Skip to content

…want het talent dat ik in mijn vingernagel heb, dat hebben zij nog niet in hun hele vol gevreten paedagogische welzijnswerkende welstandslijf!

mei 8, 2017

In drie uur moesten de leerlingen van de Da Costa kweekschool voor het eind-examen dus een verplicht opstel maken, en toen dacht ik bij mijzelf, gottegot, dat moet ik ook eens proberen, want het talent dat ik in mijn vingernagel heb, dat hebben zij nog niet in hun hele vol gevreten paedagogische welzijnswerkende welstandslijf!

Maar ik ben natuurlijk ook een enorm ervaren rot in het vak dus ik neem niet één, maar vijf onderwerpen tegelijk en dan geef ik onder tussen ook nog mijn eigen, boeiende levensvisie in a nutshell voor niks en niemendal, alsof het allemaal niets kost. Een ieder kan daar overigens zijn haar voordeel mee doen.

 

“En is dat allemaal binnen drie uur gelukt?” vraag ik.

“Lieverd, waar hebben we het over… je heb een paar prachtige, goed opgebonden borsten in je strak spannende bloesje, onvervalste dubbel D cuppers, schat ik met mijn timmermansoog, meloentjes om een punt aan te zuigen, veerkrachtig ook, daar kan ik je van harte mee feliciteren en de keiharde tepels priem en brutaal door de stof heen, zo zie ik het graag, want dan heeft de dame er pas echt zin in en ik ben zo als al langer bekend in brede kringen een tepelfreak, alhoewel ik door de bank genomen niet echt verrukt ben van ruim bemeten onbekende dames in natura artis magistra, edoch; zo lang ze hun rokjes en slipjes maar aan houden wil ik ze handhaven, anders gaat het zo ruiken in het kot, want wat ze daar in ver-bergen, die zompige venusdelta met al die soorten afscheiding in alle kleuren van de regenboog, daar heb ik niet echt veel trek in, dat is leuk voor de kleurenblinde opgroeiende jeugd, die nog idealen heeft met hun nog niet gedifferentieerde sexu-aliteit, dat droog geilen, de schimmels, de kiemen en de wildgroei aan virussen… maar waar hebben we het nou ook weer over want ik word een beetje zenuwach-tig van het uitzicht en dit soort praatjes …. ik ben nu eenmaal een genie en daar helpt geen lieve moedertje aan.

Kijkt U eens, Catharina S. had slechts A-cups voor de nerveus gesneden boeg in haar enige, zwarte Coco Chanel jurkje, om d’r haar op te toeven stopte ze er ny-lon kousen in, maar dat gaf allemaal niks, de chemie werkte tussen ons zomer 1967 op zo’n fantastische wijze en dan maakt het formaat totaal niets uit, ja, dan wil je wel.

Ik weet nog wel dat “A Whiter Shade Of Pale” van Procol Harum nummer één in de hitparade stond”, mijmert hij. Maar, euh…back to business! Ik was met dat opstel binnen 25 minuten klaar! En dat was dat. Maar nou wil ik voor we verder lullen natuurlijk wel eerst die boekenbonnen scoren, want voor niks gaat de zon op en treedt een bijstandsuitkering in werking!

Hoe sprekend lijkt hij (Red.: Fred van der Wal) in al zijn eenvoud niet op de in 1969 op Ibiza omgekomen kunstschilder/auteur Faber Heeresma, zoals actrices Philippine Aeckerlin en Mia V. eens met voldoening konstateerden tijdens een meeting met hem op Arti et Amicitiae in 1972 en dat hij de introverte Mia fysiek wel zag zitten was duidelijk zichtbaar voor de aanvankelijk niets vermoedende omstanders die als kultuurliefhebbers niet gewend waren aan uitingen van plots- klaps opkomende bronst in de broek en door de bank genomen van nature meer belangstelling voor de vlucht van de trekvogels aan de dag legden!

 

Fred kontroleert of de bonnen ook werkelijk in het bruine envelopje zitten, want als iemand zijn pappen heimers kent…En die boven genoemde advokaat is ook heel goed terecht gekomen, die heeft al lang een laag geschoolde, geblondeerde, ranzige, misschien wel veneriese meneer met een te strakke ballenbroek uit de darkroom in de homokroeg X-tra (Leeuwarden) opgepikt om zijn tegennatuurlijk-e lusten op bot te vieren, vermoed hij zo.

Een weinig betrouwbare tippelnicht met zo’n veel tekort ordinair, gerafeld roze t-shirt dat zijn gouden navel ring onbedekt laat maar zijn beide zware tepelringen aan het oog onttrekt.

Wist je dat ik een manuscript heb liggen over mijn herinneringen aan twee ravis-sant mooie biseksuele zusjes uit Heemstede die aan de Horse gingen en waar ik alles mee deelde, lief en leed, de spuit zowel als het bed in trioverband.

Denk niet dat het in een gezinnetje in Langezwaag er beter aan toe gaat. Ik noem de meeste echtverenigingen altijd miniatuur concentratie kampjes. Er wordt wat afgeleden! Ik ken de vrouwtjes; eerst een nieuwe bontjas of er wordt deze maand niet geneukt, eerst een nieuwe zitkuil van ongelooid olifantshuid of je mag d’r tien jaar niet bij d’r in met je pientere pookje!

De meeste mensen weten niet eens hoe ongelukkig ze zijn! Ze denken dat het zo hoort. Is me dat even een merkwaardige misvatting?

 

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: