Skip to content

Ik dacht; ik doe het net als Jack Kerouac, ik draai een honderd meter lange rol telegrampapier in mijn schrijfmachine dan moet het lukken en drink vantevoren een liter wisky, dan wellen de zinnen vanzelf op uit het onder- bewuste, dan ram ik de metaforen en de stijlfiguren moeiteloos uit mijn toetsenbord.

juni 17, 2017

Absolute bullshit. Onzin. Mijn uitgever dreigde met een proces als ik mijn manuscript niet voor de contractueel afgesproken datum inlever. Ook dat nog. De zoveelste door anderen opgeworpen blokkade.

Ik dacht; ik doe het net als Jack Kerouac, ik draai een honderd meter lange rol telegrampapier in mijn schrijfmachine dan moet het lukken en drink vantevoren een liter wisky, dan wellen de zinnen vanzelf op uit het onder- bewuste, dan ram ik de metaforen en de stijlfiguren moeiteloos uit mijn toetsenbord.

Wat Jack kon, moet ik toch ook kunnen. Jack is dood en ik voel me ook al niet goed.

Tekst typen zoals het automatische schrijven van de surrealisten.

We zijn in middels bijna zestig jaar verder, dus die methode moet eenvou digweg nog goed werken.

Er welde echter helemaal niets op.

Ik ken een oude douanier in Roosendaal, meneer Rousseau, die in zijn vrije tijd schilderde, allemaal bull shit, maar die had wel nog een aantal oude rollen telegraafpapier op zolder liggen. Ik kon ‘t voor niks krijgen als ik hem mijn boek met een geschreven opdracht zou geven. Ik heb nu genoeg papier om wel honderd vuistdikke romans te schrijven, maar ik kom niet verder dan de eerste zin.

Ik ben opgedroogd, leeg geknepen als een citroen.

Writers’block.

Er is geen alternatief voor schrijven. Eigenlijk is schrijven veel beter dan zo maar naamloos dood gaan, maar wat moet je als je niet verder kunt gaan.

Je schiet er allemaal niets mee op.

Zelfs Marcus Heeresma, het schrijvende ondier, dat zich dood dronk was al snel vergeten en over Faber Heeresma die met zijn lazarusse kop tegen een bus op Ibiza reed hebben we ook nooit meer iets gehoord.

Het garandeert allemaal niets.

Zijn echtgenote was blij dat ze van hem af was.

Dat heb ik zelf gehoord van haar vriendin Philippine die ergens in Frankrijk wandkleden in elkaar breit.

Ik sprak Heere Heeresma in de jaren zestig nog wel eens. De drie broers Heeresma schreven alle drie. Ze wilden net zoiets als de drie Kennedys worden. Alle  drie beroemd. Het zou heel anders lopen.

Ik heb een revolver. Een Luger. Dat voelt goed als ik die in mijn hand heb. De dood in je hand.

Toch is zelfmoord op die manier geen daad van belang. Het enige dat je er aan over houdt is een gaatje in je hoofd.

Anderen kunnen na afloop de rotsooi op ruimen en voor de kosten opdraai-en”, zegt hij calculerend, daar heeft hij wel plezier in.

Hij meent op die manier van de posthume werkverschaffing te zijn.

Hij pauzeert even en steekt met een bestudeerd gebaar een Lucky Strike op. Hij rookt meestal Golden Fiction of het bovengenoemde merk.

Nee, Caballero of Winnersjek is goed voor ex-Leidseplein meisjes zoals Cat, van dat soort meisjes die tijdens haar academietijd alles neukten wat los en vast zat, maar daar had hij na zijn zoveelste gonorroe van de blonde Yvonne van de Yonne al lang zijn bekomst van.

Hij vreest dat hij de ziekte –het loon van de zonde- ook heeft door gegeven aan zijn Nijmeegse vriendin Marije, die voor fysiotherapeute studeerde, maar zeker weten doet hij ‘t niet.

Zijn huisarts, die in Haarlem op een flat aan de Engelandlaan woonde, heeft hem gewaarschuwd; nog één keer een druiper en je bent resistent tegen alle antibiotica die op de markt zijn, dan laat je maar je ‘m er maar af halen of zoek je  een andere dokter en blijf je stinkende etter lekken tot je een ons weegt, net als die schilder Breitner, die is er ook in gebleven.

Het mooiste is toch als je als schilder achter je ezel sterft en als schrijver achter je schrijfmachine.

Ik stel me voor hoe je dan met je kop op het toetsenbord slaat en daarmee een onbegrijpelijke zin op het beeldscherm schrijft.

Daar kun je beroemd mee worden. Je moet natuurlijk niet plotseling dood blijven als je in je tuin in Ierland staat zoals die Melle epigoon uit Groning- en met zijn primitieve varkenskop, want dat draagt niet bij aan de heroiek, dat nemen de kunsthistorici je niet in dank af.

Groots en meeslepend moet je leven als kunstenaar en niet tussen de verlep-te slablaadjes en het wortelbed de pijp aan Maarten geven met de tuinslang in je hand, dat is lulligheid troef, hier verkoopt men toverballen.

Zo’n dood hoort bij die binnenhuiskamer realisten van Galerie Mokum met hun schilderijtjes van potjes en pannetjes op gordijn ring formaat.

 

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: