Spring naar inhoud

Fragment uit verhalenbundel Fred van der Wal ‘Bi-Schierig’.

februari 10, 2018

Na een uur trok hij zich terug. We stonden op. Het was genoeg geweest! We konden wel aan de gang blijven. Geen van beiden konden we er ge-noeg van krijgen. Hij vroeg me een smoes voor mijn vrouwtje te verzin-nen om de nacht bij hem te kunnen  doorbrengen.

Er waren nog zo veel standen in Het Grote Standenboek Voor Mannen Die Van Mannen Houden die we nog niet hadden uitgevogeld met elkaar, dat een vervolg vanzelf sprak.

“Je bent me er wel eentje, zeg! Zo’n krijsketel heb ik nog nooit meege-maakt! Als ze dat op de club horen wil iedereen nog met je naar bed en ben ik het monopolie kwijt…” verzuchtte hij even verzaligd als mis-troostig.

Ja, zo ging het nu eenmaal in het leven van een doorgewinterde hoerige homo als ik. Je kwam, je zag en je werd overwonnen en daarna stapte je maar weer eens op. Je likte je wonden en vervolgde je brede weg. Op weg naar de volgende kilometerpaal van puik dooraderd paars, opgezwollen vlees die zich aanbood om verkeersagentje in mijn lusthol te spelen. Het leven was één en al knuppel uit de zak!

Na de tentoonstellingsopening reed ik met hem mee in zijn Volkswagen die een linnen kap had. Ik zat zwijgend naast hem. Ik voelde me diep be-vredigd maar ook een beetje een afgeneukte slet.

Een beetje maar. Dat gevoel duurde meestal maaar heel kort.

“Je had ook er voor kunnen kiezen om bij Hardy en zijn vrouw in bed te klimmen vannacht. Dan hadden zij jou samen een grote beurt gegeven. Waarom heb je dat niet gedaan? Je bent toch getrouwd? Je neukt toch ook wel eens je wijf? Of is dat ook al weer voorbij?” vroeg hij.

“Ik houd nu eenmaal niet van vrouwenvlees en van kutbeffen walg ik helemaal”, mompelde ik.

Moest ik hem dan alles uitleggen? Kutkleffen? Voor je het wist zat je fi-guurlijk gesproken  helemaal onder de smurrie door al die konfidenties! Ik hield niet van bekentenisproza en waarheidsspelletjes!

Ik lag gotsallemetruttenbollen niet bij de psychiater of de dominee op de divan!

Hij mocht mijn willige, goed ingenaaide hoerenreet, goud op snee, mijn lul, mijn ballen, mijn mond en mijn tiettepels hebben zo lang als hij wilde, maar m’n mind laten penetreren never-nooit-niet, man!

Nee, aan mind fucken wilde ik niet beginnen. Was het niet al genoeg dat ik met hem mee naar huis was gegaan in de zekere wetenschap dat hij mij die nacht geen ogenblik met rust zou laten met zijn Big Bopper roomklop-per en tegen de tijd dat het ochtend zou zijn me wel acht keer zou hebben genaaid in mijn mannenkut of in mijn mond.

Zo ging het toch altijd. It’s the same old song! It’s the poor or it’s the blind!

Hij had een voorstel.

“We kunnen naar een exclusieve club gaan waar alleen mannen zoals jij en ik komen, wat gaan drinken en country line dansen en dan kunnen mijn vrienden je ook eens zien, schoonheid!” opperde hij voorzichtig.

Waarschijnlijk wilde hij zijn vrienden in die club laten zien welke oog-verblindende verovering hij nu weer gemaakt had.

Daar bedankte ik toch echter voor. Een beetje zijn vriendjes zitten enter-tainen en opgeilen. Ik zei dat ik te veel gedronken had op de opening om nog ergens naar toe te gaan en het liefst naar bed wilde.

“Dat kan, meneer van de Wallen. Dat kan. Zoals meneer van de Wallen wenst!” zei hij effen.

De ballen en laat ze niet vallen met je meneer van de Walllen, dacht ik. Hij wist heel goed dat ik de nacht toch wel in zijn armen zou doorbrengen. Hij had mij die middag als een ware  leeuwentemmer me met zijn lul ge-tuchtigd en getemd.

Die zweep van vlees van hem  had mij voor een paar uur aardig gekal-meerd, maar ook enorm opgehitst!

