Skip to content

DAGBOEK FRAGMENT FRED VAN DER WAL AUG. 2006

juli 18, 2017

Woensdagmiddag 2 aug. 2006

Om half twee mijn vier fotowerken gebracht naar Maison des Associations te Donzy waar de jaarlijkse tentoonstelling plaats vindt.

Didier Ciry, altijd betrokken bij elk evenement op cultureel gebied stond in de ontvangsthal, handje geven, bonjour zeggen, vragen hoe het met hem en zijn vrouw gaat, want hun huis is nog steeds niet verkocht dus is hij ietwat depri, zijn vrouw nog meer depri, verder aanwezig Sidney Klein, de tachtigjarige New Yorkse, Joodse schilder, geboren in de Bronx, die ik nu al weer een paar jaar ken en soms lichtelijk a pain in the ass is als hij de clown speelt a la Woody Allen, waar ik een ontzettende hekel aan heb.

We komen bij elkaar over huis en eten soms bij elkaar of met elkaar, vaak thuis maar ook wel in een restaurant.

Als je Sidney op bezoek hebt is het alsof je alle vier  de Marx Brothers op bezoek hebt. Mijn oudste dochter lacht zich een bult om de gesprekken die we hebben want het gaat over en weer in een razend tempo vaak in absurdistische op- en aanmerkingen. Snel en hard. Enigszins vermoeiend. Jammer genoeg is hij kwalitatief een zeer slechte schilder en is heel wat bedrevener met zijn scherpe bekkie dan met zijn penseel. Eveneens aanwezig Michel en Genevieve Chapellier, hij een Fransman van twee meter van in de zeventig jaren, zij een frele Vietnamese van 68 die er uit ziet als een vijftigjarige.

Ik spreek haar vaak aan met princesse of Reine omdat zijn van gevluchte Vietnamese adel is.

Zij zijn vrienden van mij sinds 2003. Zij is mij dierbaarder dan de macho Michel. Op een middag in juni sprak zij mij onverwachts aan op een plein in Donzy en liet een invitatiekaart zien van een expositie van haar man. De volgende dag om 12 uur op bezoek en ja hoor, kan niet missen, fles op tafel, een straf mengsel van een donker bier met een likeur, Picon. Tikt aardig aan. Gotzijdank word ik nooit dronken of onsamenhangend noch agressief. De ideale man dus! Nu is het niet mijn gewoonte om overdag alcoholische versnaperingen te nuttigen en ben dat ook niet gewend. De volgende bezoeken liepen eveneens alcohol overgoten dus pro beerde ik die vroege afspraken te ontwijken. Hetgeen niet altijd lukte. Genevieve is van het “:keurige “ Pa rijse, zeer conventionele tiepe, met andere woorden nogal truttig en burgerlijk, maar haar karakter is zuiver en liefdevol en dat is het enige dat telt bij mij. Ze vroeg me eens wat ik graag in Parijs wilde zien bij het volgende bezoek aan hun flat in de hoofdstad dus zei ik Musee de l’ Erotisme, omdat erotiek en sexualiteit in al zijn vormen mij bezig houdt, in mijn leven, maar ook in mijn werk soms. Hetgeen beantwoord werd met een buitengewoon krachtig “Non”.

Ik zei licht gepikeerd: “dan maar iets anders”.

Het werd dus een tentoonstelling in het Musee du Luxembourg van Botticelli en je raadt het al: bij voorkeur op telefonische afspraak te bezich-tigen en dan een half uur, niet langer, toegang iets van 25 gulden p.p.

De trein naar Parijs is ook niet echt goedkoop dus een duur dagje. Zag in een boekhandel een biografie van Dora Maar liggen, een van de minnares-sen van Picasso en in haar gloriedagen een beauty.

Ik ben trouwens geen grote liefhebber van de zoetelijke, religieuze taferelen van Botticelli, dus met enige tegenzin er naar toe per metro.

Er stond buiten een rij van een paar honderd meter met een wachttijd van twee uur. Gelukkig hadden de telefonische afspraken voorrang.

Binnen gekomen drie rijen dik voor de schilderijen.

Ik houd van twee dingen niet; in de rij staan en exposities bezoeken waar zo veel aanwezigen zijn dat je weinig tot niets kunt zien.

Grote mensenmassas mijd ik bij voorkeur en bemin de stilte, het bijna onein dige landschap van de Nievre, vervallen stadjes, grote ijzeren hekken voor verlaten herenhuizen en ruines van kastelen.

Een week geleden klom ik in een half vervallen enorm kasteel. Ik vind dat spannend zulke onverwachte dingen die je tegen komt op je levenspad.

Het Parc du Luxembourg is een favoriet park van mij omdat je er de sfeer treft van het Vondelpark vijftig jaar geleden. Hier een daar een policier met een witte knuppel. Veel negentiende eeuwse beelden, tennis banen, brede lanen met bomen. Romantiek alom dus.

Laat op de avond met de laatste trein van het Gare du Nord naar Cosne en vanaf Cosne met de auto naar Couloutre waar ik woon.

Om drie uur vanuit Donzy, Maison des Associations op weg naar Cosne, Salle Palatine, kennis gemaakt met de organisatrices van komende tentoonstellingen en een journaliste van Le Journal du Centre, waar ik de afgelopen vier jaar twee maal met foto in heb gestaan. Daarna de stad in naar boekhandel waar een Volkskrant van gisteren in de rekken stond. Yesterdays papers zijn niet My Cup Of Tea!

Ik heb schilderijen en tekeningen gemaakt van pakken kranten, titel Valentiono Dyin’, het was namelijk een editie van de dag dat Valentino stierf en jaren later een schilderij van een in brand gestoken in elkaar gepropte Telegraaf die door de lucht zweeft boven een bomen rij.

Mijn totale produktie vanaf 1968 bedraagt vierhonderd tekeningen, schilderijen, gouaches en grafiek.

De helft er van is verkocht. Een groot gedeelte is rijks bezit met de code BCW, Bijzondere Culturele Waarde.

Ik heb deze werken (terecht) niet terug gekregen bij het terug geven van de door de BKR aangekochte kunstwerken. Uiteraard heb ik veel liever dat ze in de rijkscollectie blijven.

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: