Skip to content

Het zit in de familie. Mijn vader ging in 1949 na zijn tweede scheiding aan het gas, maar ook dat mislukte, zo als alles in zijn leven mis liep. Er was toen namelijk nog geen aardgas

juni 17, 2017

Nee, Caballero of Winnersjek is goed voor ex-Leidseplein meisjes zoals Cat, van dat soort meisjes die tijdens haar academietijd alles neukten wat los en vast zat, maar daar had hij na zijn zoveelste gonorroe van de blonde Yvonne van de Yonne al lang zijn bekomst van.

Hij vreest dat hij de ziekte –het loon van de zonde- ook heeft door gegeven aan zijn Nijmeegse vriendin Marije, die voor fysiotherapeute studeerde, maar zeker weten doet hij ‘t niet.

Zijn huisarts, die in Haarlem op een flat aan de Engelandlaan woonde, heeft hem gewaarschuwd; nog één keer een druiper en je bent resistent tegen alle antibiotica die op de markt zijn, dan laat je maar je ‘m er maar af halen of zoek je  een andere dokter en blijf je stinkende etter lekken tot je een ons weegt, net als die schilder Breitner, die is er ook in gebleven.

Het mooiste is toch als je als schilder achter je ezel sterft en als schrijver achter je schrijfmachine.

Ik stel me voor hoe je dan met je kop op het toetsenbord slaat en daarmee een onbegrijpelijke zin op het beeldscherm schrijft.

Daar kun je beroemd mee worden. Je moet natuurlijk niet plotseling dood blijven als je in je tuin in Ierland staat zoals die Melle epigoon uit Groningen met zijn primitieve varkenskop, want dat draagt niet bij aan de heroiek, dat nemen de kunsthistorici je niet in dank af.

Groots en meeslepend moet je leven als kunstenaar en niet tussen de verlep-te slablaadjes en het wortelbed de pijp aan Maarten geven met de tuinslang in je hand, dat is lulligheid troef, hier verkoopt men toverballen.

Zo’n dood hoort bij die binnenhuiskamer realisten van Galerie Mokum met hun schilderijtjes van potjes en pannetjes op gordijn ring formaat.

De gonorrhoe variant Vietnam Rose won in Nederland al sinds de mid-sixties aan terrein via deserteurs uit het Amerikaanse leger en daar was geen kruid tegen gewassen. Je manlijkheid er af laten halen! De ultieme remedie. Knippen en scheren!Daar ziet Frank ook weinig heil in na zijn laatste druiper toen in een kunstenaarscafé in Haarlem tot groot vermaak van de overige kroegtijgers een geile bulldog letterlijk aan zijn gulp bleef hangen en met zijn begerige snuit een grote, natte plek achter liet in het kruis van de net bij C & A aan geschafte camel kleurige zomerpantalon van de miskende schrijver. Frank maakte snel dat hij weg kwam.

“Jij bent nog eens populair bij de Haarlemse hondjes”, riepen een paar kroegtijgers hem lachend na. Zonder af te rekenen rende hij het café uit, dat was al weer een meevaller, want de drankrekening was juist die gedenkwaardige avond torenhoog opgelopen in gezelschap van de voluptueuze schilderes Hyacinth en haar grijze wederhelft die bij een grootgrutter de marketing deed en thuis kwam met de beste wijnen. Het gelach van de overige stamgasten herinnert hij zich maar al te goed.

“Zelfmoord. Ik heb het die ene keer geprobeerd, maar niet goed aangepakt.

Het zit in de familie. Mijn vader ging in 1949 na zijn tweede scheiding aan het gas, maar ook dat mislukte, zo als alles in zijn leven mis liep. Er was toen namelijk nog geen aardgas.

Je hield er hooguit hoofdpijn aan over als je je kop in de oven stak. Ik stond er bij en ik keek er naar.

Ik was een kind van zeven, hoe kon ik weten.

Hij werd zwaar kreunend en steunend afgevoerd onder het spanlaken, hij kon geen vin verroeren, dat vond hij als masochist nog lekker ook, bondage, daarna verbleef hij lang in de isoleercel in een dwangbuis, draaide totaal door en bracht een paar jaar door in het gekkenhuis op de gesloten afdeling van paviljoen 3 waar de zwaarste gevallen zaten opgesloten. Alleen kwam hij er nog gekker uit dan hij er in was gegaan.

Zijn leven lang was hij verslaafd aan Librium en Valium. Gebruikte het in combinatie met liters alcohol, dan zoop hij een liter jenever op in combi natie met een handvol Libriumpjes en ging dan met zijn Mini cooper als een gek racen van Amsterdam naar Zandvoort langs de oude weg waar allemaal zijstraten op uit kwamen die voorrang hadden, maar daar trok hij zich niets van aan, met honderdnegentig kilometer per uur spoot hij over de weg met dat kleine koekblikkie, dat schoot wel lekker op.

Ik zat er naast en had al lang dood kunnen zijn.

Misschien was dat ook maar het beste geweest.

Mijn vader had van die grote, ouderwetse stopflessen waar vroeger zuur tjes in zaten, die waren gevuld met anti depressiva en slaapmiddelen.

Als hij daar te veel van slikte werd hij zo gek als een draaideur.

Een kennis van hem die medicijnen studeerde vervalste recepten voor hem.

Als hij er flink bij zoop ging hij helemaal door het lint.

From → Zonder categorie

One Comment
  1. fredvanderwal permalink

    Dit is op Fredvanderwal's Weblog herblogd.

    Like

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: