Skip to content

FRAGMENT NOVELLE DOOR FRED VAN DER WAL

juli 8, 2017

Frank haalt herinneringen op over zijn middelbare schooltijd in  de jaren vijftig toen hij met Vera Veritas, de latere zeer gezette Unhappy Hooker op bezoek ging bij de nu al lang terecht vergeten autistische auteur Simon Vestdijk en vermeldt volkomen overbodig dat Vera heel gemakkelijk in de omgang was op het intieme vlak.

Een mens moet ergens beginnen om zich een weg te banen door het leven, zegt hij.

Om soms in zijn monologen op zijwegen te belanden, te vervallen tot een indringend, geheimzinnig gefluister alsof hij bang is afgeluisterd te worden door collegas.

Overal schuilt de vijand in zijn optiek.

Bezeten van vrouwen en literatuur is hij. Een literaire alleseter en een sexuele alles verslindende auteur.

Verslaafd aan blues en rock ’n roll, het mag in zijn huis geen moment stil zijn.

In zijn warrig ogende hoofd huist een duizelingwekkende hoeveelheid aan platentitels, releasedata en artiesten.

Bezeten van erotiek in al zijn veelkleurige vormen is hij als eigentijds kun-stenaar voor alles in.

Zijn enige religie is sex; zijn tempel het geheime paradijs dat  zich volgens hem bevindt tussen de dijen van zijn honderden minnaressen.

De geur van het duizelingwekkende geheim van man en vrouw snuift hij met liefde verhit op zonder een verstopte neus te krijgen.

Hij heeft weinig geld en eet daarom iedere dag bij zijn hoog bejaarde, excentrieke grootmoeder.

Ondanks haar negentig jaar is zij nog steeds secretaresse van de Society For Parapsychological Research.

Wekelijks houdt zij met gelijkgezinden spritistiese seances in de grote, donker groen geschilderde Heemsteedse villa.

Gebouwd begin twintigste eeuw. Locatie: een lommerrijke, rustige zijlaan van de Heemsteedse Dreef.

De bij haar moeder inwonende, ongehuwde, verbitterde tante is mensen-schuw. Haar nerveuze getrimde witte poedels  bij gebrek aan een partner worden met luminal kalm gehouden. De honden met hun geschoren ballonpoten scharrelen hulpeloos gedrogeerd door de villa rond. Soms doen zij hun behoeften in de salon.

De beide bewoonsters zien de auteur liever gaan dan komen.

Ze hebben wel wat anders aan hun hoofd dan een zoveelste rangs schrijver te voeden, zeggen ze.

De belastingen bijvoorbeeld.

Hij haalt zijn schouders op als bij tijd en wijle geëngageerd schrijver over administratieve zaken als ze daar een gesprek over willen beginnen.

Voor andermans sores is hij immuun. Aan luukse problemen van villa bewoners kan hij geen tijd verspillen.

 

Het ergste is dat hij al negen maanden geen letter op papier heeft gekregen en uit de redactie van het literaire maandblad Somnabule is gezet door gebrek aan produktie en  het verrichten van een minieme hoeveelheid aan redactionele werkzaamheden.

“Waar Frank verschijnt is het gelijk ruzie en komt het nooit meer goed” verzucht een van de overige Rotterdamse redaktieleden, een dichter/ fotograaf, die zijn naam liever niet genoemd ziet worden als ik hem opbel.

De practical jokes en  de meedogenloze wraakacties van Frank zijn alom bekend en niemand wordt in schrijversland graag het zoveelste slachtoffer van zijn paranoïde wanen en rancunes.

Frank heeft een paar dagen geleden de vrouw van de dichter/fotograaf beledigd door over haar bisexuele leven een weblog te schrijven. Een en ander was hem in vertrouwen mede gedeeld. Zijn actie verdient niet bepaald een schoonheidsprijs zal hij later toe geven.

Frank wierp menig betontegel of fles benzine met brandende lont bij nacht en ontij door andermans raam als hem even iets niet beviel, waarbij hij zich onder invloed van drank en verdovende middelen nogal eens vergiste in het adres en dat de Enschedese recherche hem nog steeds als mogelijke ver-dachte van de vuurwerkramp op het oog heeft.

Frank vindt het vanzelf spreken, alhoewel hij zegt van de prins geen kwaad te weten, terwijl hij met zijn wijsvinger zijn ooglid omlaag trekt, waardoor hij plotseling een behoorlijk lepe indruk maakt en Uw verslaggever ter plaatse van de Heemsteedse Courant even begint te twijfelen aan zijn integriteit als mens achter de auteur.

 

Verwilderd kijkt hij mij bij het open doen van de voordeur aan en zegt: “Ik dacht dat er een aantrekkelijke juffrouw zou komen en geen meneer. Wat zullen we nou beleven, zeg? Wie is u eigenlijk?”

Hij is ondanks het late uur nog steeds in pyama gekleed. Zijn gulp wijkt en laat een overvloedige schaambos en het begin van zijn manlijkheid aan de basis zien. Het is even slikken voor uw verslaggever.

Het formaat is aanzienlijk, zo schat auteur dezes in. Wat je veel gebruikt bij solo seks begint bijna vanzelf te groeien en te bloeien tegen de verdrukking in. De straf op de zonde. Doet denken aan dat surrealistische verhaal van W.F. Hermans. De kat kilo, die het huis uit groeit.

Frank had dertig jaar geleden met veel succes in een porno film kunnen spelen als hij niet te geremd was geweest.

‘De camera houdt niet van hem en hij niet van de camera, dus geen fotos svp’, zegt hij beslist.

Toch bezit hij een dure kleinbeeldcamera waarmee hij in het verleden fotos nam van wolkenkrabbers toen hij voor zijn nieuwe boek naar New York moest. Het ticket kostte hem nog geen krats, geeft hij toe.

Hij vermeldt dat hij meestal de hele dag in een gestreepte pyama loopt, omdat het weinig zin heeft als alleenstaande, gescheiden man om zich aan te kleden.

Voor wie zou hij het doen?

De verticaal gestreepte pyama doet mij aan zwart wit beelden van het concentratiekamp Dachau denken. Deze auteur is een verlaat slachtoffer van zichzelf. De gevangene van zijn eigen zelf gekozen noodlot bij uitstek.

 

De buren vroegen aan hem of ze misschien boodschappen voor hem konden doen. Ze dachten dat hij chronies ziek was, omdat hij de hele dag wezenloos in pyama rond scharrelde, ook als hij de tuin in liep om de post te halen uit de brievenbus bij het hek.

In het troosteloze voortuintje staat een half verdorde rozenstruik die te weinig water heeft gekregen.

Zijn ex-vrouw, hoogleraar criminologie is al lang weg gelopen omdat hij overdag sliep, maar midden in de nacht inspiratie kreeg en dan luidruchtig werd bij het schrijven van gedichten, een powezie die met veel lawaai gepaard gaat bij orgelmuziek van Bach op orkaansterkte, waardoor zij van haar nachtrust beroofd werd.

Vaak vielen stoelen om  als hij enigszins beschonken op weg naar de koelkast niet al te vast ter been tegen drie uur in de nacht een zoveelste fles bier zocht. Het meubilair op zijn pad tot struikelblok lijkt symbolisch voor zijn leven.

De volgende dag moest zij postzegelfris college geven aan de Erasmus universiteit en had haar nachtrust broodnodig, peperde zij hem vaak in.

Zijn boeken en romans vond ze onzin.

Verzinsels.

Onwetenschappelijk. Dat boekies schrijven kon hij veel beter laten en een opleiding voor een echt vak volgen, zei ze zo vaak tijdens verhitte discus-sies. Na één jaar sociologie was hij al afgehaakt.

Het enige voordeel in het literaire bedrijf was een permanente beurs van de Vereniging Van Letterkundigen.

Toch nog een zevenentwintig duizend gulden per jaar. Een schijntje in vergelijking met haar salaris als hoogleraar.

Als kostwinster keek zij neer op haar partner. Ze beweerde dat elke vrouw dat deed die meer verdiende. Een ander verwijt  was dat hij nooit een rijbe-wijs had gehaald.

Als hoogleraar en criminologe zei ze altijd apodictisch: ”Het is geen man die niet auto rijden kan”.

Pot voor meneer! Dat kon hij in zijn zak steken. Kunstenaars waren volgens haar minkukels. De franje aan het maatschappelijk tapijt. Pre historische monsters.

De meeste academici dachten er zo over. Hij had een andere opvatting van zijn literaire pogingen.

Literatuur is wetenschap zonder bewijs, beweerde hij als tegen argument. Hij had die zin ergens gelezen in een intervjoe met een beroemde schrijver, maar wist niet meer waar. Wat er mee bedoeld werd was ook hem niet dui-delijk, maar het klonk interessant.

Ze nam het hem kwalijk dat hij in zijn verhaal ‘Cross your heart’ een eindeloze rij ex-vriendinnen in dure lingerie op voerde.

Hij zei dat literatuur niets met de realiteit te maken heeft.

“Heb je nou al die vrouwen in je schrijfsels ook werkelijk geneukt? “ vroeg ze hem meer dan eens achterdochtig. Dat draaide onveranderlijk op weer een echtelijke ruzie uit.

Alles en iedereen moest vanzelfsprekend wijken voor het grote, miskende talent van Frank.

 

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: