Skip to content

In the silver sixties zat ik geregeld op het Leidsplein tussen de Leidseplein kunst subsidietrekkers die allemaal het boek dat een einde zou maken aan alle boeken en het schilderij schilderen dat de schilderkunst paf zou doen staan, het gedicht dichten waar Lucebert bij in het niet zou vallen…er kwam dus niets van terecht!

februari 9, 2018

De mensen zoals XX met ze aan- en inhang denken bij zullie d’r eige van-zelfs dat ik de hele dag uit me neus zit te vreteN of uit het venster te koekeloeren hetzij aan me eigenst l*l zit te trekken om klaar te komen in een gedragen zweetsok en nooit onder doeszj ga, maar dat is helegaar niet zo, dat ze dat denken is heel erg verkeerd van-zelfs van de mensen, sommige van die mensen geven dan een koekel plus voor een lulverhaal waarin ik word beledigd of zetten zo maar zonder enige reden een hatelijke kutfoto neer van een kotsende pussoon die mijn gewaardeerde weblog vriendin en mij uitkotsen en dat is allemaal alleen maar omdat ze zelf geen bevredigend seksjuweel leven leiden, dat kan niet anders, terwijl iedereen weet dat het zo eenvoudig is (voor een genie zoals Fred van der Wal dan) om een bevredigend leven te leiden en dan hoef je as manspersoon echt niet elke dag naar de Wilde Oeren of je een stuk in je kutkraag te drinken in De Lachende Koe, want dan ben je ver heen en wie ver heen is moet ook weer van ver terug komen en gaat maar lekker allochtonen lectuur lezen van Wei Wei of Ali Ben Maf Maf en verhalen over Mengkabauwse Lombokkers uit paalwoningen die lekker naar kaneel met limoenen sap ruiken uit zullie d’r tumtummetje als de paal er in gaat wonen.

Nee, ik heb geen minachting voor de drinkebroer, integendeel, het zijn vaak creatieve mannen en vrouwen, alleen compassie en hoop op een gezonde inname van hen die moeite hebben met de spiritualiën en meer nemen dan goed voor hun lever als ziek bever is en meer dan ze aankunnen. De auteur Loesberg is dan ook strontlazerus van de trap af gesodom-mieterd en niet meer bij gekomen.

In De Waag in Leeuwarden, tent voor corspballen, pratende driedelige confectiepakken, hockeykuiten en kale kakkers, ben ik wel eens bijna in mekaar gestort door de drank waar mijn oudste dochter bij was en ook S. die gelijk beiden in tranen uitbarstten en zongen: Ach, vader, toe, drink niet meer! en het gevolg was dat we alle drie huilend van het lachen voorover lagen op de klop klop klop eerlijke eikenhouten tafel uut Oisterwijk en er nog eentje namen en ik vrolijk riep: One for the road! Nog steeds niet weet ik niet wat het betekent dus ging ik door tot aan het gaatje. Je kunt ook niet anders als (geniaal) kunsartiest vanzelfs dat hoor je overal rond zoemen en wat je overal hoort rond zoemen heeft een ge-meenschappelijke noemerd waar je niet goed van wordt, dan moet je wel langzamerhand op huis aan…

fredvanderwal

En ik ben fuddomme helemaal niet de bonstste hond van Friesland, maar een sigaren rokende suffe burgerman….mag ik misschien?

fredvanderwal

En hoe verheugd ben ik niet dat ik in één bundel met auteur Moortgat sta! Dat kan een vrijetijdsschrijver uut het Zuud’n des lands niet zeggen, want die beweerde al in 2011 tegen het einde van dat jaar te publiceren bij de “belangrijkste uitgeverij van Nederland als Amerikaan”, vervolgens nooit meer iets van gehoord. Silence is golden, beweerde hij nog zo nadrukkelijk.

In the silver sixties zat ik geregeld op het Leidsplein tussen de Leidseplein subsidietrek-kers die allemaal het boek dat een einde zou maken aan alle boeken en het schilderij schilderen dat de schilderkunst paf zou doen staan, het gedicht dichten waar Lucebert bij in het niet zou vallen. Ja hoor. Ze zaten allemaal op Ibiza hele zomers te kutbikken van rijke Amerikaanse wijven in korte gebloemde broeken en zwempermanent, teven van middelbare leeftijd met de broek vol goesting plus Donald Duck kwaak stemmen en kwamen terug met een knaap van een venerische ziekte in Amsterdam. The syphillittic walk. Niet te verwarren met de Duck Walk van Chuck Berry. (Vert. Stuk Herrie)

Vervolgens stilte van die Leidseplein hemelbestormers, maar Ik, Fred van der Wal zweeg en ging door. En hoe, lieve lezers en -essen laten wij dat niet vergeten.

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: