Skip to content

Fragment uit mijn novelle “Een zwarte bladzijde”

juni 11, 2017

We ontmoeten elkaar in de sociëteit Arti et Amicitiae aan het Rokin op een bewolkte herfstmiddag te Amsterdam.

Frank, bruinverbrand, lang blond haar, leren jasje, t-shirt, Ray Ban zonnebril, lacht en praat veel.

Net terug van Ibiza, het befaamde druipers-drugs eiland, waar regelmatig de hele Amsterdamse geslachtszieke, los geslagen artistieke sien met aan-, uit- en inhang komt uit puffen om hun dankzij een slordige levenswijze te danken inherente ziektekiemen wijd en zijd verspreiden, zoals het de doorsnee internationale artiest van het slappe koord in kunsthistorisch opzicht betaamt.

Denk maar aan, de syfiliet Gauguin of de door een eeuwige druiper geteis-terde impressionistische schilder Breitner, de tb lijder Modigliani, de syfilis lijder Van Gogh in zijn gekte als De Ongezalfde Heilige Van Het Bloedende Oor, onze vaderlandse monumentale rooie mafketel met zijn domineesbevliegingen en zijn gespeelde waanzin. Fred van der Wal is daarentegen de meest gezonde kunstartiest die in ons Vaderland rond loopt.

“Ibiza. Veel geblondeerde met goud omhangen zonnebankbruine heren met strakke leren broeken gezien. Samen hand in hand stilzwijgend langs het Ibicenzer strand wandelen met de lange, valse wimpers koket knipperend in de warme avondzon van eind september als een paar Ibicenzer staartloze hondjes, dat vinden mannen die van mannen houden nu eenmaal mooi.

Ze kunnen niet anders.

Als iets op hitst, breek me de bek niet open, ik heb me toch een verleden, heden en toekomst achter de rug, maar beslist niet staartloos.

Mannen of vrouwen het komt wat ‘t bed betreft toch allemaal op hetzelfde neer.

Een gat is een gat en in een zwart gat verdwijnt alle materie kosmisch gezien, is me dat niet dolkomisch ?” deelt de kennelijk bisexuele Frank vrolijk mee aan het gezelschap dat aan de bar zit en slaat zich vrolijk op de dijen.

Meestal is hij de zwijgzaamheid zelve maar nu gaat hij los op volle toeren.

Zijn rond z’n middel dichtgeknoopt overhemd staat in zeeroversstijl open tot op de navel. De gouden tepelringen glinsteren in het naar binnen vallende zonlicht.Toegankelijkheid is the name of the game onder deze vertegenwoordiger van de lichtzinnige globetrotters.

De op het eerste gezicht vriendelijk ogende marathonloper Smartie Wellamed achter de bar luistert aandachtig mee als het volume van de conversatie door het enthousiasme van de zich manifesterende kroegtijgers regelmatig boven het geroezemoes van de andere zwaar bebaarde en behaarde kunstzinnige gasten uit stijgt.

Hij zou als barkeeper er boeken over vol van kunnen schrijven over hetgeen  hij allemaal aan de bar hoort.

Zelfs over de in- en inkeurige, beschaafd ABN sprekende Fred van der Wal heeft ondanks zijn beschaafde stemgeluid zo zijn scabreuze anecdotes voorhanden  ter verhoging van de algemeen gangbare feestvreugde in de sociëteit, waar ze na twee uur des nachts liggen te neuken op het biljart. Meesters op de korte keu en de bitterballen, die subsidie kunstenaars.

Wat die niet allemaal in het diepste geheim  uitgehalen op het grasgroene biljartlaken met de speciale keu in andermans/andervrouws vooronder in de kombuis waar een aardig potje klaar gestoofd werd. Het moet voorlopig, maar even geheim zal blijven tot vijftig jaar na de dood. Een odyssee aan bachanalen en bizarre seksjuwele SM rituelen uit de Pain and Pleasure Industry waar de calvinistische hetero honden geen avondmaalsbrood van lusten.

Twee heren aan de overkant van de bar verkondigen op luide toon hun voorkeur voor mannen met dubbel dikke lippen en geprononceerde popos.

Een zeer middelbare vrouw aan de bar, een gezette, blozende bolle wangen hapsnoet met een parelketting om, lepelt gulzig een kom kippensoep leeg op hoorbare wijze. Slobberen wat de klok slaat.

Het lied van het varkenshok. Wij herkennen in haar de stoege Friezin Naadje Naerebout, de onbegrepen kunstenares, die altijd alleen aan de bar zit en volgens beeldhouwer Gerrie de Beuker nog steeds niet weet of ze voor  de lesbische of heteroseksjuwelen wijze van omgaan met de naaste zal kiezen.

Waarom zou ze een keuze maken?

Niet kiezen is ook een keuze. Alleen ziet Naadje er niet uit. Ze is geen wet dream voor een lesbian womanizer van de vrouwelijke kunne.

Waar zit Naadje?

In het varkenshok. Je herkent d’r aan d’r wollen Eskimo muts.

Frank, de hoofdpersoon van deze novelle, heeft geen moeite met de keuze wat tijdverdrijf voor het onderlijf betreft; verstandigerwijze pakt hij van huis uit alles wat hij lekker vindt.

Man of vrouw, meisje of jongen. Alleen zal hij nooit een kleuter aan zijn leuter rijgen of de beuk bij zijn kleine zusje er in gooien, want dan krijg je haar grote broer op bezoek.

Frank stelt zijn grenzen.

Frank is zo bi als een looien deur. Waarom zou je de helft van de bevolking bij voorbaat uitsluiten beweert hij?

Hij heeft groot gelijk. Modern Times.

Mag een gezonde Hollandse jongen zelf kiezen met wie hij een over en weer democraties besloten wederzijdse wip in bilateraal overleg op het overlegplatform met een man of een vrouw gaat maken?

Nou dan! Wat zullen we nou beleven!

(wordt vervolgd)

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: