Skip to content

`AAN GEWOON DOEN DOEN IK DUS NIET WANT ALS IK GEK DOE, DOE IK AL GEWOON GENOEG…(DEEL 1)

juli 17, 2017

`AAN GEWOON DOEN DOEN IK DUS NIET WANT ALS IK GEK DOE, DOE IK AL GEWOON GENOEG…(DEEL 1)

kunst | 11 Augustus 2012 | 08:30:49

`AAN GEWOON DOEN   DOEN IK DUS   NIET WANT ALS IK GEK DOE, DOE IK AL GEWOON GENOEG…

De vele poses van Fred van der Wal door Lolle Lockeveer

Webloggers die ik volg en zeer waardeer zijn Marije M. en de jonge powete Lien waar ik veel van verwacht. Laat dat even gezegd worden!

Hij is een veel gelezen weblogger in Nederland. Zijn teksten worden soms zonder veel kennis van zaken bekritiseerd en soms geciteerd of ook wel geplagieerd door anderen. Hij is wie hij is en zegt zichzelf overal mee te nemen.

De draagbare kunstenaar weet als geen andere hoe oefening kunst baart. Een kunstenaar zonder baard is géén kunstenaar, weet hij als geeen ander en dat moderatrice Martine R. hem bij de eerste, hoffelijke gedachte uitwisseling per mail bekende dat zij niet hield van mannen met baarden, maar wel in het Sodom en Gonorrhoe van de IT kwam, nam hij voor kennis geving aan want hij hield zelf ook niet van mannen met baarden en al helemaal niet van de IT.

Fred van der Wal: romanticus in Huize Heart Break Hotel, gelegen in een bijkans onvindbare achtergasse, haaks staande op Lonely Street, dat wel, maar dat is lekker rustig, weet hij als geen ander. Eénpersoonskamer. Uitzicht op een blinde muur. Silence is golden en dan beslist niet met Tears on my pillow maar wel Lipstick on your collar.

Connie Francis dus, die na een verkrachting door een zwartmens niets meer van seksjuwaliteit moest hebben en zich daarmee   lanceerde als het zusje van Connie Krikken, die inderdaad niet kon krikken , omdat haar vagina nimmer open was gegaan gelijk een roos die eeuwig in de knop blijft. Ontknoppen dus.

Wie is toch die Fred van der Wal vraagt menigeen zich af in zijne colère. Daar kunnen wij kort over zijn. De man van rijm, rust, reinheid en regelmaat.

Maar ook: de alcoholicus, de romanticus, de poseur, de schilder, de dichter en de prozaïst.

Ik heb het gevoel dat de blikken van bevreemding der onnozele halsen, de loonslaven die mij overal achtervolgen, steeds dwingender en menig maal beklemmender worden voor een eenvoudige kunstartiest.   Het zal de schimmelgeest van het schommelende tijdsgewricht wel wezen, verzucht hij en pakt een dure bolknak uit een houten doos.

Als het geen Davidoff van vijfentwinig eurootjes het stuk is bij de Magnum roze Sjampie heeft onze ras artiest een slechte dag.

De lege sigarendozen zendt hij per vrachtboot naar de Derde Wereld waar stam oppper hoofden als Ali Ben Maf Maf samen met zijn Turkse Troela de geur van de Westerse rijkdommen mee kan opsnuiven. Toevallig heb ik niets met een allochtone snoes met d’r poes in een burnoes. Wel vind ik dat een ieder een dak boven zijn hoofd moet hebben, genoeg te bikken en scholing moet krijgen. Aan verafgoding van de zwartmens doe ik niet zoals onder modieus linske mensen usance is. Voor dat verpolitiekte soort is blank de verkeerde kleur. Voor mij niet.

Neen, neen en nog eens neen, zegt hij als wij het over zijn toekomst hebben die achter hem ligt.

Ik heb na ons zoveelste gesprek in Arti et Amicitiae aan het Rokin geen seconde zitten denken: wat zal ik als kunstartieest nog meer doen met mijn veel bewogen leven? Doorgaan met bewegend te leven als een bewogen beweger of een pas op de plaats? Reflectie?

Breed armgebaar: ‘Ik begeef mij als artiest met mijn pikhouweel en sambaballen dwars door het oerbos en de swamps of Luisiana om den vreemdeling en de krokodillen opmerkzaam te maken dat ik er aan kom met mijn hele hebben en houwen op de ongebaande paden in de jungle van het nacht onbewuste, het onbegrip, denk even na als ik aan de van eenvouds verlichte waatren sta, neem een aanloop, pak de polstok en ja hoor:   de jump in het ongewisse en daarbij trek ik in het duister bij de afsprong ook nog gauw even mijn mini jupe uit bij die dubbele salto   met schroef, om mijzelve geheel en al bloot te geven in mijn werk, mijn behahaha èn in mijn leven als je een zachte landing maakt. De mens achter de kunst artiest dus. Het is geen man die geen dameslingerie dragen kan.

(wordt vervolgd)

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: