Skip to content

Pas na de kweekschool begon ik het leven wat aangenamer te vinden (deel 1)

juli 17, 2017

Uit wat voor gezin kom je?

Mijn grootvader? Een tamelijk raadselachtige man. VVD stemmer. Zeer gereserveerd. Een succesvolle zakenman met dertien huizen, een makelaardij en een fabriek. Hij zweeg voortdurend. Bij hem vergeleken ben ik een open boek. Ik mocht hem wel tutoyeren. Mijn moeder was afwezig. Ik was nog geen anderhalf toen ze mij weg gaf aan de grootouders. Daar werd ik dagelijks ingepeperd dat ik niet een gewenste persoon was. Ik heb daar als tiener lang veel last van gehad. Een schuldgevoel dat je er niet mocht zijn.

Hoewel ik een jonger zusje heb, heb ik altijd het gevoel gehad dat ik enig kind was. Zij stond altijd vijandig tegenover mij. Ik denk wel dat zij grote psychische problemen heeft.

Het manipuleren van situaties gaat me steeds makkelijker af.

Het verbaast me weleens dat er mensen zijn die denken dat de wereld om hen draait. Die maken een ernstige vergissing.

Pas na de kweekschool begon ik het leven wat aangenamer te vinden. Ik heb me in het begin van mijn kunstenaars carrière geweldig aangesteld omdat ik gelezen had in boeken over kunst dat het zo hoorde.’

Dateert uit die periode de karakterisering ‘poseur’?

‘Ja, ik was in1965 min of meer een artistieke aansteller. Vond dat ik moest uitdrukken wat ik allemaal was. Nu, dat was als je begint niet zoveel, maar toch. Dus moest ik er wat aan toevoegen. Ik liep uitgedost met zwartekleding en eeen coltrui met daar op Saint Tropez waar ik nooit geweest ben. Gewoon doen in kunstenaars- of burgermanskringen is nooit erg mijn fort geweest.

Ik ben mijn angsten en paranoia volledig kwijtgeraakt, al speelt recisme nog altijd geen belangrijke rol in mijn leven.

En weet je wat het gekke is met religie?

De mensen die mij het meest pijn hebben gedaan waren joods, orthodox rooms katholiek of stijl gereformeerd. Fijn gelovige mensen, nog fijner dan poppenstront. Hoe zou dat toch komen?

Ik heb veel vrouwen in mijn leven gehad, maar waren ze gereformeerd, dan gaf dat steeds verschrik kelijke problemen en wilde ik er zo snel mogelijk van af. Dumpen zoals ik zelf gedumpt ben. Ze lulden me de oren van mijn hoofd af. Relteven.

Ik zou ook nooit met een zwarte samen willen leven. Je krijgt gelijk de hele stam over huis die je koelkast leeg vreten en zuipen want dat zijn ze gewend dankzij die sloten ontwikkelings hulp. Niks zelf doen. Laat het die blanke varkens het maar op knappen.

Christenen zeulen altijd een zware last met zich mee als ik die vertrokken rotkoppen op  de TV zie.

Ja, lik me reet; ik ook. Wie niet?

Ik denk dat al mijn rare afwijkingen, gekke gedragingen, sadomasochistische biseksjuwelen lingerie fetisisjistsche hang naar het bizarre en merkwaardige ondernemingen daar mee te maken hebben.

Ik ben we een overlever als ik mijn behahaha aan heb, anders niet dan ben ik een saai mietje.

Het grootste compliment dat je mij kunt geven is zeggen dat ik Auschwitz zou overleven of zoals Isis zegt; met jou zou ik een wereldreis durven maken. En met Isis zou ik dat ook aandurven.

Ik heb soms weleens het gevoel dat mijn blik van bevreemding die mij overal achter volgt steeds prangender wordt als ik in de spiegel kijk en mijn ogen sluit want dan ben ik er plotseling niet meer.

Steeds vaker moet ik collegaatjes dingen uitleggen eer ik tot de kern van de zaak kan komen. Het is af en toe wel leuk om levenslessen en voorlichting over het kunstenaarsplantsoen te geven, maar het wordt stomvervelend als je dat de hele dag moet doen.

Dat vinden ze ook al gauw arrogant en elitair. Maar doen alsof ik een gewone jongen ben, ligt me niet, want dat bén ik niet.

Hoe begint een gedicht of stuk proza voor jou?

‘Soms alleen maar met een rock song. Als ik een regel heb, weet ik altijd meteen waar die zou moeten staan. Ik weet ook precies hoe het wordt. Ik denk nooit halverwege: het moet toch maar een natuur pannekoek met spekjes worden. Dat staaft mij ook in mijn al vaker geuite opmerking als huis- tuin- en keukengenie dat een kunstwerk eigenlijk al bestaat, dat ik er al eerder een glimp van heb opgevangen. Kosmisch dus. Plato. En zo.

Ik maak vaak aantekeningen.

Pas als het gedicht of verhaal echt af is, ga ik achter het oesterbord…nee, toetensbord van mijn laptop zitten en schrijf het achter elkaar op. Bloed op haar laptop.

Geen schrift met driehonderd verschillende versies laat staan tientallen.

‘Nee, geen drie honderd en dat is maar goed ook. Hooguit een dozijn. Dat is interessant voor gepensioneerde gefrustreerde neerlandici met hun geneuzel: die komma stond eerst hier, nu daar. Ik hoef niet te weten dat een dichter ooit eerst heeft geschreven: a diry mind is a joy for ever.

De uiteindelijke versie is aanzienlijk beter.

Al die energie die in corrigeren gaat zitten kunnen we beter besteden aan het fatsoenlijk verzorgen van ons kapsel. Scheiding in het midden. Middle of the road.

(wordt vervolgd)

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: