Skip to content

AAN GEWOON DOEN   DOEN IK DUS   NIET WANT ALS IK GEK DOE, DOE IK AL GEWOON GENOEG…(DEEL 3)

juli 17, 2017

AAN GEWOON DOEN   DOEN IK DUS   NIET WANT ALS IK GEK DOE, DOE IK AL GEWOON GENOEG…(DEEL 3)

De vele poses van Fred van der Wal door Lolle Lockeveer

Mijn successen worden me door kunstbroeders niet altijd in dank afgenomen, heb je wel eens gezegd.

‘Mijn werk en persoon roepen vaak grote agressie op bij minder getalenteerden, voornamelijk in Friesland, Groningen en Drente. Zo weet ik bijvoorbeeld dat mijn   werk nooit genade zal vinden in de ogen van de bekende Friese kunstenaar Lolle Lokkebeer uit Lutjelollum, Paeke Potlach of Henk Helmantel in Westeremden, die mij ooit eens verdacht van het stelen van tientallen van zijn schilderijen.

Remco Ekkers is een heel vriendelijke Neerlandicus/dichter, de bekende schrijver van het in de literatuur kritiek geprezen kinderboek Kipje Tok en Deel 2: Kipje Tok legt een ei en deel 3. Kipje Tok zit op eieren.

Als ik fysische geografie had gestudeerd en voor mijn lol geschilderd en geschreven, was ik gelukkiger geweest, zou genieten van algemeen respect en had ik heel wat vrijetijds critici een slecht geweten bespaard. Niet voor niets haal ik de slogan van multi miljonair Bob Zimmermann graag aan: there’s no succes like failure and failure is no success at all. Deze poweet van het protest bezit 16 huizen en dat zegt mij wel genoeg.

Kun je je plaats beschrijven in het Nederlandse kunstenaarsplantsoen?

‘Ik héb daar geen plaats in. Ik was in Kennemerland rond de mid sixties een hele tijd iemand die er nog moest komen en door Haarlemse kunstenaars èn ambtenaren cultuurzaken plus huistvesting zo veel mogelijk ben tegen gewerkt   en toen ging ik in 1967 terug naar Amster dam en ineens was ik iemand waar van tijd tot tijd tegen aan moest worden geschopt door dezelfde collegaaatjes.

Er is een tussenfase overgeslagen en misschien is dat in mijn hele leven wel zo. Ik ben altijd gelijk in het diepe gegooid of vrijwillig gegaan. Dat vormt je tot een sterke persoonlijkheid waar niemand om heen kan. Een monument. Een enorme steen des aanstoots die de volkeren moeten heffen doch zich deerlijk aaan zullen verwonden.

Om in topOgrafische termen te blijven; ik zie het toch bij mijn collegaatjes, de grond is schraal en de scherpe rotspunten steken door het zand. Mumbo Jumdo and a lot of debris.

Je schrijft: ‘Wij zijn – vergoord   en vergeild het gelaat doorgroefd door jaren kunste-naarsleed en generaties miskenning, het vlees gemarineerd in de sterke drank. Hoe oud vóél je eigenlijk?

‘Ik vermoed dat ik nog steeds stil sta op zeventienjarige leeftijd en dat is de enige garantie voor het kunstenaarschap. Een andere is er namelijk niet. Het eeuwige, jolige studentengevoel is er nog steeds. Breekfeest. Ondertafel revoluties. Elkaar bepotelen. Uitgenodigd worden door aantrekkelijke paren, de heer des huizes dronken voeren en in mekaar rammen, in de open haard of de piano gaan staan pissen, de vrouw des huizes voorover douwen op de glazen salontafel, met haar kop in de houten bak zoute pindas, de dochters naaien en zoonlief de geneugten van de tegennatuurlijke wijze van omgaan via achterwaartse achteruit oefeningen doen smaken-zet ‘m effe in zijn achteruit-, weer terug naar mevroj het zout van haar huid likken, wezneloos beffen tot ze begint te miauwen en dan de beuk er in, de stormram naar binnen, de genotsroede, de vleestoren van Babel, de lust springveer, waardoor je ze laat miauwen in een onverstaanbare taal vol geile klaarkom keelklanken die van onderen uit hun k*t lijken op te wellen, esoterisch gewauwel dat klinkt als Aaaaarggghhh…grrrrrr…. rabierelull! Maak daar maar eens sjokola van met je woordenboek.

Ik ben daarom chaotisch.

Zelfs de inrichting van mijn ateliers wijst daar nog op. Allemaal boeken, papieren, slordig neergekwakte materialen.

Ik vind dat je zó van tussen de klamme zure lappen in je kamisooltje achter je werktafel moet kunnen stappen.

Dat is wel zo makkelijk wanneer je bezoek hebt met wie je iets tezamen zou willen doen op welk vlak dan ook en dan heb ik het vooral over Pim Pam Pet of Mens erger je niet. Anders wordt het gauw te nadrukkelijk als je meteen een dame bij haaar borsten grijpt en recht op de bek pakt.

Moet je weer helemaal je verzameling sadomasochistische fotos te berde brengen.

Vreselijk toch.

Dat ik binnenkort zeventig ben, vind ik volstrekt onwaarschijnlijk. Ik ben mij heel lang de jongste blijven voelen in ieder gezelschap terwijl dat allang niet meer het geval is. De kans om jong te sterven, is inmiddels verkeken.’

De nostalgie   naar het verleden?

‘Ik heb gotsijdanck een negentiende-eeuwse opvoeding gehad bij mijn verbitterde groot ouders.

Ik ben opgegroeid in Amsterdam, dat was toen niet meer dan een dorp. In Amsterdam waren ze decennia verder dan in de Friese dorpen want daar leefde men toen nog in de achttiende eeuw.

Omdat plat Amsterdams spreken bij ons thuis in het chique Amsterdam zuid niet werd aangemoedigd, had ik het gevoel er maar half thuis te horen bij mijn klasgenoten. Men zegt dat ik een buitengewoon verlegen jongetje was op   de lagere school.

Mijn zwijgzame grootvader was een succesvol zakenman.

Liberaal, dat is wel een prettig soort geloof.

Ze vallen je er niet echt mee lastig. Voor een toekomstig kunstenaar wel handig,   want je komt al vroeg in aanraking met de onrechtvaardige vrijheid van het kapitalisme. Maar als kind geen leuke positie, het kleinzoontje van de succes aanhangers met vaak een beperkte intelligentie.

Ervoer je het als een isolement?

Ik ervóér het niet als zodanig, het wás gewoon zo. je moet dingen zien zoals ze zijn. Ik was een buitenbeentje. Het heeft zich uiteindelijk wel ten goede gekeerd.

Dat overweldigende isolement heeft me wel naar het kunstenaaarsplantsoen gedreven.’

Er waren helemaal geen lotgenoten? ‘

Ach, er was altijd nog wel een andere bleekscheet die er buiten lag, zoals mijn school-vriend Kees Bregman, overleden in 2006 op 62-jarige leeeftijd. Maar op de lagere school ben ik wel uiterst ongelukkig geweest. Ik begon pas te leven op mijn 21-e in gezelshap van Els D. een streetwise dametje en dat is wel erg laat. Mijn grootvader zei dan niet troostend: later kom jij pas tot je recht. Hij zei niks

Het bleef een boerenkinkeltroep.’

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: