Skip to content

Slechts in de taal kan hij leven met alle poriën en sluizen wijd open, dus hozen maar, folks, anders zit je nog onder voor je het zelf weet! Vaderlanders waterlanders! Zij blijven in tegenstelling tot onze voortvarende kunstenaar binnen de bedijkingen en sudderen voort gelijk panharingen in de bakpan. Moeten wij zo leven?

mei 25, 2017

En ik wil nog wel even heel wat verder gaan voor ik verder ga, want mijn vorige pakkende verhaal heeft ook weer eens heel veel succes en bijval gehad bij de zindelijke, fatsoenlijke, nadenkende, oplettende, kritische lezer, die zich net iets breder oriënteert dan foeballuh, gehaktballen, friet bakken, sigaretten roken, overmatig drinken, hate mailen, kliemen, klunen, klagen en andere mijns inziens walgelijke vrijetijdshobbies van naargeestige, mij niet welgezinde, gefrustreerde personen met een teveel aan vrije tijd en een te weinig aan levensvreugde in de pocket. Vele felicitaties en telefoontjes mochten mij bereiken die heel wat tijd hebben gekost, maar dat heb ik er graag voor over, dus niet geklaagd!

Hoe geheel anders onze favoriete, geniale artiest Fred van der Wal die ondanks alles toch heel eenvoudig is gebleven met zijn tiet vol met poen!

Laten we het eens over het in verlichte kringen gangbare mensbeeld hebben als sculp teurs in de taal die hameren op het aambeeld van het Woord met zijn Voorhamer in de smidse waar de polemiek klinkt met donderklappen als het hete ijzer gesmeed is en het helse vuur oplaait, gelijk een hoefsmid bij het beteugelen van het hoefbevang.

De beuk er in bij je kleine zusje, zou hij zeggen en weer van harte op het aambeeld rammen met zijn verbrande, venerische, gemeen grijnzende kolensjouwerskop.

Wij weten inmiddels wel hoe de oercalvinist Fred van der Wal, genie èn beeldend kunstenaar van huis uit over één en ander denkt.

Slechts in de taal kan hij leven met alle poriën en sluizen wijd open, dus hozen maar, folks, anders zit je nog onder voor je het zelf weet! Vaderlanders waterlanders! Zij blijven in tegenstelling tot onze voortvarende kunstenaar binnen de bedijkingen en sudderen voort gelijk panharingen in de bakpan. Moeten wij zo leven?

Mag hij misschien zijn oordelen breeduit ventileren? Ja hoor, hij mag !

En of U mag ?

Dat staat nog te bezien, want U mag in de meeste gevallen lekker niks. Luisteren en bekken dicht. Ademloos en bevalt het niet gaat U toch lekker aan de zuurstof liggen met zo’n leuk doorzichtig plestik maskertje voor gebonden of bij Meesteres Lucrezia een pijnlijke behandeling ondergaan, deze goed betaalde Sadiste van Sint Job In Het Goor die U wel even in de boeien legt aan een cylinder lachgas en pompen maar! Haal op je wekker, lachgas smaakt lekker. Tot de dood er op volgt!

Mijn voorkeur ten aanzien van de al te kritische, slecht of niet geïnformeerde doorsnee lezer is : Mondje dicht, de knietjes bij elkaar anders gaat het zo ruiken en houwen zo met je handel, dan blijft de omgang prettig en ploegen wij door!

Geef mij eigenlijk maar die fijne stukken van de alom geliefde Isis Nedloni, daar steken we tenminste nog wat van op van hoe het leven in de creatieve sfeer in elkaar zit want aan verhalen over de deeltjesversneller of raketjes die richting de maan gaan en hoe het heelal in elkaar zit daar kopen we allemaal niks voor en bovendien is het overbodig die technische hoogstandjes die slechts tot doel hebben de ontwerpers in het zonnetje te zetten. Weg gesmeten geld en energie. Er valt op aarde nog genoeg te beleven.

TOLERANTIE

Dankzij de dwangmatige socialistische propaganda in de kritiekloze pers van de zestiger en zeventiger jaren van de vorige eeuw door journalisten in spijkebroek en op sandalen, de maatschappelijk relevante kinderkruistocht dus, people die nog steeds naar de mode van de tijd grotendeels half anarchistisch of salonsocialistisch waren georiënteerd voor zo ver het ze tot voordeel strekte, werd een overkoepelend positief mensbeeld gepresen teerd in een uitbarsting van naief, goedmoedig, blind vertrouwen in de massieve goed heid van de medemens. Tegelijkertijd liep de misdaad gigantisch op in de jaren zeventig en nam de bereidheid tot straffen bij justitie recht evenredig af. Een merkwaardige tendens die nog lang niet over is en door strafrecht advocaten van harte wordt onder steund om hun criminele klantjes te gerieven.

Zo stond de aan heroïne verslaafde moordenaar van de Amsterdamse beeldhouwer Ben de B. na een klein jaar al weer op straat begin jaren tachtig om de gebruikers van het atelier complex aan de tweede Nassaustraat regelmatig met brandstichting en geweld te bedreigen. Moest kunnen vond de overheid op gulle wijze in zijn schier onbeperkte tolerantie, maar meestal is tolerantie gebaseerd op onverschilligheid en lamlendigheid.

In een brief uit die tijd over de zinloze moord op de oudere kunstenaar Ben, door een contraprestatie juffrouw geschreven, las ik dat zij niet de moordenaar van Ben van de moord betichtte maar het slachtoffer postuum van karaktermoord op de overledene door vermoord te worden.

Hoe krom kan iemand redeneren in zijn of haar wanen?

 

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: