de lagere school kinderen. Invalides, veelal overdekt met zweren van de syf of lekkend van onderen door de gonorroe.
Het loon op de zonde. Zo hoort het ook.
Er was in de vroege fifties nog geen TV dus het enige tijdverdrijf betrof het in zure lappen gehulde onderlijf en dat eiste zijn tol.
‘Er werd dan ook massaal op straat met de ongelijke klinkers en hardstenen blauwe stoep randen heel veel gehinkeld, gestrompeld, geknikkerde, gehoepeld en gepriktold en zelfs in heel veel gevallen door éénbenigen, zieken, zwakken en misselijken.
Nee, dan bedoel ik niet ongelukken en breekfeest door het beoefenen van de befaamde hink-stap-sprong, want daar kun je best ver mee komen in het leven als je die overdrach-telijk toe past.
Hoe het er vroeger dan aan toe ging in ons eens zo fijne blanke vaderland? Men hield zich indertijd als gebrekkige nog overeind met een soort vreemde stelten met een dwarshout dat omwonden was met smerig uitziend grijs, bevlekt linnen, de constructie van klop klop klop eerlijk eikenhout onder de oksels werden geplaatst en het gewicht goed verdeelden. Krukken.
Prima geregeld. Kwam geen sociaal werker of psychologiater aan te pas.

Wat die Fred van der Wal allemaal heeft uitgehaald… (deel 1)

Wat die Fred van der Wal allemaal heeft uitgehaald… (deel 1)

We ontmoeten elkaar in de sociëteit Arti et Amicitiae aan het Rokin op een bewolkte herfstmiddag 1976 te Amsterdam.  Onze hoofdpersoon, bruinverbrand, lang blond haar, leren jasje, t-shirt, Ray Ban zonnebril, lacht en praat veel. Net terug van Ibiza, het befaamde druipers eiland, waar regelmatig de hele Amsterdamse geslachtszieke artistieke sien met aan- en inhang komt uitpuffen en hun aan een slordige levenswijze te danken inherente ziektekiemen wijd en zijd verspreiden, zoals het de doorsnee internationale artiest van het slappe koord in kunsthistorisch opzicht betaamt. Denk maar aan, de syfiliet Gauguin, de tb lijer Modigliani, die syfilislijder Van Gogh in zijn gekte, De Ongezalfde Heilige Van Het Bloedende Oor, die rooie mafketel met zijn domineesbevliegingen en zijn waanzin. Gotsalmeliefhebbe als je zo moet leven als kunstartiest dan hang je toch je kwatsen aan de wilgen en doe je alsof je  muts bloedt!

“Ibiza? Veel geblondeerde met goud omhangen zonnebankbruine heren met strakke leren broeken gezien, die hand in hand stilzwijgend langs het Ibicenzer strand wandelen met de lange, valse wimpers koket knipperend in de warme avondzon van eind september met een paar Ibicenzer staartloze hondjes, dat vinden mannen die van mannen houden nu eenmaal mooi. Als iets op geilt, breek me de bek niet open, ik heb me toch een verleden, heden en toekomst achter de rug, dat wil je niet weten…” deelt de kennelijk bisexuele geïnterviewde vrolijk mee aan het gezelschap dat aan de bar zit.

Meestal is hij de zwijgzaamheid zelve maar nu gaat hij los op volle toeren. De op het eerste gezicht vriendelijk ogende marathonloper M. achter de bar luistert aandachtig mee als het volume van de conversatie door het enthousiasme regelmatig boven het geroezemoes van de andere zwaar bebaarde en behaarde kunstzinnige gasten uit stijgt. Hij zou er boeken over vol van kunnen schrijven met hetgeen hij allemaal aan de bar hoort. Zelfs over de in- en inkeurige, beschaafd ABN sprekende Fred van der Wal heeft hij zo zijn scabreuze anecdotes voorhanden, beweert hij gniffelend. Wat die niet allemaal in het diepste geheim uitgehaald heeft moet voorlopig maar geheim blijven. Geheimen zijn er om in het vers gedolven graf mee te nemen

Twee heren aan de overkant van de bar ver kondigen op luide toon hun voorkeur voor mannen met dikke lippen. Een zeer middelbare vrouw aan de bar, een gezette, blozende bollen wangen hapsnoet met een p relketting om, lepelt gulzig een kom kippensoep leeg op hoorbare wijze. Slurp,slurp, slebber, slebber. Het lied van het varkenshok. Wij herkennen in haar de stoege Friezin M. , de onbegrepen kunstenares, die altijd alleen aan de bar zit en volgens beeldhouwer Ger  nog steeds niet weet of ze voor de lesbische of heteroseksjuwelen wijze van omgaan met de naaste moet kiezen. Waar zit M.? In het varkenshok van haar boerderijtje. Je herkent d’r aan d’r wollen muts. De lezer cq -es  heeft geen moeite met de seksjuwelen keuze van de ander; verstandigerwijze neukt onze ras artiest van huis uit alles wat hij lekker vindt. Man of vrouw, meisje, man of jongen, maar geen kinderen of kleuters en de fabel dat hij regelmatig de beuk er in gooide bij zijn kleine zusje blijkt op roddel van links draaiende melkzure frustraten te berusten. Waarom zou je als man of vrouw de helft van de bevolking bij voorbaat uit sluiten? Mag een gezonde Hollandse jongen zelf kiezen met wie hij een over en weer democraties besloten wederzijdse wip in bilateraal overleg op het overlegplatform in kulturele kringen met een man of een vrouw gaat maken? Nou dan!

Zo nu en dan komt de aantrekkelijke, Italiaans ogen de, donkerharige, discrete R. even binnen. Een klassiek ogende schoonheid zonder een zweem van aanstellerij zoals onder de dames en heren artiesten van Arti et Amicitiae bon ton is. Ze spoelt een dozijn bier glazen geroutineerd om of geeft nauwelijks hoorbaar op uiterst beschaafde, welluidende toon instructies aan de bierwacht die net onder de tap bezig is met de koppeling van een koperen bierleiding aan te schroeven omdat er al twee dagen geen druk op de slang staat van het koolzuurvat en wisselt blikken van verstand houding met haar altoos glunde-rende echtgenoot, die zoals altijd aardig in zijn nopjes lijkt.

R. is in het zwart gekleed. In elk geval een kleur die haar flatteert. Ik houd van zwarte kleding. Ook Gothic heeft mijn belangstelling en the dark side of the moon, I got a spoon. Dark daughters en dark ladies. Volgens bepaalde ouderwetse kunstschilders zijn zwart en wit geen kleuren, maar laten ze maar eens naar zichzelf kijken met hun paarse drankneuzen, bleke bespataderde poten en knalrode hoge bloeddrukdrankkoppen. De schuine Baskische muts of baret op de lange witte meidenlokken, zoals H., de joviale, verkalkte kunstkop van de Rietveld akademie. Een haardracht die een gedateerde, slordige en onverzorgde aanblik geeft waar de honden geen kattenbrood van lusten. Representant van een achter haalde vorm van het kunstenaarschap.

(wordt vervolgd)

BCW STATUS KUNST FRED VAN DER WAL IN ICN COLLECTIE BEVESTIGD DOOR DRS. M. RAYMAKERS ICN MEDEWERKSTER

Fredvanderwal's Weblog

BCW STATUS KUNST IN ICN COLLECTIE FRED VAN DER WAL BEVESTIGD DOOR DRS. MA. RAYMAKERS ICN MEDEWERKSTER


Tags: bcw status kunst in icn collectie fred van der wal bevestigd door icn
Fred van der Wal: Om de nu al jaren lange minderwaardige en opzettelijk denigrerende kwalifikaties ten aanzien van mijn werk en CV door niet nader te noemen personen van de manlijke zowel als de vrouwelijke kunne, publicerend op het Volksrantblog van 2006- 2012 nu eens even voor goed te ontzenuwen en hun kinnesinne, frustraties en onvrede om wat niet is en nooit zal worden, voor goed te smoren in mijn virtuele braadpan waar ze bij het virtueel visbakken voortijdig de virtuele pan zijn uitgesprongen, dan nu een korte samen-vatting van een uiterst boeiende discussie voor niet geïnformeerde Volkskrantblogger, de jonge collega zowel als de geïnteresseerde leek tussen drs. Marina Raaijmakers (ICN mede-werkster) en Fred van der Wal (beroepsgenie, beeldend…

View original post 3.618 woorden meer