“Als je me vannacht bevalt koop ik dat kunstwerk van je, die olieverf van die man met een brandende lamp in plaats van een kop op zijn schouders en anders niet. Voor wat hoort wat! Je zult er voor werken, hoertje van me! Ik weet dat je te koop bent! Ontken het maar niet, geile teef!” probeerde hij.

“Ik zal mijn best doen”, zei ik zacht. Ik wilde hem niet teleurstellen. Mijn goede minnaar. Ik was te koop voor iedereen; alleen kon of wilde niet ie-dereen de prijs betalen!

“Ik heet Gerard Groenteboer. Je mag me Gerard, Gerrie of Ger noemen, wat je wilt,” zei hij alsof het een voorrecht was om hem bij zijn voornaam te mogen  noemen als beloning voor die neukpartij in dat niet doorgetrok-ken, naar ammoniak stinkende toilet.

“Wat leuk! Gerrie! Zo heette die geblondeerde bisexuele vriend van die danseres Olla Konijn ook. En ik heet Frank. Je mag mij Frank, Frankerika of Magdalena, naar de moeder der smarten noemen, want ik houd wel van een flinke portie pijn bij de sex. Kies maar! Jij mag het zeggen vanavond. Jij bent de baas! De Big Boss met zijn grote klos en zijn zinderende schaambos! Dat gaat van je ros, ros, ros!”

“Over die laatste naam moet ik nog even over na denken, maar het klinkt veel belovend, daar kan ik wel wat mee, Magdalena of moet ik je Maggi noemen?” zei hij mysterieus glimlachend.

“Dan kun je me nog beter soepgroente noemen! Maggi! Kom zeg! Dat zware parfum van die galerie eigenaar, waar heeft hij dat vandaan? Een normaal mens wordt er bijna door vergast! Ik had moeite om bij bewust-zijn te blijven! Of is dat bij jullie soort misschien de gewoonte?” vroeg ik nors om de stilte te doorbreken.

“Uit Italië, daar komen we heel vaak als we kunstenaars voor de galerie bezoeken. We zoeken in alle  gaten en hoeken, ook in de heren onderbroe-ken, hahaha! De meeste kunstenaars neuken we eerst in, dan kunnen we veel beter zaken met ze doen, dan houd je ze beter onder de duim als je in hun anale pruim bent geweest dan interesseert niks meer ze een hol, zo lang ze maar geregeld opgeneukt worden door een galerie eigenaar in de hoop dat ze een tentoonstelling van hun werk in het buitenland kunnen krijgen laten ze zich door elke lul een potje rijgen.

Leer mij de Hoge Heren kunstenaars kennen! Ze zijn niet meer dan vlechtmatjes en billie badgatjes. Het zijn eerder Hoge Hoeren dan Hoge Heren die kunst artiesten! Vooral die Italiaantjes, die zijn zó bloedgeil. Je hoeft maar een vinger naar hun hete hol uit te steken of ze slokken gelijk je hele hand op en vaak kom je dan toch behoorlijk met je fistfuck vuist vast te zitten in andermans hol, dan gooien we er een emmer koud water overheen, dt noem ik wiskey on the rocks, dan moet je zien hoe gauw ze weer los zijn!” zei hij vergenoegd.

Elke echte man in het homo plantsoen kon een vuist maken tegenwoordig.

“Ben jij wel een gefistfuckt?” vroeg hij nieuwsgierig.

“Nee! Nog nooit! Ik weet ook niet of ik een vuist in mijn mannenkut kan hebben. Ik bedoel; een flinke lul is prima maar ik denk niet dat het zou gaan. Ik zou gewoon uitscheuren en daar kan ik bij mijn wijf niet mee aankomen met een gescheurd, bloedend hol. Ze zou vragen of ik de maand had! En vervolgens echtscheiding aanvragen bij de Utrechtse Juristen Groep want ze is ook niet op d’r lauwe klap kut gevallen! Nee, die heef geen kut die een blauwtje gaat lopen!

“En wat zou jij dan doen?” vroeg hij lichtelijk geamuseerd.

“Ik zou mijn biezen pakken, op mijn atelier gaan wonen en een bevriende advokaat waar ik een nog steeds een los vaste verhouding mee heb de echtscheiding laten regelen. Die heeft zo verschrikkelijk de pest aan wij-ven dat hij haar financieel tot op de laatste druppel uit haar kut bot zal uit-persen en er genietend bij staat te kijken hoe hij haar juridies in de goot trapt! Zo eentje is het er wel!

From → Zonder categorie

One Comment
  1. fredvanderwal permalink

    Dit is op Fredvanderwal's Weblog herblogd.

    Like

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: