Skip to content

Elke boekhandel die hij tegen kwam ging hij binnen. “Ik zie mijn eigen boek hier niet! Hoe zit dat” vroeg hij dan uit de hoogte. De verkoopster vroeg dan zijn naam. Zij zocht de collectie boeken af en raadpleegt een voorraadboek en de lijst bestellingen. Het resultaat was overduidelijk

juni 17, 2017

Na zijn eerste boek dacht hij het als broodschrijver te gaan maken en een aangepaste burgerman te zullen worden. In de uitgeverij had hij het volste vertrouwen. Ze vingen hem op, dacht hij. Zijn kostje was gekocht. Support alom!

In zijn naïviteit dacht hij van het voorschot op zijn eerste boek en de royalties van tien procent over de eerste vijfduizend exemplaren een huis aan de Koninginneweg of Willemsparkweg te kunnen kopen en genoeg geld over te houden voor een butler in livrei, gewapend met een zilveren dienblad, een wit gesteven servet over de linker arm en een uitgestreken, onderdanig pastoorsmoel, zoals het een mens in nederige functies betaamt.

Waanzin natuurlijk, maar daar kwam hij pas achter toen hij zijn giro bijschrijving bekeek waar slechts een kleine tweeduizend gulden op was gestort. De voorschotten voor debutanten zijn sinds die tijd alleen maar kleiner geworden, dus hij had nog niet te klagen. Hij dacht dat zijn boek een onverbiddelijke bestseller zou worden door verfilmd te worden, net als “Turks fruit” van Jan Wolkers. Hij zou een graag geziene gast worden op kunstenaarsborrels in het hoofd-stedelijke Arti et Amicitiae.Boekpresentaties houden bij de Athenaeum Boekhandel in Amsterdam en Broese en Kemmink in Utrecht waar rijen kopers zijn boek zouden aanschaffen. Zijn hand zou lam worden van het signeren. Een boek dat door het hele Nederlandse volk zou omarmd en gevreten zou worden. TV optredens in talk shows.

Hoe hij er op gerekend had binnen twee weken na de verschijningsdatum  een gevierd man te zijn. Elke middag langs de uitgeverij gaan om zich vol te laten lopen met jenever. Niet dat hij tegen drank kon, maar je moest nu eenmaal mee doen. Go with the flow! Het middelpunt op sociëteit De Kring wilde hij worden, waar amateurfoto-grafen hun met Photoshop in elkaar geknutselde digitale kiekjes aan de morsige wand exposeerden onder de noemer van conceptuele kunst. Werk van zoveelste rangs mode kunstenaars. Hij dacht hij een groot schrijver was. Als voortdurend al je collega schrijvers en Arti leden dat tegen je zeggen om vrij te kunnen drinken op andermans kosten ga je het zelf nog geloven ook. Frank had de zoveelste winkeldochter geproduceerd bleek na een paar maanden. Het boek was niet meer prominent aanwezig in de schappen van de moderne boekhandel. Zo nu en dan wilde hij weten of zijn debuut nog op voorraad was. Elke boekhandel die hij tegen kwam ging hij binnen. “Ik zie mijn eigen boek hier niet! Hoe zit dat” vroeg hij dan uit de hoogte. De verkoopster vroeg dan zijn naam. Zij zocht de collectie boeken af en raadpleegt een voorraadboek en de lijst bestellingen. Het resultaat was  overduidelijk.

“Helaas, helaas, wij hebben hier niets van u staan, maar als u over een paar maanden terug komt heeft misschien iemand het wel besteld”, is het antwoord. Zijn uitgever, de Proletariese Prosecco Pers, was niet langer telefonisch bereikbaar. De directie secreta-resse verbond hem niet langer door. Hij vroeg haar als compensatie mee naar de film “My name is nobody” om vaste voet bij de uitgeverij te houden. Ze weigerde, vond dat de titel van de film op hem sloeg en deelde hem mee dat ze verleden week nog op stap was geweest met Jerzy Kosinski. Alles behalve een nobody. Niet veel later pleegde Jerzy zelfmoord. Bedremmeld legde hij zonder verder iets te zeggen de hoorn op de haak van de telefoon. Zaken zijn zaken en die gaan voor het meisje, dus hij legde zich er bij neer. In dit geval als auteur. Hij voelde zich voor de zoveelste maal het kind van de onbetaalde rekening. Vervolgens dacht hij dat elk nieuw boek iets aan zijn welstand zou gaan bijdragen, ongeveer met het tempo van Herman Brusselmans, zodat hij elk jaar meer royalties kon opsouperen en trots de kroeg binnen kon stappen met zó’n tiet vol met  poen om indruk te maken op de aanwezige dames. Het was het beste om al vast zijn haar te laten groeien en als status symbool een Harley op krediet aan te schaffen of een vijfenveertig kilometer brom mobiel, die hij goud zou laten spuiten met zijn naam in sierletters op de portieren. Hij realiseerde zich niet dat die macho mode van Harleys sinds Easy Rider al weer voorbij was. Indruk maken met een truttenschudder brom mobiel zou hij op niemand maken. Alleen al die ronde 45 km sticker! Hij kon er ook nog een sticker met SH (slecht horend) naast plakken en een rollator achter in mee nemen. Paste net in een Aixam met meer dan een kubieke meter bergruimte.

Hij zou tegen iedereen beweren dat hij als jeugdgenie al van kindsbeen af al bulkte van de royalties en de vrouwen aan zijn voeten lagen. Nee, sterker nog, ze liepen als loopse hondjes achter hem aan. Het tij keerde niet in zijn voordeel. De schuld aan de uitgeverij bedraagt nu veertigduizend euro. Zijn krediet heeft hij overal verspeeld. Hij stond erbij en keek er naar met open mond en grote ogen naar de steeds omvangrijker wordende boekenberg en hoe de hele boekenmarkt verander-de en in elkaar sodommieterde. Tegen houden kon hij niets. Veranderen wilde hij niet. Meegaan met de laatste mode weigerde hij. Politiek engagement weigerde hij. Compromissen aan de veranderde literaire smaak kende hij niet. Met elk volgend boek leek het alles of niets te worden.

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: