Skip to content

Staande tegen de ijzeren railing bij de gracht dronk ik met Rinie, ook vijfendertig jaar niet gezien met d’r ouwe kop, een glaasje zure openingswijn en na afloop gooiden we de glazen voor het gemak gelijk de gracht in, want om je door het publiek te wringen om ze terug te bezorgen was een beetje veel moeite

juni 19, 2017

C.S. Lewis heeft gespeculeerd in zijn  boeken dat huisdieren van christenen behouden blijven en gelijk door naar de  hemel gaan. Ik mag het hopen en eigenlijk vind ik het een zeer acceptabele opvatting, die niet door iedereen wordt gedeeld. Er wordt door jagers hier in de buurt geschoten op alles wat rond loopt op vier po ten en ik ben blij dat ik (nog) geen vuurwapen in huis heb want ik weet niet of ik mij zou kunnen beheersen als ik een glaasje op heb.

Wie op dieren schiet, schiet ook op mensen. Er lopen veel jonge herten rond in draf door de velden, soms vlak bij het huis en dat is fantasties om te zien, dat geeft mijn leven zin. Tijdens een oto rit met Karel en Madeleine vloog een grote uil tegen de voor ruit op. De vogel heeft het niet overleefd. Dat is jammer. Laatst tijdens een wandeling een grote, dode das zien liggen, die een gevecht met een hond niet had overleefd. Het grote, staande portret is al lang af en daarna is een grote tekening vervaardigd door de hand van de kunstenaar, afme tingen 90 x 50 cm. Gevat in een klassiek vergulden lijst die tentoongesteld is in Amsterdam op een herdenkings tentoonstelling voor de overleden kunstenadelares Dieuwke Bakker van Galerie Mokum. Op de tekening was ik zelf twee keer te zien met een 6×6 yashica camera en een Minolta motordrive kleinbeeld die ik lang gebruikt heb, plus de galeriefotograaf met zijn Nikon kleinbeeld en de galerie eigenaresse en in een klein hoekje Ina’s kop. Een hoop werk, maar een zeer redelijke prijs voor gekregen. De tekening is opgenomen in de Galerie Mokum Collectie, die door een Stich ting beheerd wordt, waar van de voorzitster ex-kunsthandelares Janna van Zon is waar mee ik sinds enkele jaren correspondeer. We kennen elkaar vanaf 1966 en haar in 1985 overleden echtgenoot, fotograaf van de galerie. Ze behoorden tot de ? sien’ rond Galerie Mokum, de eerst na oorlogse galerie die jonge realisten ging promoten en exposeren volgens een totaal nieuwe for mule, geleend van New Yorkse galeries. Een voor mij zeer belangrijke tijd die jaren, omdat ik als jonge en buitengewoon arme kunstenaar nauw betrokken was bij de galerie en de kunstenaars. Het was ‘t Amsterdam van de sixties waar ik na een periode van afwezigheid van een tien jaar weer terug keerde. Ik woonde in het centrum. In een straal van een halve kilometer waren de avant garde galeries, op een kwartier lopen het Stedelijk Museum waar ik regelmatig kwam koffie drinken toen ik in mei 1968 eindelijk in de contraprestatie kwam en voor het eerst van mijn leven genoeg geld had als vijfentwintigjarige om voorlopig schijt te hebben aan alles en iedereen. Die grijze middag 12 sept. 2005 zag ik de Galerie Mokum schilders voor het eerst terug na 35 jaar het geen een merkwaardige gebeurtenis is. Al die grijze en witte koppen, sommigen van de groep Nederlandse realisten al over leden, eentje helaas in een inrichting gekomen vanwege buiten sporige gekte, twee in Frankrijk wonend, ook een soort gekte, een in Ierland helemaal van de gekke dus. De opening was zo druk bezocht dat we de eerste anderhalf uur niet eens de galerie in konden. Ook best. Er stonden zoveel mensen buiten dat autos er niet door konden. Wie te hard toeterde kreeg een regen van slagen en schoppen tegen het blik van zijn auto. Ik heb vrolijk mee gedaan onder invloed van liters slechte wijn waar ik altijd bloedjelink van word en  an ga schoppen en slaan. Vier Franse kennissen waren mee gekomen en dat maakte natuurlijk indruk op de aanwezigen. En zo hoort het ook. Staande tegen de ijzeren railing bij de gracht dronk ik met Rinie, ook vijfendertig jaar niet gezien met d’r ouwe kop, een glaasje zure ope ningswijn en na afloop gooiden we de glazen voor het gemak gelijk de gracht in, want om je door het publiek te wringen om ze terug te bezorgen was een beetje veel moei te. Vreemd dat Rinie op mijn vraag of ze wel altijd trouw was geweest aan Sjouk niet wilde antwoorden, maar geamuseerd glimlachte. Dan weten we wel hoe laat het is. Ik houd van spektakel, maar met mate en onder voorbehoud. Het mag vooral niet al te wild of los geslagen worden.

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: