Skip to content

Schei nou toch uit, zeg!.. Doe me een lol; zeg, ben je nou helemaal van de pot gerukt!.. Vertel mij wat!..Sodemieter toch gauw op!..Ben je nou helemaal gek geworden?… Nou moet je niet zeiken, hoor, want anders gaat de beuk er nog vandaag in…! (deel 1)

mei 27, 2017

Schei nou toch uit, zeg!.. Doe me een lol; zeg,  ben je nou helemaal van de pot gerukt!.. Vertel mij wat!..Sodemieter toch gauw op!..Ben je nou helemaal gek geworden?… Nou moet je niet zeiken, hoor, want anders gaat de beuk er nog vandaag in…!

 

Fred van der Wal stuurde ons een verontwaardigd kaartje nadat hij in de Leeuwarder Courant

had gelezen tweede te zijn geworden in  de Opstelwedstrijd onder de titel “Moedertje lief! Got salmebeware!”  omdat hij zich volgens de jury niet aan de opdracht zou hebben gehouden. Hij schreef verontwaardigd het liefst niet één maar wel alle vijf de titels gekombineerd te hebben in één opstel. Dus meende hij recht te hebben op niet één maar minstens twee boeken bonnen, zeker omdat hij binnenkort nog jarig zou worden ook! Leugens! Mijnheer van der Wal valt toevallig, net als W.F. Hermans,  onder het sterrenbeeld van de Scorpio. Niks jarig. Tijd om deze eigenwijze, interessante man eens aan de tand te voelen. We spreken om te beginnen af in de hall van het Hilton Hotel in Amsterdam.

 

Ik [zeer verbaasd]: ‘Het Hilton Hotel??? Bent u daar bekend dan?

 

Fred van der Wal: ‘Ja, daar logeer ik regelmatig’).

Als ik het Hilton binnenloop ontdek ik twee dingen: er bestaan redelijk veel mensen die daar logeren en Fred van der Wal, 1.84, ateleties, ex-karateka en bokser, fors gebouwd, leeftijd van mijn vader, lacht!!! Gelukkig. Eigenwijs mag hij zijn, maar het is hem toch  niet helemaal in de bol geslagen.Ik geef hem de uitslag van de jury. ‘Een 9 voor grammatica! Zelfs geen paar kromme zinnen!’, roept hij verontwaardigd maar lachend. Hij vergeeft het de jury: ‘Ach, ze zijn nog jong en moeten nog zo ontzettend veel leren!’

 

U was een van de weinige deelnemers. Ik had er eigenlijk toch wel meer verwacht.

 

‘Ach, die geachte collegae van mij, laat ik niet te negatief zijn, het zijn geen mensen waar ik mee om kan gaan. Ik vind het kloten van de bok! Ze doen alleen iets als er geld mee te ver dienen valt.Schoolmeesters zijn het! Blij met 2 % loonsverhoging en een paar bapo uren op hun zestigste! Gotsalmeliefhebbe!’

‘Ik heb meegedaan aan de opstelwedstrijd omdat ik uitgekeken ben op het officiële kunste naars circuit. En ik mag je wel zeggen dat je een gigantiese primeur hebt in je schoolblad met dit gesprek, want ik heb kort geleden een interview  geweigerd met het Algemeen Dagblad. Toen hebben ze mijn geheime telefoonnummer gepubliceerd. Horen en zien vergingen me twee weken lang! En de heer Van Suchtelen heeft een half jaar achter me heen gezeten voor zijn programma op de VPRO. Uiteindelijk heeft hij me een bedrag van 5000 gulden geboden maar ik ben er niet op ingegaan.’

‘In drie uur moesten leerlingen dus een opstel maken, dacht ik, dat ga ik ook proberen! Maar ik ben natuurlijk een ervaren rot dus ik neem niet één, maar vijf onderwerpen tegelijk en dan geef ik ondertussen ook nog mijn eigen visie. Dat is pas kuns.’

 

En is dat binnen drie uur gelukt?

 

‘Lieverd, waar hebben we het over…. ik was binnen 25 minuten klaar! En dat was dat. Maar nou wil ik voor we verder lullen natuurlijk wel die boekenbon!’ Fred kontroleert of die ook werkelijk in het envelop je zit.

 

Bent u bij de titel van uw opstel geïnspireerd door een bejaardentehuis in Voorthuizen waar juist acht bejaarden vergiftigd waren? Dat heette ook Huize Avondrood.

 

‘Nee hoor, ik heb wel met een bejaardenhuis te maken gehad, maar dat ligt op een heel per soonlijk vlak. En ik ben dus iemand die tussen zijn persoonlijk leven en de rest van de wereld een definitief brandscherm heeft neergelaten, in tegenstelling tot mijn geachte collegae. Men tast in het duister over mij, en zo moet het ook maar blijven. De verhalen die over mij de ron de doen…man, man, man! Mijn overbuurman te Oldeboorn, de door mij hooggeachte gene raal Pacanda meende dat ik in mijn folterkelder in Frankrijk in een leren Meesters outfit da gelijks een dozijn masochisten bij hun ballen tegen het plafond optakelde terwijl ik veel liever een ouwe, lekkende werkster omgekeerd bij d’r achterpoten aan de uitgeslagen vochtige muur hang als wandversiering!’

 

U bent als persoon niet belangrijk, alleen uw beeldend werk.

 

‘O, ik ben als persoon buitengewoon belangrijk. Wat had U nou gedacht? Want als ik even mijn ogen sluit, dan ben ik er niet meer, dus ik houd ze allebei zeer wijd open. Natuurlijk ben ik belangrijk, ik zou mezelf niet willen minachten, hooguit de ander en vooral mijn mislukte familie van losers. Breek me de  bek niet open! Maar het gaat hierom:

Als ik me wil amuseren in dit land, dan neem ik het openbaar vervoer, bijvoorbeeld de streek bus naar Voorthuizen. Dan ga ik tegenover iemand zitten, en dan kijk ik de desbetreffende, onverschillig wie het is, eens peinzend aan en dan zeg ik: “Tut, tut, tut, het leven is ook niet ongemerkt aan u gepasseerd”. En binnen de kortste keren krijg ik het hele levensverhaal regel recht in mijn schoot gekotst. Hondje dood, ouders dood, echtgenoot balzakkanker, uitkakte ge zwellen, plassen bloed in de ontlasting, aids amme reets en noem maar op. Dat heet: zich kwetsbaar opstellen! Nou, je kan me de pot op! Afvegen en doortrekken zul je bedoelen! Ik denk er niet aan om mijn persoonlijke leven bloot te geven. Daar heb ik héééélemaal geen be hoefte aan.’

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: