Skip to content

Je reinste naturalistische poëzie waarin de dichter dichter bij huis blijft dan ooit

juni 20, 2017

Fredvanderwal's Weblog

Meestal staat onze oude bebaarde bard vroeg op en gaat aan een tekening werken. Daarna is het even snel ontbijten en schrijven tot een uur of twee om voor een boterhammetje te pauzeren en de post in te zien, daarna loopt hij wat rond in zijn ruim bemeten park dat zijn huis omgeeft en realiseert zich bij The Ole Oak Tree dat hij meer overleden dan levende artiesten kent en staat daar even bij stil om ter hunner nagedachtenis een yellow ribbon rond de oude eikenboom te binden. Een symbolische daad. Een krachtig, bezwerend ritueel !

Hij denkt aan hen die de Grote Finale hebben bereikt en aan één van zijn gedichten waarin de prachtige regel :

Toen ik wist dat ik kunstenaar was

toen was ik het niet meer

en werd ik het pas

toen ik aan de was was

en was het weer niet

toen ik twee vliegen zag vliegen

View original post 1.124 woorden meer

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: