Skip to content

Ze was een van de mooiste vrouwen die ik ooit gezien heb. Alles was bij haar van de juiste, ideale proporties. Prachtige, schitterende, donkere ogen, gaaf gebit, lang, donkerbruin, golvend haar,volle lippen.

juli 9, 2017

Lila H. belt op dat ze even langs komt,want ze heeft gehoord dat ik een tentoonstelling heb.Als ze Arti binnen komt herken ik haar niet meteen,want ze is erg veranderd.Zij herkent mij wel. Het is meer dan achttien jaar geleden dat ik haar voor het laatst zag. Ik bestel pils voor haar en ze praat, net als vroeger, honderd uit. Vooral over haar enige en grootste hobby:sex,sex en nog eens sex. Ik vraag me even af of ze wel helemaal normaal is,maar wat is normaal? Ze vertelt met kleur over de mannen die ze gehad heeft en over haar lesbiese ervaringen. De SM spelletjes met haar echtgenoot en zijn habit van onver-beterlijk hoerenlopen.Haar veertig jaar zijn haar aan te zien. Ze ziet er wat afgeleefd uit. Haar eens zo volle, ronde, soepele borsten zijn nu lege zakjes, volgens haar eigen zeggen.

”Valt toch wel mee?” zeg ik om haar zelfspot te relativeren.Ik zal ze,als het zo uitkomt in een later stadium alsnog kunnen afkraken,schiet mij te binnen.Ze woont een paar huizen van haar ex-echtgenoot af.Sinds kort blijken ze apart te wonen aan de Lijnbaansgracht. We lopen eerst even bij hem binnen en een voor mij onbegrijpelijke,geërgerde diskussie over een al of niet verdwenen sleutel ontspint zich. Op het eerste gezicht mag ik haar ex-echtgenoot, die een verslagen indruk maakt, wel en ik vraag me af hoe hij het al die jaren met haar heeft uitgehouden. We gaan naar een avondwinkel en nemen zes flessen Grolsch mee. Nauwelijks in haar armoedig gemeubileerde etagewoning binnen gekomen steekt ze een stick op. Ik bedank voor de eer als ze mij er een aanbiedt. Ze rookt vijf of zes sticks en wordt wat rustiger. Ze laat een grote doos met fotos zien, waarbij een paar mooie naaktfotos van haar, genomen in het Caraïbiese gebied.

Hoeveel keren ben ik in Heemstede niet langs haar huis gelopen als ik met Els van de villa aan de van Oostzanenlaan naar Haarlem liep.

”Daar gaat Fred weer met zijn vaste vriendin,” merkte Lila dan altijd jaloers tegen haar moeder op, want ze had mij altijd al willen verschalken. Ze kon Els niet uitstaan.

Lila zit op de bank tegenover mij. Ik ga opzettelijk niet naast haar zitten om geen verwachtingen op het erotiese vlak te scheppen en verdere intieme komplikaties te voorkomen. Ik kijk naar de vele kleurenfotos in haar fotoboeken van jaren her. Een tijd die nooit meer zal terugkeren.H aar vergane gloriejaren, toen ze nog iedere man kon krijgen die ze wilde. Ze was een van de mooiste vrouwen die ik ooit gezien heb. Alles was bij haar van de juiste, ideale proporties. Prachtige, schitterende, donkere ogen, gaaf gebit, lang, donkerbruin, golvend haar,volle lippen. Nu zijn haar tanden door het dwangmatig konstant met haar tanden knarsen kleiner geworden, haar lippen dunner. Enkele malen bekruipt een gevoel van groot medelijden mij.Wat is er nog over van deze,in fysiek opzicht, eens zo veel belovende, bloeiende, sprankelende jonge vrouw? Ze vertelt voor de zoveelste keer dat haar grootste talent is om mannen uit te zoeken die goed kunnen neuken. Ze ziet het aan hun ogen. Die troebele blik, die zo veelzeggend is. Ergernis en een toe-nemend gevoel van gêne bekruipen me.

”Hoeveel zijn het er de afgelopen vijf entwintig jaar geweest?” vraag ik met gemengde gevoelens,omdat ik die excessieve lust naar ongebreidelde sexualiteit niet al te aantrekkelijk en opwekkend vind. Ze haalt onverschil-lig haar schouders op.

”Vijf en twintig jaar geleden was ik al lang de tel kwijt,” zegt ze. Ik sla er een slag naar en zeg:”Honderd vijf enzestig?”

Ze weet het niet.

”Misschien wel veel meer, misschien wel tegen de duizend. Als ik call girl was geworden was ik nu stinkend rijk. Ik zit gewoon op een goudmijn met mijn kut waar een gouden randje aan zit!” geeft ze toe.

Waarom weet ik niet maar ik heb tot twee keer toe de neiging om haar over haar sterk vermagerde schouders van haar gebogen rug en armen te aaien. Niet uit onbedwingbare wellust, maar als schamele troost,alsof dat haar weggegooide, willens en wetens door haar zelf verwoeste leven zal kunnen goed maken. Ik zeg haar dat, zonder ergens op uit te zijn.

”Als je dat wilt, moet je dat doen. Het maakt mij niets uit!”, moedigt ze me op onverschillige toon aan, maar de vanzelfsprekende aanmoediging doet mijn opwelling direkt verdwijnen en ik ben weer even gereserveerd en op kritiese afstand als tevoren .Ik schud mijn hoofd langzaam. Meer dan achttien jaar geleden heeft ze me op een uiterst onprettige manier aan de kant gezet toen ik in financieel zeer penibele omstandigheden verkeerde. Ze haalt herinneringen aan die tijd met mij op.

”Je kon toen nog geen zakje patates of een kop koffie kopen, zo arm was je en je was zo ondervoed en wanhopig dat je dank zij je te lage bloeddruk en gebrek aan eten nauwelijks een stijve lul kon fokken. Nou, daar zat ik in die tijd op te wachten! Ik kon alle stijve lullen van heel Amsterdam op een presenteerblaadje krijgen in die tijd. Jongens met een Porsche voor de deur. Mijn moeder vond het trouwens geen stijl dat ik met je kapte. Ze had liever gezien dat ik met je verder was gegaan. Ze zag wel iets in je. Van je laatste gulden kocht je nog een kopje koffie voor me. Zo was je vroeger. Het was allemaal waar, maar wat wil ze daar nu mee zeggen?

Ik was eind 1967 zwaar ondervoed, kreeg twee boterhammen per dag van Lila, waar-voor ik kilometers moest lopen naar het Scheepvaarthuis bij het Centraal Station en als ik terug was gelopen had ik weer honger. Ik vroeg haar wanhopig door de honger of ze niet nog een paar boterhammen extra voor ‘s avonds uit de bedrijfskantine kon meenemen, maar ze verdomde het. “Had je soms verwacht dat ik je die boterhammen nog achterna was komen brengen?” zei ze hatelijk.

”Je moeder vond me toch een mietje?”zeg ik licht spottend.

”Mijn moeder vond je helemaal geen mietje!Ze had graag gezien dat ik met jou babies gemaakt had!”

Ik zeg haar dat ze dat zelf een keer aan M. heeft gezegd dat haar moeder mij een mietje vond en dat Lila woorden van gelijke strekking herhaalde tegen M..

”Ik heb helemaal nooit iets over jou aan M. gezegd. Ik denk dat M. niet kon hebben dat je met mij ging!”, zegt ze.

Ik had in de tijd dat ik met Lila om ging niet eens genoeg geld om petroleum te kopen voor de kachel, zodat ik in februari zonder verwarming zat.

Ondanks mijn zeer vermogende familie leed ik gebrek. Lila is , zelfs nu, na zoveel jaren, voornamelijk, zoals de meeste vrouwen, zelf voortdurend aan het woord, volkomen van zichzelf vervuld om de talloze tegenstrij-dige gevoelens in haar zo breedvoerig en rijk geschakeerd mogelijk te verwoorden.Ze lijkt er een kunst van te maken haar gevoelens oneindig te definiëren en te schakeren. Elke keer heb ik daarvoor weer heel even bewondering, maar niet voor lang, omdat het me snel gaat vervelen die oeverloze introspectie. Ik vraag me vaak af of de menselijke psyche niet meer op een moeras lijkt dan op een transparante zee vol parelduikers en verloren schatten.

Er is nog steeds, net als vroeger, geen enkele ruimte voor mijn medede-lingen van welke aard dan ook, dat is me wel gauw duidelijk. Ik houd er niet van terrein op wie dan ook te moeten bevechten. Ik dien hier alleen als een klankbord. Het kost me moeite om het langer dan een uur aan te horen en een zinnig weerwoord te blijven geven. Een zekere vermoeid-heid en onverschilligheid van mijn kant overvalt me dan al gauw. Waarschijnlijk heb ik wat minder uithoudingsvermogen en interesse in haar om het verslag van het sexuele leven van een los geslagen dame aan te horen dan de gemiddelde man waar zij mee in aanraking komt. Paulus is een verstandig man geweest dat hij vrouwen definitief het zwijgen heeft opgelegd per dekreet in de gemeente. Ik ben geen therapeut of zielzorger. Ze wijst naar een traditioneel, somber, impressionisties, lusteloos geschilderd portret aan de muur boven de tafel, waarop zij zelf staat afgebeeld.

”Jörg heeft het indertijd geschilderd toen ik nog bij hem woonde.

Jörg had een korte maar dikke lul, weer heel anders dan jouw lul. En met die korte lul kon hij me helemaal gek maken. Hier kent niemand hem met zijn korte lul, maar in Denemarken is hij een heel bekende schilder. Ongeveer net zo bekend als jij hier”, zegt ze nogal komplimenteus.”Die bekendheid van mij valt mis-schien wel heel erg tegen,”zeg ik bescheiden.

”Wat zeg je nou?” vraagt ze verontwaardigd en verbaasd.

”Dat die bekendheid zonder korte lul misschien erg tegen valt” , herhaal ik.

”Nou moet je niet zo raar zitten lullen,want iedereen die ik tegenkom kent je. Ze praten allemaal over je en niet altijd even gunstig, maar wel met respekt, meer kun je in jouw positie niet verwachten”, zegt ze licht verontwaardigd. Ze neemt nog een trek van haar King Size stick en blaast een grote naar verbrande kerstbomen ruikende rookwolk uit. Dit is niet al te goed voor mijn chroniese, asthmatiese bronchitis. Ik bezwijk bijkans van de hasjdampen. Het ruikt niet onprettig, die vettige, exotiese, verdo-vende hasj geur. Het lijkt een Oosterse kashba wel! Als ze zo meteen maar niet net als Ella H. begint te buikdansen van de weeromstuit, want dan zal ik toch echt in de lach schieten. Misschien ligt het er allemaal aan dat ik geen korte, dikke lul heb, zoals haar Deense ex-minnaar, wie zal het zeggen!

 

“Oooh, wat leuk dat je dat allemaal zegt! Ik krijg niet zo vaak zulke kom-plimenten”, zeg ik als verbaasde reaktie op haar idee dat ik in heel Am-sterdam bekend zou zijn en geloof haar maar half. Het artistieke wereldje is misschien ook maar heel erg klein, zelfs in Amsterdam. Iedereen kent iedereen. Men volgt elkaar met argusogen. De muziek die ze ongevraagd opzet is rasta, waar ik al helemaal niet van houd, maar ik ben een tolerante gast en er is me niet naar mijn muzikale voorkeur gevraagd. Natuurlijk vertelt ze met enige smaak dat ze al heel wat rastas heeft geneukt.

Het kon niet uitblijven.

Jij liever dan ik, denk ik als ik de mediese rapporten herinner over de ge-slachtsziekten die heersen onder sommige negerstammen, waarbij bijna zestig tot negentig procent van de bevolking geslachtsziek is. Eigenlijk heeft ze alles geneukt wat er aan rassen rond loopt. Hoe is ze tot nu toe zo gezond gebleven? Ze laat wat fotos zien van een twintig jaar jongere, bru-taal uitziende, woest ogende,ongeciviliseerde, grijnzende bosneger, naakt in een beek poseert hij trots voor de camera van zijn blanke minnares.Het is een wonder dat Lila niet in de kookpot is verdwenen. Zijn wel wat erg uit de kluiten gewassen of misschien wel ongewassen, forse, overontwikkelde (oefening baart kunst) geslachtsdeel raakt nog net de waterspiegel niet en kan dus niet afkoelen. Lulbroei? Het is waarschijnlijk het enige dat deze “edele wilde” te bieden heeft aan een sexueel ongeremde,door sex bezeten vertegenwoordigster van de supe-rieure, blanke, Westerse kultuur,begrijp ik uit haar verhalen over de lusten en lasten van de zwarte medemens. Het is de vraag in hoeverre Lila van deze primitieven zelf afstaat. Hij was op dat eiland in elk geval voor enige tijd haar favoriete minnaar en ze had hem zelfs naar Amsterdam op haar kosten laten overvliegen omdat ze er geen genoeg van kon krijgen.Black Beauty. Binnen twee weken hadden ze laaiende ruzies, schreeuw- en vechtpartijen. Hij dreigde haar het raam uit te gooien.

Black Power?

“Zo doen wij dat met onze vrouwen bij mijn stam” , had hij gedreigd. Naar goed inheems voorbeeld. Ze maakte de weinig heilzame gevolgen van het multikulturele, salonsocialistiese, utopistiese demografiese pvda model nu eens aan den lijve mee. Drie keer binnen twee uur die avond dat ik bij Lila op bezoek ben belt haar ex-echtgenoot Joost op. Zeker om te kontroleren of ze niet in bed ligt te neuken met mij. Hij kan ook niet weten dat ik daar allerminst zin in heb. Het interesseert me meer wat zich in haar hoofd afspeelt dan op het hormonale vlak. Lila; a suitable case for treatment, parafraseer ik een speelfilm die in de zestiger jaen in een bios-coop niet erg succesvol op het Leidseplein draaide. Ik wil eigenlijk het liefst naar de serene rust van mijn kamer in de tweede Nassaustraat terug. Ik heb er voor lange tijd weer genoeg van. Tot drie keer toe heeft ze met Joost een niet te volgen konversatie over het wel of niet hebben van een bepaalde sleutel, die steeds weer zoek is. Een Freudiaan zou er heel wat achter zoeken. Hij belt aan de deur (schreeuw om aandacht,schreeuw om leven? In wiens brouwerij?) en ze staat hem te woord hangend over het balkon. Ik begrijp niet dat ze niet zo stoned is na al die sticks dat ze niet gelijk van drie hoog voorover van het balkon valt. En dan? Wat zal de po-litie mij vragen? Hoe lang zal ik vast zitten op verdenking van moord en doodslag of dood door schuld? Ik moet zien dat ik hier binnen vijf minu-ten weg kom! Uit zelfbehoud.

”Waarom vraag je niet of Ina zin heeft met Joost en mij op vakantie naar Frankrijk te gaan?Dan kunnen Ina en ik de stad in en jij kan met Joost lekker over het sadomasochisme en alles wat daar mee samen hangt pra-ten in de ondergaande zon op het terras om je alvast aan op te warmen, dat praat zo lekker met een fles rode wijn er bij! Na afloop als de zon gaat zakken gaan we dan alles uit proberen met zijn vieren op bed in de slaap-kamer”, stelt ze voor. Ik zeg voorzichtig en zuinig dat ik denk dat Ina dat helemaal geen goed idee vindt en dat we tot nu toe meestal met onze dochters met zijn vieren alleen op vakantie gaan. Bovendien gaat het zo ruiken in de slaapkamer alswe met vier personen te keer gaan. Om een uur of één ga ik alleen terug naar het atelier op een van haar geleende fiets zonder licht. Het aanbod om bij haar te blijven overnachten sla ik weer beleefd af tot haar grote ergernis, maar dáár ben ik toch echt niet voor ge-komen. Ik ben nu eenmaal geen rasta. En ik wil het ook niet worden. Zelfs niet in de armen van de erotomane Lila H., door elkaar gegooid kind van de sexuele revolutie, deze vrijgevochten, hartstochtelijke, weinig exclu-siviteit biedende tempeldienares van de heidense godin Venus bezeten door vele demonen. Een andere keer dat ik met haar aan de bar in Arti zat barstte ze plotseling volkomen onverwacht in tranen uit en laat haar hoofd minutenlang op mijn schouder rusten. Ik laat haar begaan. Barkeeper Mar-tin Welman vindt het allemaal erg interessant en zorgt ervoor geen woord te missen van onze konversatie.

Het is weer net als vroeger (oktober 1968) toen ze ook plotseling kon gaan huilen om niets. Ze vertelt dat ze anderhalve maand aan een stuk in bed is gebleven enige tijd geleden. Een teken van depressie, maar zeg het niet. Ik heb geen remedie voor haar kwalen en ben van mening dat we voorlopig voor lange tijd weer uitgepraat zijn.

Haar ouders woonden tegenover de villa van mijn grootouders aan de van Oostzaanenlaan te Heemstede in een huurhuis aan de Heemsteedse Dreef. Haar vader was vertegenwoordiger van een van de grootste Duitse uit-geverijen van kunsthistoriese werken. Door een stommiteit verloor hij zijn vertegenwoordiging en moest een beroep doen op de bijstand. Bij wijze van zwarte bijverdienste ging hij hardporno boekjes verkopen en werd bij het inladen geholpen door de nu zo respektabele arrogante antiquaar-vei-linghouder Bubb K. te Haarlem ,die liever niet aan die episode wordt her-innerd en in plaats van een lange, romantiese Indiase jurk nu een driedelig grijs pak en een donkerblauwe, loden overjas draagt en VVD stemt. Lilas ouders waren extreem links en mijns inziens wat hun sexuele moraal betrof tamelijk los geslagen. Niet alleen waren zij nudisten, waar ik een grote weerzin tegen heb, omdat het duidelijk in een kader van een antichristelijke levensbeschouwing staat; Ze stuurden dochter Lila in haar tienerjaren naar Londen om te werken als au-pair bij de grootste porno-producent van Engeland.Welke liefhebbende vader doet zoiets? Het was me een mooie meneer; hij was geheelonthouder en tegen roken van sigaretten en sigaren, maar in zijn werkkamer stond een uitgehold boek waarin een fles konjak verborgen was en de sigaren had hij ergens anders weggestopt uit angst voor zijn echtgenote. Hij kocht boekjes bij fa. de Slegte voor twee tientjes en verkocht die met een knaak winst aan kennis-sen door. Gerommel in de marge.

 

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: