Skip to content

MET ENIGE REGELMAAT KRIJG IK VAN ACADEMISCHE “KUNSTLIEFHEBBERS” VERWIJTEN OVER MIJN POLEMISCHE STUKKEN BETREFFENDE DE CULTURELE COLLEGAATJES…(DEEL 8)

juli 17, 2017

MET ENIGE REGELMAAT KRIJG IK VAN ACADEMISCHE “KUNSTLIEFHEBBERS” VERWIJTEN OVER MIJN POLEMISCHE STUKKEN BETREFFENDE DE CULTURELE COLLEGAATJES…(DEEL 8)

WIE IS RIKI SIMONS? BELANGRIJKSTE CRITICA VAN HET VADERLANDSE KUNSTENAARSPLANTSOEN…

Fred van der Wal: Met enige regelmaat kreeg ik van zelf verklaarde, soms hoog geschoolde of academische pseudo-“kunstliefhebbers”, (doorgaans mij niet goed gezinde , niet geïnformeerde lezers die mij nb.   van leugens betichtten tav mijn mededelingen over mijn eigen werk), voornamelijk “krities” ingestelde, niet door enige kennis op het gebied van de beeldende kunst   gehinderde, ex-Vkbloggers,   verwijten over polemische stukken, die ik schreef over de beeldende kunst, de literatuur of de fotografie en hun beoefenaren.

De academici meenden dat het niet “fatsoenlijk” zou zijn om kritisch over kunst en kunstenaars te schrijven. De strevers naar consensus onder alle omstamdigheden. Waardige pvda stemmers.

DE KUNSTWERELD IS AL DECENNIA LANG EEN FILIAAAL VAN DE OVERHEID COMPLEET MET HIELEN LIKKENDE PALADIJNEN ONDER DE KUNSTENAARS DIE NAAR DE PIJPEN DANSEN VAN AMBTENAREN

En paar weken geleden was ik met Misja en Sjaalmans in Haarlem. We liepen de kring loopwinkel De Schalm binnen. Ik vond er een paar boeken die niet meer dan een euro of twee kostten.

Op de slecht gestemde piano in de zaak speelde ik een boogie. Ik liep door naar achteren waar de afdeling boeken is gevestigd. Ik vond er het een en ander.

Een boek over de BVD, een boekje over de Kennemerduinen door Dr. E.C.M. Roodenburg waar ik nog les van kreeg aan de DCK, Koepellaan 8, in de grote witte villa vlak tegen het Bloemendaalse bos aan.

Het belangrijkste boekje dat ik in De Schalm vond was “De Gijzeling Van De Beeldende Kunst” uitgegeven door Meullenhoff, 1997, van de hand van Riki Simons, een publiciste die ik al geruime tijd volg en haar non conformis tische visie op het bestel der kunsten, in het bijzonder de Beeldende Kunst, graag volg, alhoewel ik op sommige punten haaar vissie niet consistent vind en te kritiekloos gebaseerd op de algemeen aanvaarde rode kunsthistorische lijn in de kunsthistorie van de twintigste eeuw.

In elk geval is zij één van de zeer schaarse publicistes die niet mee huilt met de kunstwolven in het moderne kunstbos.

Riki Simons doorliep de kunst academie te Tilburg en volgde post graduate opleidingen aan twee academies te Londen. Vanaf het begin van de jaren ’80 publiceert zij over hedendaagse kunst. In NRC Handelsblad, indertijd in het nu al lang verdwenen Avenue, Money, Interme diair en Esquire.

Op de achterflap van haar kritiese boek “De Gijzeling Van De Beeldende Kunst” stelt zij duidelijk dat de kunst in het slop zit. Verzamelaars in Holland zijn er niet n het jongere publiek interesseert zich niet voor kunst. Dat ligt aan het aanbod. Het wortd bepaald door “kunstwetenschappelijk” geschoolde museumdirecteuren en ambtenaren, die met allerlei regelingen en subsidies de dienst zijn gaan uit maken in de kunstwereld van nu. Zij cultiveren voor alles hun eeigen onmisbaarheid, goed gesalarieerde positie, uitstekende pensioen en snoepreisjes naar vooral de VS op kosten van de belastingbetaler.

Riki toont aan hoe kunstwereld een filiaal van de overheid werd. Ontoegankelijke kunst van een wereldvreemd karakter werd de geïnteresseerde opgedrongen, die zich afwendde van door ambtenaren georganiseerde tentoonstellingen waar één of twee bezoekers vaker regel dan uitzondering waren.

Eindelijk waait er een nieuwe wind door kunstenaarsland n wordt er in bescheiden mate geknabbeld aan de honderden miljoenen die de gesubsidieerde kunstsector nog steeds op strijkt en een kleine groep van profiteert.

In de inleiding van haar boek beschrijft Riki Simons kort een bondig hoe de overheid de zogenaamde vernieuwende, ware kunst als overheidszaak aan zich getrokken heeft en zichzelf met zijn ambtenaren apparaat de hoofdrol meent te vervullen als opponent van het door dit soort ambtenarij verafschuwde publiek.

Wie daar anders over denkt wordt betiteld als reactionair, burgerlijk, dom, bekrompen en conservatief.

Lange tijd sinds de tsunami van abstracte en expressionistische slechte schilders, epigonen, talentlozen, veelal afkomstig van de Rijksacademie, maar ook van andere academies in de jaren vijftig, zestig, zeventig en tachtig werd   de voorkeur voor traditioneel schilderen en beeldhouwen beschouwd als “rechts” met directe verwijzingen naar het utopistisch realisme van de Nazis en fatsoenlijk poltiek correct “links” met de obligate museum vookeur voor  abstractie, concept- en performance “kunst”.

(wordt vervolgd)

 

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: