Skip to content

Enige tijd was ik bevriend met deze mevrouw. Zij decreteerde echter wèl het één en ander…

februari 10, 2018

Enige tijd was ik bevriend met deze mevrouw. Zij decreteerde wèl het één en ander. Wat mij te doen stond: Hoofdakte halen, twee jaar in militaire dienst om de wapenrok van de koningin te dragen met ere als reserve officier, daarna aan een christelijk dorpsschooltje een aanstelling in de Bible Belt, eerste jaar allebei les geven om de rotan meubeltjes aan te kunnen schaffen, elke avond tien uur naar bed, verplicht 1 uur prijs neuken, 7 uur wekker, weer een uur verplicht prijsneuken, in het weekend twee maal daags twee uur prijsneuken, in de avonduren een akte MO pedagogie halen, elk jaar een kind fokken, zondags twee maal naar de kerk, aanstelling als jeugd ouderling der gereformeerde kerken om verdere vrije tijd te vullen, zondagsschool leiden, want “alles moest in het Teken Van De Heer Staan Anders Slaat De Duivel Toe”, in de vakanties gereformeerde kinderkampen leiden, een christelijk schoolkoor leiden, deel nemen aan World Servants om in verre landen voor de aarstluie bevolking (liefst zwartjoekuls) van staats uitvreters je uit de naad te werken in de bouw, door de week zangavonden en bidstondes voor struik en gewas bezoeken tbv leden van christelijke sektes, alleen omgaan met fanatieke gristenen en andere boeren, een cursus reformatorisch pastoraat volgen om afgedwaalden weer op het rechte pad te brengen.

Ik kreeg visioenen van de hel bij al deze voorstellen van deze vrome mevrouw en vond het prima dat de relatie herfst 1965 over en sluiten werd. Mevroj verkondigde daarna “dat ik uit de Duivel was en voorzeker voor de hel bestemd was”.

fredvanderwal

Toen ik zei dienst te weigeren was ik een “smerige communist”, een “rooie”en een “landverrader”.

fredvanderwal

Geen wonder dat op de koppelriemen van de SS-ers “Gott mit uns” stond.

fredvanderwal

Christendom, fascisme en nazi filosofie loten van één stam, kinderen van één Vader.

fredvanderwal

En wat heeft auteur dezes (Fred van der Wal) eigenlijk een door- en door droeve uitstraling op zijn gelaat terwijl wij allen weten dat de man wel van een grapje en een keil houdt.Hoe dat ‘t zo onverwachts komt die droefsnoet depro uitdrukking? Omdat auteur dezes weigert op een foto te glimlachen. Daarom! Want lachen is voor de dommen.

Conclusie:

Ik heb mij afgevraagd hoe ik in Hoorniks plaats zou hebben gehandeld tijdens WO II in het kunstenaarsplantsoen. Daar heb ik wel een aantwoord op; ik zou mij het eerst bekommeren om mijzelf en de mijnen en wellicht-in meerdere of mindere mate- net zo geschipperd hebben als Hoornik, maar zou mijzelf niet, zoals hij wel deed, na de oorlog in allerlei bochten heb ben gewrongen om tegen de waarheid in de Grote Verzets strijder/vervolgde- en uit bereke ning als voorman van het politiek linkse kunstenaarsplantsoen- hebben opgesteld.

Ik heb weinig met gedichten en dichters. Mijn onverschilligheid is zelfs zo groot dat ik geen enkel gedicht kan reciteren. Zie ik een schilderij, foto of film dan is het beeld in mijn geheugen opgeslagen.

Nee, die meneer van der Wal heeft niets te klagen!

 

Nawoord 18 maart 2015:

In ‘De zanger van de wrok’, biografie W. F. Hermans door Willem Otterspeer op ag. 474 Hermans over Ed Hoornik:

…(Hoornik) was in 1942 Duitsers opgepakt en naar Dachau getransporteerd. (Hoornik) …was handig en had geluk; na de oorlog kwam hij er levend uit, dikker zelfs dan hij erin gegaan was, zoals hij in zijn vriendkring vertelde. Journalist geworden, herdacht (Hoornik) bij elke zich voordoende christelijke feestdag de ‘hel van Dachau’ met een reli-gieus getint stuk en de boodschap: dit nooit weer, opdat wij nooit verge-ten, enz. Een vriend van hem (Hoornik) in wie de lezer Brugsma, de hoofdredacteur van de Haagse Post, kon herkennen, die eveneens in Da-chau had gezeten, had toegegeven dat ze er ook wel eens een keer ge-lachen hadden. Natuurlijk zei Hoornik, maar zoiets kun je toch niet schrijven?

In het tweede nummer van Criterium wijzen W.F. Hermans en Adriaan Morriën de inzending van poëzie door Ed Hoornik af.

In ‘Schrijvers, uitgevers en hun collaboratie’ Deel 3 A vermeldt auteur Venema op pag.60, 61, 126, 161, 204 en 261 de sympathie van Hoornik voor het nationaal socialisme. Venema verwijt Hoornik dat hij gebogen heeft tijdens de oorlogs jaren voor de ‘Nieuwe Orde’, om na de oorlog zo snel mogelijk opnieuw een positie binnen de literaire wereld in te nemen.

Gerelateerd

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: