Skip to content

Die stijl gereformeerde EO vrouwtjes waren me anders wel lekkertjes! Gotsallemetruttenbollen!

mei 24, 2017

1996. Die EO vrouwtjes waren me anders wel lekkertjes! Op de tulleviessie lulleviessie buis in het programma “Voor de Vrouw, door de Vrouw, met de Vrouw, zonder de Vrouw” van Marion Truttke zag ik tot mijn verwondering het prominente vrouwelijke lid van Christian Artists , bijgenaamd De Schreeuwende Olifant Thea X.(voorheen Tante Thea van het kleuterprogramma van de evangeliese omroep) haar heetgebakerde, nauwelijks te onderdrukken hunkering naar buitenechtelijke natte sex verkondigen in gezelschap van een aantal andere van uit de verte en door een beslagen bril op vrouwen gelijkende gefrustreerde fijn gristelijke mormels uit de oertijd, die dezelfde mening waren toegedaan. De fijn gristelijke naast de pot pissers.
Later hoorde ik dat ze het “alleen maar in theorie hadden bedoeld.
”Hoe geloviger, hoe geiler, en hypocrieter! Het viel me al in de vroege jaren zestig op dat de meest gelovige jongens en meisjes ook altijd de meest onappetijtelijke waren.
Christian Artists was een vereniging van onbegaafde halftalenten, tekenleraren die het Eeuwige Licht hadden gezien en huisvrouwen met een artistiekerige hobby, door de maatschappij uitgekotste van de pot gerukte nitwits die in het reguliere Kuns Sirkwie  niet aan bod kwamen in kerken en jeugdcentra hun artistieke scheppingen tentoonstelden voor ouderlingen met hun aan- en inhang en gefrustreerd hun onmin in gereformeerd maandelijks verband bot vierden. Net als op de reklame voor maandverbanden: Ze vliegen je de broek uit! Hoe sneller,hoe liever!

Ik kwam een keer in 1972 in de studio van modellenburo Model Planning. Ze wilden me fotograferen voor een reclamecampagne voor overhemden.
Ina kon in de Avenue komen omdat ze hetzelfde profiel als Barbara Streisand had, maar we bedankten voor de eer. Ik keek neer op het domme modellenwereldje als hoog staande beeldend kunstenaar.
Een Haarlems modellenburo wilde ons kontrakteren als familie waar dringend behoefte aan was in de reclamewereld. Bij een kollegakunstenaar vond ik thuis fotos van hem in een jurk van zijn vrouw.  Lekker wijf, die goosser!
Hij was toch altijd al een wat vrouwelijk, mieterig persoon en ik verdacht ‘m er altijd al van dat ie van de klap-klap met het handje was. Afgekeurd voor militaire dienst op S5, zoals de meeste Kunst Pikken.
Een paar jaar later is zijn wijf Annemie Boterbie bij hem weg gelopen. Ze begon een uitdragerij in tweedehands toneelkleding ergens in de Pijp op een derde etage met een gaskchel als enige verwarming. Als je zo moet leven….
Ik kwam deze ex-gehuwden jaren geleden tegen in een supermarkt in Bretagne, de Codec, waar ik een krat pils haalde. Ze zag er onverzorgd uit met dor, grijs haar, gehuld in een potteus tuinpak met bretels en op Donald Duck schoenen.
Ze hadden, om de kosten te drukken met z’n tienen een oude molen gehuurd in Val-André en kwamen net van Carnac, waar iedere toerist dat wereld beroemde veldje met de King Size stenen moet gezien hebben, anders kunnen ze niet terug naar huis.
“Jullie hoeven niet bij ons langs te komen. Ik ontvang geen kuttekoppen en klootzakkies”, zei ik tegen ze.

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: