Skip to content

Hij bestond slechts in een universum van folterende pijnen en momente­n van opperste extase

juni 19, 2017

Pas ‘s avonds toen hij al lang weer was los gemaakt van het kruis in het achter huis, heel laat kreeg de gevange­ne zijn eerste maal: een liter water.

Verder niets. De SM maagden maagdans noemde de Meester dat als hij de slaaf op rantsoen zette. Daarna bevestigde Mees­ter Wilfried weer de mondknevel en liet hem achter in totale duisternis.  Slaaf Friebie herinnert zich dat moment nog heel goed. Hij dronk de helft op van de fles bronwater en zei tegen zichzelf dat hij genoeg had.

“Je zou dankbaar moeten zijn dat ik je dit gebracht heb”,  zei Meester Wil­fried op ijskoude toon. Slaaf Friebie antwoordde dat hij dankbaar was, maar gewoon genoeg gedronken had  en dat genoeg ook gnoeg moest zijn, zelfs voor een Meester. Nu werd Meester Wilfried woedend. Hij maakte de slaaf los en bevestig­de de polsboeien aan een ketting die over een katrol liep die aan het pla­fond hing.Hij takelde de slaaf op tot die hulpeloos met de voeten los van de vloer aan het plafond hing en toen volgde de eerste les.Hij sloeg de slaaf met verschillende zwepen totdat hij van pijn het bewustzijn ver loor. Toen hij weer bijkwam, lag hij nog half bewusteloos op de grond en terwijl hij zijn hulpeloze toestand besefte hees Meester Wilfried, hem voor de tweede keer op en sloeg er weer op los. Nadat slaaf Friebie voor de tweede keer het bewustzijn had verloren en weer was bijgekomen nadat er emmers ijskoud water over hem heen gegooid waren werd hij weer op het kruis geboeid.

“Even lekker door emmeren!” zei Meester Wilfried vergenoegd.

De benen en armen wijd uiteen gespreid, een riem om zijn middel, een riempje met een gewicht aan de ballen en twee Amerikaanse tepelklemmen die met loden visgewichtjes waren verzwaard aan de tepels veroorzaakten een zoete pijn. In de hoerige mannenk*t van slaaf Friebie was een flinke anusdildo naar binnen gewerkt, een ronde, rubber bal deed dienst als mondknevel en een blinddoek belette elke waarneming, zodat slaaf Friebie niet zag als zijn Meester een andere slaaf anaal neukte en langzaam masturbeerde.

“Zul je nu de rest opdrinken?” vroeg Meester Wilfried ernstig toen hij was uitge-neukt en de mondknevel bij slaaf Friebie had verwijderd.Hij had de fles met water weer opnieuw gevuld, zodat slaaf Friebie twee liter achter el­kaar zou moeten opdrinken zonder te stoppen. Het allerlaatste wat slaaf Friebie op dit ogenblik wilde was drinken. Zijn billen, bovenbenen, rug, ballen, lul, anus, pols, enkels en tieten voelden aan alsof ze in brand stonden. Het genot van de hel brandde fel door zijn hele lijf. Hij voelde zich zwak en duizelig, alsof hij op het punt stond met het leven te breken, maar hij was te bang om te weigeren dus hij dronk het water op. Daarna snoerde ­Meester Wilfried de mondknevel weer even strak om het slaven hoofd, bond hem vast op een martelstoel en verliet zonder iets te zeggen het slavenverblijf. Zo werd slaaf Friebie ingewijd in een praktijk die dagelijkse routine zou worde­n: de eerste twee weken uitsluitend een keer per dag twee liter water, extr­eme isolatie, duisternis, dag en nacht folterende leren riemen om hals, lul en ballen, polsen, enkels, een brede strakke riem die zo strak was aangetrokken om het bovenlijf zodat  hij met moeite adem haalde doordat de borstkas niet genoeg kon uitzetten. Het meest schokkende voor de slaaf was de toegepaste wreedheden op totaal onver­wachte momenten en zo nu en dan in aanwezigheidvan in SM geïnte resseer de toeschouwers. De SM leerschool. De tijd verliep niet langer door het tikken van de klok, maar door de Meesters hand die de sleutel van de deur van de folterruimte omdraaide waarna vervolgens het los maken van de boeien begon. Slaaf Friebie zweefde tussen extase en diepe, marte­lende onzekerheid welke ver- schrikkingen hem de komende uren onder de han­den van zijn eigenaar en ande re aanwezigen zou brengen.

Hij verlangde naar de pijn, maar zag er ook tegen op. Hij bestond slechts in een universum van folterende pijnen en momente­n van opperste extase als Meester Wilfried zijn slaaf in verrukking bracht met oneindig tedere strelingen en ge-raffineerde liefkozingen van balzak, lul, anus, oksels, getuite lippen en tiettepels. Van het marmeren tafel blad pakte de Meester twee Amerikaanse tepelklemmen. Hij trok de houten wasknijpers die al een half uur op mijn lustknoppen stonden tergend langzaam van m‘n gevoelige tietjes. Even schreeuwde hij heel kort toen de pijn op het hoogte punt was.Hij rekte de tepel uit en zette een klem er op en toen een op de andere. Zijn linker tepel was gevoe­liger voor pijn dan de rechter. Hij schreeuwde toen hij de tiettepelklemmen verbond met een schakelketting om mijn pijn te intensiveren. Na tien minuten hing hij loden visgewichten aan de klemmen en weer schreeuw de ik het uit. Op de tepelklemmen zaten beschermende nop­jes, maar zijn tiettepels deden nog pijn van de behandeling die Master Tom een maand geleden ze had gegeven en waar hij twaalf dagen lang van genezen moest voor m’n gepijnigde, opgezwollen lustknoppen ge­woon normaal waren. Zijn knieën, waar ik op zat, waren wijd uiteen gespreid, zodat de geschoren lul en ballen vrijuit bungelden en be­reikbaar waren voor Master Toms folteringen. Zijn hoofd hing onderdanig naar beneden. Hij voelde me onderdaniger en slaafser dan ooit en verlangde geil op gewonden en heet van verlangen naar zijn folteraar. De brede riem, die nauwelijks sporen achter liet, belandde met een doffe slag op zijn billen. Hij sloeg kundig en goed gedoseerd op zijn huid die de sporen van de vorige behandeling nog droeg.

Het bekijken van mijn striemen wond hem elke keer weer op als hij in lingerie voor de spiegel stond en z’n rokje omhoog hield. Dameskleding en lingeri het uniform van de onderdanigen. De pijn vlamde door hem heen. Bij iedere slag kreunde of krijs­te hij heftig. Doe me pijn; ik heb het zo graag.

“Harder”, smeekte hij,”harder, vuile schoft!”

Dat had hij niet moeten zeggen want hij liet zich nu gaan. Een slaaf die z”n Mees­ter uitschold; dat was ongehoord in SM land! Dat wist iedere slaaf! Het koude leer raakte hem nu overal keer op keer. Billen, dijen, rug, tieten, schouders en bovenarmen.Hij gilde aan een stuk door, maar niemand kon mij ho­ren. Zijn hete slavenlijf kronkelde op de maat van de vele,  goed toegebrachte slagen met diverse zwepen en riemen.Overdag ging Meester Wilfried gewoon naar zijn werk. Niemand merkte iets aan hem. Slaaf Friebie onderging lange periode van totale onbeweeglijkheid aan het kruis. Naakt.of in lingerie gehuld, dan weer met een rokje en op pumps. Altijd was zijn mond gekneveld en zijn ogen geblinddoekt. Meestal stopte Meester Wilfr­ied een paar oordoppen in de oren van de slaaf en zette hem een walkman op met klassieke muziek of geluiden van een SM sessie. Als de muziek cassette vervangen werd door de moderne koele Jazz van Dave Brubeck wist slaaf Friebie dat het moment van pijn en lust was aangebroken en er uren van heerlijke folteringen zouden volgen. Uren vergleden langzaam en slaaf Friebie dagdroomde in de verduisterde martelkamer de dag door, zijn lange, romantiese, maar uiterst saaie huwelijk lag achter hem en hij zou daar niet naar willen terug keren naar de villa in Bloemendaal. Hij zou dat ook niet kunnen want dag in dag uit was hij geboeid aan handen en voeten aan een lange ijzeren ketting. Meestal bracht slaaf Friebie de dag door aan het kruis en de nachten geketend in bed, soms werd hij vantevoren nog even een kwartier aan de polsen opgehang­en afgezweept bij wijze van slaapmutsje.

Vaak nam Meester Wilfried fotos met flitslicht of de zweepsessie op video op. De pijn van te worden opgehangen aan de pol­sen was soms verschrikkelijk. De leren boeien beten in het vlees van de gehangene, schaafden de huid open, joegen een folterende pijn door de zenuwen van handen polsen. De pijn trok door zijn armen naar de rug, langs de ribben en ver­gerde onder de oksel waar de pijnknopen onduldbare folterende martelingen roorzaakten. Soms was de pijn zo erg dat slaaf Friebie buiten bewustzijn raak­en en genadig wegdreef naar gebieden waar pijn noch moeite was, maar als hij er bij kwam was het of de pijn dubbel zo zwaar te dragen was. Me ester Wilfried kende de internationale folterkultuur en lektuur heel goed en wist dat  hangen aan de polsen nooit langer dan twintig minuten mocht duren, omdat anders onherstelbare be-schadigingen in het zenuwstelsel zouden optreden, hij zette de eierwekker altijd op 19 minuten.

Weken waren verlopen voordat Meester Wilfried het tijd vond dat zijn slaaf eens in bad moest. Hij boeide de slavenpolsen op de rug, bevestigde de enkels aan een spreidstok en sleepte de weerloze, willoze slaaf naar de badkamer. Het bad was gevuld, Meester Wil fried pakte de hals van de slaaf en duwde hem met het hoofd krachtig onder water. Hij hield hem lang onder, ondanks het tegen­spartelen en stuip trekken van de geboeide slaaf. Op het moment dat er geen luchtbellen meer oog kwamen, trok de Meester de slaaf omhoog, liet hem even een paar minuten naar adem happen en duwde hem daarna weer genadeloos onder.Met zijn rechter hand had Meester Wilfried de slaaf der water onder controle, met zijn linker pakte hij een fototoestel om wat plaatjes te schieten. Onder water en hulpeloos was de slaaf een opwindend en interessant gegeven. Hij schoot een film vol en voordat hij stopte met de wate­rtortuur, die hij in navolging van de beulen van de Gestapo “de onderzeeboot” noemde, had hij de slaaf minstens dertig keer onder water geduwd. Dit was de geheiligde S.M. doop! Toen de slaaf uiteindelijk toe stemming kreeg recht op zitten en adem te happen, zoog hij de leven brengende zuurstof in met grote teugen. Het was een pijnvol, spannend half uurtje geweest dat slaaf zowel als Meester niet snel meer zouden vergeten. Alleen de wurgsex sessies waren nog opwindender! Na de onderwater sessie leidde meester Wil­ied zijn slaaf weer terug naar de folterkamer. De beproeving had de slaaf gereinigd en onderdaniger gemaakt en beiden hadden de verzekering dat het lot van  een slaaf in de handen van de Meester ligt en nergens anders. Geen licht of uitzicht maar duisternis, pijn, verlangen, geilheid, De Meester was almachtig en moest onvoorwaardelijk gehoorzaamd worden!

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: