Skip to content

Ik vroeg drs. H. v. S. eens waarom hij voor de E.O. werkte als hij zo veel bezwaren had tegen E.O. aanhangers. Omdat je bij de E.O. nergens verstand van hoeft te hebben, was zijn antwoord.

mei 25, 2017

En wist U dat de Friese leraar Nederlands P.W. uit Leeuwarden, die ook nog bij mij in de klas heeft gezeten, onlangs in zijn moderne bril voor het effekt spiegelende glazen met een paarse zweem heeft laten zetten om het zonlicht beter te laten weerkaatsen in de klas, waardoor hij nu al beroemd is bij buren die over hem kletsen in zijn nieuwbouwbuurt dankzij die twinkeling in zijn ogen? Uit dat dagboek van Jules Renard, die hier vlak bij in de Bourgogne geleefd heeft, is geloof ik tweederde weggelaten. Dat vind ik verschrikkelijk, daar zou een kabinet over moeten vallen, dijken doorbreken, als iets verkeerd is, dan heb ik het idee dat Nederland geen tweederangs land is maar tienderangs.

Dat dacht Fred van der Wal al vroeg toen hij Kuifje en Robbedoes las op de lagere school en begreep dat Belgie een heel wat vrolijker land moest zijn dan het saaie, oercalvinistische Nederland waar nooit iets gebeurde dat niet voorspelbaar was, vertelt hij, al las hij op zijn zestiende (1958) tegen heug en meug gedichten van de weinig aantrekkelijke zwaar brillende lesbienne Ida M. G. Gerhardt, maar ook de domineespowezie van J.J.L. ten Kate en op zijn achttiende, negentiende wel Marsman en Slauerhoff en ja, ook Du Perron, dat Land van Herkomst vond hij wel aardig, maar de Forum discussie van Vent-Vorm totaal oninteressant, de close reading methode ook niet echt impo nerend, Kees Fens een dorknoper van het tiepe dat ‘s avonds naar binnen loert bij alleenstaande dames en zich staat af te rukken, Ter Braak een poseur en sommige boeken van Vestdijk slechts eenmalig lezenswaardig, zoals Ivoren wachters, De Koperen tuin en de Anton Wachter trilogie, over de niet beantwoorde liefde van de auteur voor een klein meisje, Nabokov revisited, maar voor de rest vond hij Vestdijk voornamelijk langdradig en achterhaald, oudmodies van taal, soms zelfs ongeloofwaardig (en begrijpt hij nog steeds niet de passie van auteur Martin Hartkamp voor Vestdijk) maar pas echt de literatuur ontdekte toen hij een verhaal van Wolkers las in de derde klas van de kweekschool, ‘Dominee met strooien hoed’, dat diepe indruk maakte en hij voor het eerst begreep dat literatuur zeggingskracht had voor een jonge generatie aanstormende kunstenaars en relevant was voor het eigen levensgevoel en belevingswereld. Het was toen alsof hij voor het eerst als doornroosje wakker werd gekust door de prins en zijn leven zin kreeg toen hij zelf begon te schrijven en te schilderen. Hij leende een typemachine van zijn grootvader omdat een getypte tekst meer cachet had. Zo nu en dan publiceerde hij aarzelend iets in de schoolkrant van de Da Costa kweekschool, bijdragen die niet altijd even goed vielen bij de redactie (de latere filmproducent Burny Bos en Bernard Netelenbos) en soms zelfs belachelijk werden gemaakt. Een keer trok hij een bijdrage terug; een verhaal over de gerefor meerde ds. Veenhuizen uit Overveen, waardoor hij tijdens een gesprek ernstig geschoffeerd werd in zijn spreekkamer. Hij werd voor po tentieel homosexueel uitgemaakt omdat hij weigerde op zijn knieen in aanwezigheid van de fanatieke Godsman zijn zonden te belijden en als genuanceerd denk er geen pietisties christendom aan wenste te hangen.

Fred van der Wal was wel geliefd bij de vrouwelijke leerlingen van de kweekschool-hij bewonderde de aantrekkelijke, rumoerige, sprankelende Marlou W. van Joodse origine, van uit de verte (40 jaar later kreeg hij aug. 2004 een email van haar met het verzoek contact op te nemen)- maar jaren lang veel te verlegen om iets met de dames mee te beginnen tot de Amsterdamse voorvarende Els het heft in handen nam. Hij herinnert zich nog dat hij in het begin weinig van intimiteiten tussen de sexen moest hebben  toen hij omging met Els D., maar toch aan snel al haar hoge sexuele eisen tegemoet kwam, want je moest toch wat als vroege twen en als er iemand was die leergierig was op sexueel gebied dan was hij het wel. Ongeremde sex hoorde nu een maal bij de jaren zestig toen aids nog niet uit ge vonden was. Via een andere goede (dominante) vriendin (Frieda T.) kreeg hij een verzamelbundel met de gedichten van Lucebert in han den en leende de Heemsteedse Sarina hem een Nijhoffbundel. Els D. gaf hem een kunsthistories boek van de 20-e eeuw. En even later ontdekte hij waarempel het zestiger jaren werk van Remco Campert dat hij nog steeds op eenzame hoogte vindt staan en vooral van een on-Nederlandse lichtvoetigheid. Jan Cremer vond hij na dat tweede boek niet echt interessant en Jack Kerouac van ‘t zelfde laken een pak. Bij Hermans had hij jaren later die herkenning in nog sterkere mate dan bij Campert toen hij Nooit meer slapen las (aangeraden door de beroeps werkeloze hoofdonderwijzer Sjouke Stigter te Amsterdam) en meteen tot het Hermans kamp bekeerd was, dus automatisch in het anti-Vestdijk kamp belandde, want tussenwegen zijn er niet. Toch prefereert hij de romantische mentaliteit van Campert boven het uit zichtsloze nihilisme van Hermans. Het verhindert hem niet een archief van inmiddels duizenden knipsels vanaf 1950 over het werk van Hermans in bezit te hebben die nu veel geld waard zijn. Hij vertelt met smaak hoe een Amerikaanse vrijgemaakt gereformeerde mevrouw (JoAnn van S.) uit een gehucht in Groningen, die slecht Nederlands sprak en de Ne derlandse taal met enige moeite las, een lezing hield voor de plattelandsvrouwen vereniging, een categorie vrouwen die behalve de Story en de Prive nooit iets lezen, over een boek van W.F. Hermans, maar niets wist van de complexe en vooral tiepies vooroorlogse, gedeelte lijk zelfs negentiende eeuwse Amsterdamse acht ergrond van de auteur, zijn existentialistiese en Freudiaanse wortels, de invloed van Bordewijk op zijn auteursschap en hoe hij haar aan bood zijn archief uit te lenen en raad te geven, hetgeen zij, zoals te verwachten was, gedecideerd hooghartig afwimpelde, want een gere formeerde Amerikaan deed alles beter, ook als hij /zij nergens iets van af wist. En dat ervoer Fred van der Wal als de voornaamste eigen schappen van vrijgemaakt gereformeerden: geborneerdheid en vooral minachting van andere geloofsrichtingen en morele opvattingen. Niet voor niets zei hij altijd : Als ik een gereformeerde knakker een hand geef tel ik na af loop altijd even mijn kloten na. De Nederlandse film wordt door Fred van der Wal in één moeite weg gevaagd: stelt niks voor. Allemaal aanstelleritis, wichtigmacherei, imitatie en vriendjesaaierij. Fred van der Wal : Ik heb op de kweekschool een jaar bij Burny Bos (film producer) en Hans Klap (ex-direc teur van de film akademie) in de klas gezeten. Twee toen al over het paard getilde Haarlemmers, waar ik weinig fiducie in had. Een jaar hoger op die kweekschool zat Boudewijn Klap, de latere directeur van de AVRO. Iedereen van die school met enig talent is iets anders dan schoolmeester geworden. Ik ken een Groningse, gereformeerde E.O. film- en televisieproducer (Hans van Seventer) die in zijn curriculum vitae vermeldt dat hij reeds als twaalfjarige al op zondag slootje sprong in Katwijk ondanks dat hij een stijve gereformeerde hark was en een speelfilm over twee gereformeerde reddingsbootmanschappen zou gaan maken in 2004! Vervolgens vernemen we niets meer ten aanzien van de concretisering van zijn voornemens! En Fred van der Wal moet nog steeds honend lachen om de slogan op een in middels verdwenen website van deze gereformeerde producer : ’’Movieworld, Here We Come !’’ Nou, ja, dat soort mensen die nooit iets mee maken en nergens verstand van hebben maakt films in Nederland! En hoe meneer van Seventer in 1996 een brandbrief rond stuurde toen hij voor de tweede keer ontslagen werd bij de E.O. of iedereen die zijn brief las vooral voor het behoud van zijn inkomen en baantje wilde bidden. Of het walgelijke varken, de filmproducer Theo van Gogh die in Het Parool reclame maakte voor zijn homosexuele verle den. Het spannendste dat filmmakers in het vaderland hebben beleefd is die keer dat ze een ongewassen klasgenote van veertien neukten op de bagagedrager van een roestige opoefiets in de schaars verlichte fietsenkelder onder de middelbare school en hoe gedurende dat klun zige in termezzo een los zittend spatbord in het meisje haar intiem verdwaald raakte, voor een vaginale bloeding zorgt, die de onervaren jongeman en het meisje voor menstruatie aan zien en op het moment supreme na een voortijdig orgasme de jongeman drie maal met de fietsbel belt terwijl hij het meisje nog voluit op de schroef had en onder het bloed zat. (Als ik met mijn fietsbel bel, nou, dan weet je het wel!) Vervolgens overlijdt die meid aan bloedvergiftiging en wordt de jongen die haar dood op zijn geweten had een buitengewoon ran zige homosexueel, die de plaatselijke pisbakken af schuimt en zijn lul te pas en te onpas door met piepschuim afgewerkte voorgeboorde gaten in de muren van urinoirs, zogenaamde glory holes, steekt om zich te laten afzuigen door volkomen onbekenden en uiteindelijk aan aids er aan onder door gaat. Ja, daar kun je een boeiende film van maken in de trant van Hoge hakken, echte liefde. Ik vroeg drs. H. v. S. eens waarom hij voor de E.O. werkte als hij zo veel bezwaren had tegen E.O. aanhangers. Omdat je bij de E.O. nergens verstand van hoeft te hebben, was zijn antwoord. Ik heb daar verder maar over gezwegen. Geen wonder dat de omroepen in 2008 worden opgeheven. Bijna niet een Nederlandse film doet het in het buitenland, behalve Soldaat van Oranje en Turks Fruit, voornamelijk omdat in beide films stevig geneukt en op onverantwoordelijke wijze wordt los geleefd, daar lijkt het grootste talent van de Nederlandse acteurs en actrices in te zitten, maar dan kun je net zo goed naar Timboektoe toe gaan, daar neuken ze zich ook een breuk.. In Nederland doet de Nederlandse film het wél in de bioscopen, want het is ónze film. Zoals je van je familie denkt: nou ja, oom Hans is een ongewas sen oude lul met vieze praatjes die je steeds in je korte broek aan je ballen voelt of je al wat wilt groeien van onderen, naar goedkope sjek, jenever en verschaalde urine ruikt, zowel gore bakken als fijn gereformeerde praatjes op hangt en wekelijks naar de hoeren gaat en tante Mien, ja, die is gierig en vooral te stom om voor de duvel te dansen, ruikt ook nog eens niet erg lekker en laat zich naaien door de buur man, dat heb je zelf gezien, maar het is jouw tante en jouw oom en je hebt niks anders dan die paar ouwe wijven, dus je doet het er maar mee zo lang als het duurt en geeft ze daarna figuurlijk een rotschop als je zelf je leven op de rails hebt.

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: