Skip to content

1988. Haarlem. Madame wil indruk maken door een zeker vertoon van smaakvolle overdaad. Haar lange zwarte haar is doorschoten met zilveren banen. Ik omhels haar en kus haar drie keer met enige smaak, want ze ziet er net als vroeger erg goed uit, dat moet ik toegeven.

mei 24, 2017

Woensdag 2 maart 1988.

 

Brief van mijn voluptueuze ex-vriendin uit de zestiger jaren Monique Jansen uit Heemstede waarin ze een ontmoeting voorstelt a.s. vrijdag in café 1900 te Haarlem. Het jachtzeizoen is wat Monique betreft geopend.

 

Vrijdag 4 maart 1988.

 

Ik neem de bus van tien voor zeven naar Leeuwarden en de trein van tien voor half negen naar Amster dam, overstappen in Amersfoort.In Amsterdam stap ik over op de trein naar Haarlem. Om elf uur ongeveer in Haarlem. Ik loop naar de Barteljorisstraat en wacht af. Drink een kopje espresso.Om tien voor twaalf komt de 48 jarige Monique binnen zeilen als een slagschip met alle zeilen in top. Ze draagt een strakke zwart leren rok, zwarte nylons, laarsjes,een zwart, nauw sluitend truitje dat haar dubbel D cups uitstekend doet uit komen.Een modern zilveren halssieraad en een dure leren jas. Madame wil indruk maken door een zeker vertoon van smaakvolle overdaad. Haar lange zwarte haar is doorschoten met zilveren banen. Ik omhels haar en kus haar drie keer met enige smaak, want ze ziet er net als vroeger erg goed uit, dat moet ik toegeven. We drinken witte wijn, trappist en weer witte wijn. Ze praat honderd uit over de vele minnaars en minnaressen die ze had en over de talloze malen dat ze op man nen of vrouwen afstapte en ze rond uit vroeg of ze met haar naar bed wilden. Ik vind het allemaal nogal dwangmatig ,het gedrag van deze aan sex en alcohol verslaafde neurotica, maar zwijg voorname lijk. Ik schijn op dit moment de enige in Haarlem rond lopende kunstenaar te zijn die ze nog niet heeft geneukt. Laten we het zo maar houden ook. Ze vertelt over haar opleiding maatschappelijk werk, de films en de boeken waar ze in is geïnteresseerd. De uitverkoop van een persoonlijkheid is zo juist ge start. Heden mosselen;morgen gij. Na het afrekenen lopen we gearmd de stad in naar een eethuisje. Mevrouw is gewend dat er voor haar betaald wordt. Dit wordt een dure dag. Ze vraagt me of ik geen zin heb met haar naar Amerika te gaan.Liefst nog vandaag! Ik vraag verbaasd naar de reden.

”Om te gaan werken,” zegt ze. Monique en werken! Dat zijn er twee! Ik zeg haar dat we niet eens een werkvergunning krijgen als Europeanen. Als tweede optie stelt ze Spanje voor. Dat lijkt me wel wat. Goed voor mijn bronchitis een warm en zonnig klimaat aan zee. Een dagje naar het strand!

“Maar wat wil je daar dan in hemelsnaam gaan doen?” vraag ik.

“Op het strand liggen zonnen!”

“En dat is alles? Verder niets?”

“Ja, dat is voor mij genoeg! Strand is voor mij alles! Ik ben een levenskunstenares, die horen op het

strand thuis als kwallen bij aflandige wind! Lekker rieleksen! Dat is het enige dat telt voor mij! ”

“Maar voor mij niet! Dan zijn we binnen een jaar door het geld heen en wat dan?”

 

“Ik kan gaan masseren. Dames en Heren. Daar ben ik heel goed in! Ik maak ze klaar als een paar ge haktballen! Daar heb ik genoeg ervaring mee en ik zou zo een klantenbestand op kunnen bouwen. Ik kan jou trouwens ook heel goed verwennen. Maak je maar geen zorgen! Laat dat maar aan Monique over! Monique weet van wanten èn van aanpakken!”

Ik laat niet merken hoe scepties ik ben over haar wervende pogingen om me in haar bed te krijgen.

“We kunnen er ook een zaak beginnen!” probeert ze nog een keer om mij mee naar de vreemde in haar liefdesnestje tussen haar dijen te tronen.

“Aan wat voor zaak had  je gedacht?”

“Een Doe Het Zelf zaak.”

Ik glimlach. Ik blijf voor de vorm en de goede verstandhouding van het ogenblik  ernstig.

“Een Doe Het Zelf zaak is een gat in de markt aan de Spaanse zuid-kust.”

“Spreek jij dan Spaans,” vraag ik haar.

“Nee, maar dat leer je zo.”

Een gat in de markt? Ik denk dat er meer markt zit in Monique haar gat.

Ze zegt dat ze iemand kent die ons aan alle vergunningen kan helpen.Om van de discussie af te zijn beloof ik haar er over na te denken. We lopen naar een andere bar aan het begin van de Grote Hout straat. Ik rook één van haar lange, slanke, chique, Braziliaanse sigaren. Ze raakt aardig aangeschoten en op dreef met haar opwindende verhalen. Ze vertelt over haar sexuele relaties met meisjes, jongens, mannen en vrouwen in alle denkbare combinaties. Als ze ergens naar toe verhuisde lag ze dezelfde avond met de huisbaas in bed, de volgende dag met de bovenbuurman, de derde dag met de beneden buurman en in het weekend met de beide echtgenotes in trio verband. Vermoeiend hoor! Ze nodigt me uit om a.s. zaterdag op haar verjaardagsfeest te komen. Het zal een woest feest worden dat een einde zal maken aan alle feesten, belooft ze me en zij zal mijn hoofdprijs zijn die avond bij de tombola, dan gaat alles uit, behalve het licht. Ik beloof haar te komen maar weet nu al dat ik die belofte nooit zal in lossen. Ik heb geen enkele interesse in femmes fatales die per tombola verloot worden en al helemaal niet in Monique met het licht aan. Misschien zou ze een goed model zijn voor een S.M. tekening als Meesteres in spannende lingerie en met een zweep in haar hand. Meer zit er niet in. Ik neem van Monique afscheid bij een bushalte. Ik voel haar voluptueuze warme lichaam tegen mij aangedrukt en haar grote, stevige, soepele borsten als we elkaar ten afscheid kussen. Haar dubbele F cup vlees kab belt haar bustehouder nog uit als ik niet enige gepaste afstand in acht neem. Ik kan niet zeggen dat ik het bepaald onaangenaam vind. Ik weet dan nog niet dat ik haar nooit meer zal terug zien. Jaren later in 1996 krijgen Ina en ik nog eens een uitnodiging voor een verjaardagsfeest van Monique met op de buitenkant de kreet :”Moshi, Moshi!” Dat lijkt origineel.

Ik weet alleen dat het de titel is van een radioprogramma,”Japans voor beginners”.

 

Zondag 1 Mei 1988.

 

Om zeven uur opgestaan, bus 7.45 naar Suameer, trein van 8.36 naar Amsterdam. Om elf uur tref ik mijn oogverblindende minnares Karin die al wacht in de stationshal. Ze ziet er goed uit in een kom binatie van zwart en geel, zwarte rok, zwart truitje, zwarte nylons met stippen, gele ketting, nagellak. Ze lijkt op Audrey Hepburn. We komen om 12 uur in Alkmaar aan en lopen naar het gebouw van de N.H. Verzekeringen waar de opening van mijn tentoonstelling plaats zal vinden. In de hal vangt het organisatiecomité ons op en stelt me voor aan de journalist die me voor radio Noord-Holland zal in terviewen. Een zeer klassiek zangeres jubelt Poolse liederen van Chopin. Ik kijk naar het blad met de glazen rode wijn, sherry en jus d’orange. Het interview verloopt vlot en ontspannen en Karin vraagt me: ”Dat heb je zeker vaker gedaan?”

Een blonde vrouw van achter in de dertig met een stralende Macleansglimlach loopt op me af en vraagt of ik Fred van der Wal ben. Na mijn bevestigende antwoord zegt ze :”Weet je eigenlijk wel wie ik ben?”

“Natuurlijk,” zeg ik,want ik herkende haar vanaf het eerste ogenblik.

”Kobie Belles uit Haarlem.”

Ze heeft nog dezelfde stralende ogen als in 1966. Binnen twintig minuten ben ik op de hoogte van haar achterliggende jaren. Eén dochtertje gestorven, één spontane abortus en een scheiding. Haar vader waarmee ik een keer naar een bokswedstrijd van Cassius Clay keek blijkt te zijn overleden.

”Die is voorlopig uitgebokst,” zegt haar nieuwe vriend tamelijk cru. Karin loopt weg naar de andere kant van de expositieruimte en laat me alleen met Kobie. Is ze gepikeerd, diskreet, ongeïnteresseerd of gereserveerd? Voorlopig houd ik het op ’t laatste.

Kobie vraagt hoe het met mijn huwelijk is.

“Slecht,” zeg ik kort en daar is alles mee gezegd. Verder zal ik er niet over uit wijden. Ina neukte tot voor kort sinds 1981 alles wat los en vast zit en op twee benen rond loopt. Van slagersknecht tot colporteur van encylopediese werken die langs de deur komt tot vakkenvullers bij de Edah van nog geen twintig jaar oud bij de supermarkt in Bergum en dan weer een gehuwde salonsocialistiese handen arbeidleraar neukdrang van haar school, een Friese boerenhufter met een broek vol naasteliefde en ver vuld van hoge nood- en neukdrang. Het maakt haar weinig uit. Ze zegt dat ze iedere man kan krijgen die ze wil en dat ik ouderwets, rechts en tiepies reaktionair ben om dat ik niet in alles en iedereen mijn lul wil stoppen en dat alle kollegaatjes van de afdeling textiel, tekenen en handenarbeid aan de Noord elijke Hogeschool Leeuwarden dat nu eenmaal wel doen. Docenten gaan met elkaar of met de leerling en naar bed. Het is er een immoreel zootje dat gelijkenis vertoont met Sodom en Gomorrha. Daar pas ik toch echt voor! Ik blijf voorlopig liever gezond!

“Daar is dan maar één remedie op. Koffers pakken en weg wezen,” zegt Kobie vrolijk lachend. Ik glim lach flauwtjes om de gemakkelijke oplossing. Ik denk aan dochter Natasja die net zestien is en die ik moeilijk in de steek kan laten.

”Dat gaat me met gemak een ton kosten en dat niet alles; mijn jongste dochter is nog thuis en dat weegt zwaar,” zeg ik mat omdat ik ook wel zie hoe uitzichtsloos de situatie is.

“Geld speelde bij mij geen enkele rol bij mijn beslissing om indertijd bij mijn echtgenoot weg te gaan.Ik heb mijn platen, boeken en kleding ingepakt en ben er van door gegaan! Moet je ook doen! Dat werkt heel bevrijdend! Zo zie je nog eens wat van de wereld!” zegt ze opgetogen.

“Jij had ook waarschijnlijk niets te verliezen in die tijd,” zeg ik.

“Wat maakt het allemaal uit! Er valt in het leven niets te verliezen! Alleen maar te winnen! Je richt je gewoon opnieuw in. Eventueel met meubeltjes van Ikea. Samen met je nieuwe vriendin. Wordt het toch nog gezellig.”

“Die is al uitstekend ingericht. Eventueel van Ikea? Ik vind dat Ikea hele goede dingen heeft. Daar kom ik wel eens,” pareer ik haar goede raad die niet al te duur is deze keer.

“Nou dan! Wat let je? Die drempel is genomen! Dat station is gepasseerd! Volgende week naar Ikea met je vriendin! Uitzoeken geblazen! Inladen die hap! Maak er een leuk dagje van en voor toe glaasje wijn en dan naar bed!” zegt Kobie luchthartig.

Ik doe nog één serieuze poging om mijn standpunt toe te lichten.

“Ik hoef niks uit te zoeken. Zoiets zou financieel mijn ondergang betekenen. Het zou een bestaansmini mum worden. Daar bedank ik toch echt voor. Ik doe de dingen nou eenmaal liever langs lijnen van ge leidelijkheid. Uiteindelijk ben ik altijd de winnende partij geweest in welk konflikt dan ook! Wie het laatst lacht?”

“Nee, hoor, moet je juist helemaal niet doen, hoor. Gewoon de knoop doorhakken. Even flink wezen! Gewoon weg wezen!” zegt Kobie beslist.

“Je kunt een knoop anders ook voorzichtig ontwarren,” is mijn mening. We veranderen van onder werp. We praten over vroeger. In het bijzonder het jaar 1966. Ze werkt nu bij de bibliotheek in Heer hugowaard. Ze verdween van de ene op de andere dag in september 1966 uit mijn leven. Kobie was toen zeventien jaar oud en ik bijna vierentwintig. Ze was één van de intelligenste leerlingen van de Da Costa kweekschool. Via via hoorde ik dat ze zwanger was. Klasgenoten van haar verdachten mij er van de brenger van de blijde boodschap te zijn, maar ze heeft nooit geweten wie de vader was. Ik ben nooit met Kobie naar bed geweest. Het bleef bij zoenen en borstjes kneden. Ook lekker! Een man mag niet huilen! Ze bezocht een Haarlems feestje, heeft verdovende middelen in haar drank gekregen en is in slaap gevallen en had achteraf geen idee van wat er met haar gebeurd was.

“Ik wist heel goed via de verhalen van leraren van de Da Costakweekschool dat je zwanger was, maar waarom ging je toen zo plotseling weg, daar was toch geen reden voor? Ik had je er echt niet op aan ge keken! Waarom?” vraag ik nieuwsgierig.

“Ik vond het zo gemeen van mezelf om jou daar mee op te schepen. Ik wilde alleen maar vluchten! Ik wist niet wat ik doen moest. Mijn moeder wilde me ook niet meer zien,” zegt ze.

“Dat was voor mij allemaal geen enkel punt geweest. Ik was toen toch gek op je en jij op mij!” zeg ik zacht en licht verwijtend.

“Toen lagen die dingen nu eenmaal heel anders. Ik schaamde me zo! Ik kon je niet meer onder ogen komen! Ik was zo verliefd op je! Ik vond het beter zo!” antwoordt ze.

“We hadden er toch over kunnen praten. We pasten perfekt bij elkaar,” zeg ik. Ze staat op het punt in tranen uit te breken zie ik duidelijk en ze zegt verward en wan hopig haar tranen verbijtend: ”Ik moet nu weg, maar ik wil wel je adres hebben. Laten we toch vooral kontakt met elkaar houden en elkaar deze keer niet uit het oog verliezen. Ik was heel erg verliefd op je toen, dat moet je wel weten. Onder andere omstandigheden was het allemaal heel anders gelopen. Het heeft allemaal heel diep in mijn leven in gegrepen! Ik was nog maar pas zeventien toen ik zwanger werd. Ik was nog maar een kind dat niet eens haar eigen lichaam kende. Een andere keer wil ik er wel eens met je alleen over praten maar niet nu waar Jaap bij is! Niet nu!”

Ze krabbelt haar adres op een briefje. Ik steek het in mijn zak. Ze loopt weg. Naar haar vriend. Even kijkt ze naar hem of hij het niet ziet en kijkt dan glimlachend achterom en werpt me een kushand toe. Ik glimlach verrast. Kobie ben ik nooit vergeten. Hoe kort onze relatie ook was. Ik heb de fotos nog van onze strandwandelingen en de treinreisjes. Ze lacht op die fotos. Ze straalde. De intelligentie straalt op die fotos uit haar ogen en de warme gevoelens die ze voor mij koesterde. Is haar briefje met het adres een stille wenk of een half woord voor een goede  verstaander? Ik weet het nu nog niet. Zal ik mijn koffer inderdaad pakken als ze een signaal geeft? Ik denk van wel. Ik weet nog heel goed dat ik die middag in 1966 naar haar huis was gegaan in Haarlem noord, maar ze bleek al weg te zijn naar een tijdelijk opvang adres. Het was een zonnige,herfstige septembermiddag. Ik liep terug. Ging om half zes een winkel binnen en haalde een fles cola. Eigenlijk kon je  beter Pepsi nemen. Buiten ging ik tegen de pui van de drankzaak aan zitten en dronk een halve fles leeg om op te peppen. De zon was al achter de huizen verdwenen. Het werd snel killer. Ik hoorde uit de winkel een nummer van de Kinks,” Sunny Afternoon” en dat was het ook. Het was in tegenspraak met wat ik voelde. Ik was weer alleen.

Karin komt weer naar me toe als Kobie weg is.

“Waarom bleef je er niet gewoon bij?” vraag ik haar licht verwijtend.

“Ik vond het beter je even met haar alleen te laten. Het is jouw verleden. Niet het mijne,” zegt ze ko ket.

“Jammer. Je bent nu mijn gezelschap. Ik heb voor jou geen geheimen, Karin, voorlopig, maar bedankt voor je vanzelfsprekende diskretie. Heel ladylike, hoor!”

Ze zegt niets en steekt een sigaret op.Een afleidingsmanoeuvre, pauze teken, gewoontegebaar of een versprongbeweging om onzekerheid te maskeren? Een tevreden roker is geen onruststoker.

“Wat zullen we doen? Naar het strand gaan?” vraag ik haar.

“We kunnen de bus nemen naar het strand of naar mijn huis.Wat je wilt!”

We lopen verder.In een café aan de overkant van het station vraagt ze een doosje lucifers.

Op het doosje staat een logo gedrukt: Karin en Max.

“Wat heb je met die Max?”vraag ik haar plagend.

“Niet dat ik weet,” zegt ze onverschillig.

“Max is de baas van het café, vermoed ik,” zeg ik als een ware Sherlock Holmes.

“Dat zal wel,” zegt ze effen.

“Niet gek zo’n cafébaas als minnaar. Altijd vrij drinken en hele schalen bitterballen,” zeg ik ironies.

“Bitterballen! Spaar me! Ik houd van andere ballen!” zegt ze nu lachend. We nemen de bus naar Bergen aan Zee. Lopen langs een trap naar het strand.

“Karin, vanmiddag ben je de sjiekste vrouw op dure laarsjes die langs het strand loopt,” prijs ik haar.

“Alleen kan deze sjieke vrouw op deze dure laarsjes niet lang langs het strand lopen,” schertst ze.

“Doe ze dan als gelaarsd katje uit en je nylons voor het gemak ook,om maar eens mee te beginnen,” raad ik haar aan. Ze volgt mijn raad op.

“Zullen we naar het volgende dorp lopen?” stelt ze voor.

“Hoe ver is dat wel niet?” informeer ik bezorgd want er is in geen velden of wegen een volgend dorp te bekennen.Ze haalt haar agenda tevoorschijn en slaat een kaartje op.Het volgende dorp is slechts een centimeter ver weg op het minieme kaartje.Ze zegt dat het slechts 5 kilometer is.Ik geloof haar maar half.Op een kleine kaart is een vergissing van en millimeter meteen 120 kilometer. Halverwege gaan we op een terras op hoge palen tegen de duinrand aan zitten onder een parasol. Romantiek alom. Be stellen witte wijn en pils. Het begint langzaam aan zachtjes te regenen.We zitten voorlopig nog wel droog onder de parasol en zijn de enige bezoekers op een verder leeg terras.Een dagje naar het strand!Is het de invloed van de glazen witte wijn dat Karin vertelt over haar kortstondige relatie met Galerie Mokum schilder Cornelis Doolaard, die ik wel ken,met wie ik de buitenkant van Galerie Mokum in 1972 heb geschilderd  en waar we bij op bezoek gingen in Zeeland. In Loenersloot die zomer van 1969 zaten we in de tuin in het huis van galerie houdster Dieuwke Bakker van Galerie Mo kum met Loes en Cornelis Doolaard en de kinderen.

“We waren allebei hevig verliefd op elkaar. Cornelis en ik, maar we hebben het maar één keer gedaan, toen wilde Cornelis weer gauw naar Loes terug, Zoals het zo vaak gaat! Zo zijn de mannen! Als ze hun pleziertje gehad hebben is de lol er van af!” zegt ze zonder emoties alsof het haar nooit geraakt heeft.

“Het maar één keer gedaan? Wat is het dat je maar een keer gedaan hebt?” vraag ik wat uitdagend.Nu wil ik ook alles weten tot in de kleinste details.

“Je begrijpt me heel goed,.Ik hoef jou geen uitleg te geven daar over! Zo naief ben je niet!” zegt ze glimlachend.

“Die Cornelis,” zeg ik gnuivend.”Ik dacht altijd dat hij zo’n braaf huisvadertje was die nooit naast de pot pieste!”Ik houd wel van een schandaaltje.

“Vergeet het maar!”

Ze neemt een hartstochtelijk, meisjesachtig trekje aan haar sigaret en inhaleert de rook met enige wellust.

“Hoe is het allemaal verder gegaan?” vraag ik.

“Cornelis en Loes hebben ieder kontakt toen met Johan en mij al gauw verbroken. Ik heb nog steeds de indruk dat Loes er achter zat.Loes was verschrikkelijk ja loers.Ze kon mij niet goed uitstaan.Mijn echtgenoot vond het allemaal prima dat ik met Cornelis naar bed ging.Schilders onder elkaar!Hij dacht waarschijnlijk dat Cornelis zijn talent er bij mij in pompte als hij zijn lul bij mij er in stopte en dat hij daar dan op de een of andere verwrongen manier ook nog voordeel van zou heb ben.Hij bewonderde Cornelis mateloos!Een man die een andere man bewondert gunt hem ook met liefde zijn vrouw,dat sprak voor hem vanzelf en misschien werkt dat zo ook wel!Roem erotiseert mannen zowel als vrouwen.”

“Veel mannen met latent homo- of bisexuele gevoelens vinden het opwindend als hun vrouw met een andere man sex heeft. Loes was trouwens altijd al de baas in huis,” zeg ik, want over roem die eroti seert weet ik ook niet alles.

“Een paar maanden geleden zag ik bij mij in de buurt iemand op de tramhalte staan die sprekend op Cornelis leek,” zegt Karin.

“Ik denk niet dat hij het was.Cornelis van nu lijkt niet meer op de Cornelis van vroeger.Hij lijkt tegenwoordig sprekend op Magnum!” zeg ik.

“Magnum?Wie is Magnum?Is dat een filmster?”

“Ja.De akteur Tom Selleck.Hij speelt Magnum in de gelijknamige serie.”

“En Loes.Lijkt die soms ook op Magnum of is zij wel nog steeds dezelfde?”

“Loes lijkt nog steeds op Loes. Nog altijd die even mooie Madonna van vroeger met die prachtige ogen en borsten. Ze heeft een lekker lijf. Ze is nog altijd even mooi en heeft een verhouding achter de rug met een leraar van de sociale akademie. Daar kijken ze niet zo nauw. Dat soort leraren en leerling en van sociale akademies pakt wat ze pakken kunnen, die zijn totaal los geslagen onder invloed van Marx en dat rooie tuig. Lesbisme is daar ook erg in!”

“Ze heeft zeker wraak genomen voor die keer dat ik met Cornelis naar bed ging,” zegt Karin nadenk end.

“Nogal logies. Zou ik ook doen. Gelijke monniken, gelijke kappen!”

“Lekkere jongen ben jij! Wat doet Loes tegenwoordig?” vraagt ze.

“Bijstandsmaatschappelijk medewerkster bij de Sociale Dienst van Middelburg. Of was het Goes? In ieder geval verdient zij nu de kost want Cornelis verkoopt geen schilderij meer sinds hij weg is bij Ga lerie Mokum. Zijn talent is als sneeuw voor de zon verdwenen! Hij verloochent ook zijn schilderijen uit zijn succestijd in de zestiger jaren! Loes heeft eieren voor haar geld gekozen en voor een waarde vast pensioen in plaats van al die artistieke verhalen van galeriehouders die het geld zelf in hun zak stoppen! Ik vind dat ze groot gelijk heeft en Cornelis is zo niet meer afhankelijk van die kultuur ambte naren” zeg ik ernstig,want ik weet waar ik over praat, want in Friesland heb ik nu al tien jaar tegen werking van de kultuurambtenaartjes ondervonden.

“Exposeert hij nog wel eens?”vraagt Karin.

“Een paar maanden geleden nog bij Galerie Mokum, maar het was echt knudde! Hij maakt nu rare, vage impressionistiese pastels maar is gelukkiger met zijn artistieke produkten dan ooit en tennist zelfs in zijn vrije tijd,” vertelde hij mij bij het laatste bezoek,” zeg ik.

“Die Cornelis! Echt een man van de wereld,wie had dat ooit gedacht! En hij was zo verlegen toen hij bij  mij in bed stapte” zegt Karin sarkasties.

“Hij lijkt in niets meer op die wereldvreemde, dromerige, paranoiede, achterdochtige, langharige, zwijgzame zolderkamer kunstenaar van de jaren zestig,” zeg ik.

“Ik kan me hem niet anders dan als romantikus voorstellen,” zegt ze dromerig.

“Wist je dat die geboren romantikus nog een keer mijn zeiljopper heeft onder gepiest? Daar was niets romanties aan!”zeg ik spottend.

“Hoe heeft hij dat voor elkaar gekregen? Waren jullie bezig met piessex of zo? Dat is toch modern?” vraagt ze glimlachend.

“Helemaal niet! Ik schilderde met Cornelis de kozijnen van Galerie Mokum in 1971 en legde mijn windjack even in het trapportaal dat naar de eerst verdieping ging in de veronderstelling dat het daar veilig lag.In plaats van dat Cornelis even in de gracht van de Grimburgwal ging plassen deed hij het in dat trapportaal. Zijn pis stond in de zakken van het jasje. Daar heeft hij toen wel zijn excuses voor ge maakt, maar daar schoot ik niet zo veel mee op en ik kon daar moeilijk erg kwaad over worden. Het regende toen we naar mijn huis in de Nieuwe Spiegelstraat liepen en dat is een heel stuk lopen, maar ik heb dat jasje toch maar niet aan gedaan. Dat zou van de regen in de drup zijn!”

“En wat zei je vrouwtje daar van? Was die daar blij mee?” vroeg ze.

“Nee, niet echt. Ze zei er niet veel op. Er valt verder ook weinig over te zeggen. Cornelis schaamde zich wel en vroeg of ik er verder niet over wilde praten. Nou, dan ben je bij mijn aan het goede adres. Ik heb het natuurlijk wel door verteld! Ik vroeg hem wel waarom hij niet wilde dat ik er verder over praatte.”

“En wat zei hij toen?”

“Eerst wilde hij daar niets op zeggen maar ik hield aan!”

“Waarom vroeg hij dat eigenlijk?”

“Dat vroeg ik hem natuurlijk ook een paar keer en toen zei hij dat zoiets een aap op zijn rug was en dat vond ik wel heel erg merkwaardig! Dat was dan wel een heel natte, gele aap! Verder heb ik er met hem  nooit meer over gesproken. Wel met wederzijdse kennissen. Een verzamelaarsechtpaar uit Loenersloot, Dirk en Marijke, moesten er wel om lachen. Het zijn van die tiepiese kunstenaars anekdo tes.”

”Er zit nu meestal zo’n blond niets zeggend vrouwtje in de galerie mooi te wezen,” zegt Karin.

“Janna van Zon. Het mystieke tiep. Ze doet Shiatsu,een Oosterser okkulte geneeskunst,maar het heeft haar niet veel geholpen want ze is flink ziek geweest. Ze was aanvankelijk bang voor darmkanker. Ze is een heel wat aardiger en zachtere uitvoering van Dieuwke Bakker. Een vrouw om mee bevriend te zijn. Janna is in alles het gelukkige tegendeel van Dieuwke.”

“Wat is er van Dieuwke Bakker geworden?” vraagt ze nieuwsgierig.

“Op een geheimzinnige gewelddadige wijze om het leven gekomen.Gevonden langs de kant van de weg met haar auto op zijn kop in een sloot.Een snee in haar kop.Verdronken.Sommigen zeggen dat ze vermoord werd door iemand uit de clan van GeertJan Jansen en Michael Podulke,maar dat is nooit bewezen.Haar boos aardigheid is uiteindelijk op haar zelf terug geslagen.Die schrijver Adriaan Vene ma heeft altijd vol gehouden dat hij wist wie de dader was.De laatste jaren ging ze om met een soort goeroe die haar in de ban van het spiritisme bracht.Ik heb met Dieuwke vlak voor haar dood nog op Arti gezeten en ze moest toen die avond om zeven uur plotseling weg om zwarte kaarsen te gaan branden in haar huis en om een ritueel uit te voeren dat tot doel had de geest van haar vader op te roepen. Spiritistiese praktijken is vragen om moeilijkheden.Wist je dat veel spiritisten bezeten raken en in een inrichting komen?” zeg ik met nadruk om haar te waar schuwen.

Ze knikt wat afwezig.Ze gelooft het wel.Het intereseert haar niet echt.

“Zullen we nu maar eens naar binnen gaan?” vraag ik aan Karin,want ik begin het langzamerhand echt flink koud te krijgen.Ze zit ondanks de motregen nog steeds op blote voeten.Een kerngezonde,ijzeren dame.

”Je vat nog kou,” zeg ik bezorgd tegen haar.Aan een zieke minnares heb ik per slot van rekening ook niets.De situatie is al gekompliceerd genoeg.We gaan naar bin nen en zoeken een tafel bij het raam.

“Mogen we nog iets bestellen?” vraag ik de lusteloze,onvriendelijke  serveerster. Ze geeft ons zwijgend de kaart.Tamelijk duur voor een simpele houten strandtent valt me op als ik de prijslijst door kijk.

“Ze hebben hier wel enige pretenties wat het pijsnivo betreft voor een strand tent je,”  zeg ik misprijzend als ik Karin de kaart overhandig.

“Laten we maar een pannekoek eten dan hebben we tenminste iets in onze maag!” zegt ze wat verveeld.

 

Het regent nu echt pijpestelen. Ik vraag aan de dame achter de bar of er een station vlak bij is.

“Geen station.”

“Bus?”

“Geen bus op zondag.”

“Taxi?”

“Kunnen  we even voor U bellen.”

We wachten onder mijn paraplu op de boulevard.De taxi komt snel.De ritprijs me ter loopt op naar dertig,dan naar veertig gulden.Pech gehad.Ik heb voorlopig geld genoeg.Aan een boom zo vol geladen…De laatste trein halen we op het nippertje.Ik stap om even over half negen over op het Centraal Station in Amsterdam op een trein naar Leeuwarden. Naar huis? Wiens huis?

 

 

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: