Skip to content

SINDS ARTI ET AMICITIAE VERANDERD IS IN EEN CLUB & BUURTHUIS VIND IK ‘T ER WEER ENIGJES, MAAR…

mei 19, 2017

DSCF1342.jpg 2 800

SINDS ARTI ET AMICITIAE VERANDERD IS IN EEN CLUB & BUURTHUIS OP NIVEU VEUR ONS SOORT MENSCHEN VIND IK ‘T ER WEER ENIGJES, VOORAL IN DE ROOKSALON WAAR DE FINE FLEUR CULTURELLE HOOGTIJ VIERT MAAR…om me te laten interjoewen door de commissie voor Uitgelichte Kunstenaars liever niet, als ik de in sommige ogen ongetwijfeld in Beeldend Opzicht Kwalitatief  Hoog Gewaardeerde collegaatjes kennis van neem, die even hun Fifteen Glorious Moments Of Fame beleefden en dan was het van It’s all over, Baby Blue. Het in ’t artiestenplantsoen bekende verhaal van vrindjes die vrindjas aaien…O, ja hoor, ze zijn politiek correct en tolerant met een tolerantie die op onverschilligheid is gebaseerd, zoals onder zovele links draaiende melkzure dames en heren standaard procedure.

Ik ben altijd genegen om met een collega van gedachten te wisselen als hij/zij mij iets mede te delen heeft van uit zijn expertise. Collegas die niet de pseudo-moderne troep van Moderne Kuns aanhangen. O ja hoor, het zijn fantastische mensen daar allemaal, daar niet van. Vooral wie de rooksalon prefereert boven de rumoerige Grote Zaal met bar. Allemaal niets op aan te merken. Beschaafd ABN sprekend. Politiek correct. Zo nu en dan als post-existentialisten op leeftijd stemmig in het zwart gekleed, doch niet gehinderd door veel beeldende kwaliteiten. Uiteraard wel gelauwerd door subsidies, prijzen, beur-zen en aankopen als zij braaf in de pas lopen.

De schilderijen die als Droomcollectie (?) worden gepresenteerd in de sociëteits ruimte onbenullig.

De Arti ballotage van kunstenaarsleden levert klaarblijkelijk geen excellente kunste-naars op en dat is niet opwekkend.

Sinds 1972 ben ik al lid en zal tot mijn dood blijven. Slechts één maal heeft (recent) een bejaard Arti collegaatje met een totaal kale kop het woord in een reactie op de Arti leden pagina tot mij gericht. Hij vond dat ik mijn Arti lidmaatschap maar eens zou moeten opzeggen.

Hoe ontzettend vertederend is het dat de een of andere kunstenares tekenlessen geeft aan kinderen in de sociëteit. Vingerverven. De werkschuit revisited. Nog voor de les is afgelopen zit het Berlage meubilair onder de verf.

Ik heb er compassie mee…diepe compassie. Het is voor leden van Arti en van een niet nader te noemen andere vereniging een sneue bak dat ik invitaties krijg voor expositie in Londen, Berlijn, New York, Florence, San Francisco, Wenen. Ik vind dat vanzelf-sprekend. Dankzij mijn kwaliteiten valt mij deze eer toe. Ik verwacht niet anders.

Die uitnodigingen? Ik vouw er papieren vliegtuigjes van die regelrecht de prullenbak in zweven.

Vrindjes onder kunstenaars? Ik zit er niet om verlegen. Je maakt kunst of je hebt

vrienden.

 

From → Zonder categorie

One Comment
  1. fredvanderwal permalink

    Dit is op Fredvanderwal's Weblog herblogd.

    Like

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: