Skip to content

Ik ben al 45 jaar lid van Arti met enige tegenzin…

mei 8, 2017

Ik liep vanaf het station via de Nieuwendijk naar Arti et Amicitiae en moest denken aan sommige kunstcollegaatjes die beweren ooit lid van deze gerenommeerde sociëteit te zijn geweest waar in de annalen echter niets over te vinden is.

Artiesten! Gezegend met een rijke fantasie. Ik ben al 45 jaar lid van Arti met enige tegenzin. Een behoorlijk gesprek met een collega? Forget it! Voornamelijk een gezelschap van vriendjes aaiers. Kliekvorming. Mijn vrienden zitten er niet. Je bent kunstenaar of je hebt vrienden. Er is geen tussenweg. Een Arti kunstenaar die ik nog nooit heb gesproken mailde mij dat ik maar eens mijn lidmaatschap van de vereniging zou moeten opzeggen om hem te gerieven. Zou ie wel willen.

Weer een ander collegaatje die ooit jaren lang Arti lid was en in 1967  heel zeker wist dat hij binnen tien jaar in een kasteel aan de Loire zou wonen is al lang verdwenen in de mist van het schimmenrijk.

Ik woon niet ver van de Loire, bezit daar een Grande Maison met veertien kamers, het collegaatje met nooit vervulde ambities woont in een dorpje in Zeeland en bracht het tot voorzitter van de plaatselijke kunstenaarsvereniging.

Verschuivende panelen. Vervulde ambities? Pardise lost.

Een duif wiekte laag over mijn hoofd voorbij. Ik voelde de wiekslag. Een milde bries. Ik knikte goedkeurend. De vogel van de vrede brengt zijn eerbetoon aan de man van de onbegrijpelijke eeuwigdurende lieve vrede die hier aan U voorbij trekt in woord, daad en geschrift, monkelde ik als krasse grijsaard en schoffelde verder.

“Wat mot je ouwe lul?” blafte een rijksgenoot met een ghettoblaster op de schouder mij onverwachts toe toenhij bijna tegen mij op liep met opzet. Ik haal mijn schouders op. Een lliefhebber van de multi culti society zal ik nooit worden.

Ouwe lul! Mooi is dat toch. Wat je zegt ben je zelf. Het kan allemaal. In volle vrijheid. Zo zwaar bevochten. De bange jaren veertig, weet U wel.

Bovenstaande foto nam ik op de Dam en gooide een paar muntstukken in het blikje dat naast hem stond. Een heer in een apenpak.

Bokito revisited.

Hij zwaaide met zijn namaak opgeblazen kunststof kunstknuppel naar me en wees er gebiedend mee op het blikje voor hem op de grond waar een paar euro in lagen. Ik raakte met hem in gesprek.

Hij bleek een leerling van de kunstakademie te zijn die er bij werkte om zijn studie te bekostigen. Als de subsidies ophielden zou hij als kunstenaar zijn hele leven voor aap blijven moeten staan, verzekerde hij mij.

Het was “beste business” en met zelfrespect had het niets te maken. Je moest roeien met die riemen die je had, verklaarde hij wijsgerig. Too Much Monkey Business.

Gas, licht en electra kon hij er ruim mee bekostigen en dan bleef er nog genoeg over voor een zak patates, twee Febo kroketten en een portie bitterballen voor toe. Hij zou het allemaal in zijn autobiografie zetten.

“Voor later als ik beroemd ben” voegde hij er veel betekenend aan toe.

Weinig kunstenaars die ik ken staan vrijwillig voor aap.

Nee, toch, busje komt zo… ik ken er tenminste eentje!

 

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: