Skip to content

Terugblikkend zegt hij nog altijd met veel plezier naar zijn boeken zoals “Mosselen met de Matennaaiers en andere Nobodies in Nakketikkers Niemandsland”

mei 25, 2017

De intercom: ‘Drukt u maar op de twee of drie, als u in de lift stapt, dan komt U er wel en als U geen lezen heeft geleerd als ULO leerling gaat U het maar eens uit proberen. Trial and error, boy!’

Een liftcabine, net groot genoeg voor één persoon, zwoegt kraken en piepend omhoog. Op het ruime trapportaal wacht opnieuw de vooroorlogse grandeur waar Frank Forrest zich in thuis voelt. Niks geen betonnen, benauwde balkonnetje met witte plestik tuin stoelen van de Blokker waar je na een week al doorheen zakt. En er wacht een bemin nelijke glimlachende heer in de deuropening van het appartement. De gevreesde, boosaardige, sombere, niets en niemand ontziende artiest van met galnoten inkt en bitterkoekjeskruimels op papier gezette artikelen was even een straatje om. ‘

 

U treft mij toevallig in een zeer goede bui. Waar heeft U het aan verdiend mag U zich wel afvragen? Ik ben nu niet bezig aan een magistraal konstwerk zoals doorgaans. Meestal word ik zeer somber als ik niet schrijf of schilder en ga dan iedereen verrot schelden op het weblog, dat lucht lekker op.

Ik bemoei me nauwelijks met de anderen. Enkele uitzonderingen daar gelaten. Meestal krijg je toch commentaar van die vermoeiende tiepes die alles beter weten als voetbal liefhebber. Dat is niet het soort waar ik bij voorkeur mee om ga.

Werk ik wel, dan word ik ook niet vrolijk, omdat ik bang ben dat het schilderij of artikel niet goed genoeg wordt. U ziet, er zijn zoveel redenen in het leven om somber te worden, dat is gewoon niet te begrijpen voor de familie doorsnee, daar slaat U nog van achter over als ik U dat allemaal in detail ga mede delen, dus dat doe ik maar niet.’

Een zeldzaam goede bui. Nee, zijn achtenzestigste verjaardag heeft daarmee niets van doen.

‘U bent veel te vroeg, pas 30 october is het zo ver. Ik heb een voorspellende droom gehad tien jaar terug waarin een engel aankondigde dat ik niet ouder dan 68 zou worden.’

Vandaag, vrijdag, wordt in zijn woonhuis in de Bourgogne een tentoonstelling over leven en werk van Frank Forrest geopend. Aan zijn gepubliceerde weblogs wordt extra aan dacht besteed. Foto’s en kaarten van expedities, die de artiest zelf maakte met zijn rugzak en pikhouweel, werpen nieuw licht op het avontuur in landen, waar de zon niet onder wilde gaan of recht boven de evenaar staat. De eeuwig durende sneeuwgrens speelt ook een rol en de boom grens. En de icepick plus de klim ijzers.

Het jubileumjaar van één van Nederlands grootste naoorlogse artiesten is de directe aanleiding voor de samenstelling van de reizende expositie. Om de opening luister bij te zetten praat de bekende Gerard Geytenbeek vanavond in de St.Saturnuskerk in Schin op Geul met de schrijver/schilder over zijn werk, die daar speciaal voor over komt.

Gerard Geytenbeek , jawel, die wil ik nog even apart vermelden. Ik ken hem goed, te goed eigenlijk, een grote, gore klootzak, maar met lef, hij heeft een tijd in de buurt van Parijs gewoond, we gingen soms samen eten in de Hallen of naar de hoeren in het Bois de Boulogne, een transexueel of travestiet verschalken met zijn tweetjes. Nee, die sneden we dan niet gelijk zijn nek af. Pas na afloop en piktend an gelijk zijn beursje mee. Hij heeft een heel erg goed essay geschreven over de omgebouwde vrouwen figuren in mijn artikelen. Dat kan ik waarderen, die heeft het begrepen.’

Terugblikkend zegt hij nog altijd met veel plezier naar zijn boeken zoals “Mosselen met de Matennaaiers en andere Nobodies in Nakketikkers Niemandsland”.

‘Dat zijn allemaal wonderbaarlijke werken. Zeer boeiend, vooral het zinsritme, de boeken hebben een retorische vaart die normaal proza niet heeft. Herinneringen van “Sodestraal op naar je verzopen eiland en start een duikschool met de snorkelende witte konijnen” vind ik ook erg mooi. Nou ja, ik vind ze allemaal mooi.’

 

U bent nu bijna acht jaar uit Nederland weg. Gerard Geytenbeek heeft vorig jaar een punt gezet achter zijn buitenlands verblijf en is in Amsterdam gaan wonen. Voelt u behoefte zijn voorbeeld te volgen?

 

‘Als je ouder wordt raak je mensen kwijt, dat is onvermijdelijk. Van oude mensen de dingen die voorbij gaan in het voorbij gaan. Alle oude mensen vereenzamen, verzuren, verbitteren en in een buitenlandse stad is dat gevoel ongetwijfeld sterker. Maar vergelijk je dat met het leven in een stad als Amsterdam dan weet ik zeker dat je daar nog veel eenzamer wordt. Wat mij betreft kun je beter in de Bourgogne zitten. Heel wat minder neurotische klootzakken’

 

– Maar is dit uw thuis?

 

‘Het zou opschepperig zijn om ja te zeggen. Nee dus, dat is niet het geval, ik blijf een vreemdeling, een toerist op aarde in de wijngaard des Heren. Ik heb daar geen problemen mee, in Amsterdam voelde ik me immers ook altijd al een darmtoerist met de vliegende slingerschijt. Totaal ontheemd! is dat niet ten diepste de existentie van de mens?’

 

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: