Skip to content

IK BEN GOTSIJDANCK IN AMSTERDAM OPGEGROEID EN NIET IN HAARLEM! (DEEL 2)

mei 2, 2017

ScreenShot998 boek jpg

Ik was geen bleke droeve poweet, die bijten bij voorbaat al in het stof. Het leven heeft mij aan vankelijk weinig weelde en geluk gegund, alhoewel ik uit een miljo-nairs familie kom. Ze zetten me zonder pardon op straat toen ik schilder wilde worden.

Tot mijn 26-e arremoe. Zo hoort het ook. Goed voor de otobiografie.

Ik was dertig toen het enkele jaren een beetje begon te lopen, maar toen kwam het ook bij bakken binnen en ging het er bij bakken weer uit.

Ik heb van uit de collegaatjes en het kunstbestel, de overheid, de galeriewereld enorme tegenwerking gehad, dat kunnen pretentieuze, inhoudsloze mode kunstenaars en voormalige leerlingen van de Rijksakademie, waaronder ik een aantal niet nader te noemen collegaatjes schaar of failliete kunsthandelaren als dat modieuze minkukel uit de Kerkstraat, Hansje B. met zijn artistieke wanbeleid, die nog steeds zijn vinger in de dijk moet houden om rond te komen als rondvaartboot kapitein en elke dag hetzelfde rondje draait, helemaal niet begrijpen, hij exposeerde bij voorkeur rotsooi en tinnef, maar zo’n persoon is veroordeeld om na zijn terechte faillissement als timmerman, venerische kolensjouwer of matroos voor de mast bij een beurtschipper bij te beunen. Zo krijgt iedereen zijn eigen Grote beurt en komt zichzelf vroeg of laat tegen!

Als je zo moet leven, gotsalmetruttenbollen…Ik heb altijd moeten knokken voor de plaats waar ik nu sta, die is mij door geen mens gegund, laat staan door de fijnpijnige, hypergevoelige artistieke collegaatjes, die al in tranen uitbarsten nog voor ze een speld op de grond horen vallen.  Tegenwerking alom,beha behalve door mijn partner, maar dat spreekt van zelf, dat zou me helemaal wat moois wezen. Dat is allemaal een geweldige training geweest die tegenwerking. Zo iets als Boot Camp. De commando structuur. Hmmm…heerlijk. Bloedcommandos vallen aan. Kunt u nog vallen, val dan mee. Die sferen van dominantie en volgzaamheid. Héérlijk gewoon! Lulboeien, buttpluggen, zwepen die de huid schroeien, oude wijn in nieuwe balzakken of omgekeerd, blubberende klismas, zwart lederen riemen en zwiepende zwepen die de huid kussen en in het kaarslicht glimmende chroomstalen tepelklemmen. Ik kan daarmee mijn veertigjarig jubileum als kunstenaar dit jaar (2005) vieren.

Als u zin heeft…komt u even langs?

Het Kunstenaarschap met een grote K is een enorme luukse, die geen bestaansrecht heeft, dat beweren die stijle calvinisten altijd, maar zelf kunnen ze niks, behalve preken en geld verdienen.

En met die luukse houd ik mij niet voortdurend maar bezig. Er is meer! Veel meer! Schijt aan autoriteit. En een protesten uit de fundamentalisties gristelijke hoek! Niet te kort. Ik krijg veel brieven van oprecht verontruste griffermeerde gristenmensen over mijn leven en werken en de enige weg die zij mij willen wijzen. Soms ook bedreigingen met brand-stichting en fysiek geweld op gristelijke basis. Het calvinisme is de oorzaak van wereld oorlogen, omdat ze de liefde prediken met de Bijbel in de ene en de M16 in de andere hand, dat is bekend. Kijk maar naar die Amerikanen. Die ethische principes komen allemaal uit de loop van een geweer.

In wezen verkeren we in deze westerse samenleving in een enorme crisis en een veel ernstiger toestand dan we ons realiseren; we moeten van uit de subsidie verlenende cultuur ambtenarij namelijk kunst over kunst maken. Begrijpt U het? Ik niet! En we moesten vooral vanuit de VVL maar eens schrijven over het schrijven om de schrijver achter de schrijver te kunnen ontdekken en daar weer de mens achter de mens, maar hoe kunnen we dat doen als de meeste kultuur dragers en verspreiders de koude des nachts en de hitte des daags of de grote schijtstorm niet over hun schamele leventjes en onbenullige produkten hebben voelen waaien? En willen ze eigenlijk wel van harte de achterkant van het gelijk en de onderkant van de samenleving leren kennen? Dan heb ik het deze keer beslist niet over anale sex, want dat bewaar ik voor een volgende afleve-ring van deze feuilleton, begrijp mij niet verkeerd, alhoe wel dat ook heel leerzaam is voor wie nog niet weet heeft van hoe of wat in het beschaduwde distel dal van Achor tussen de achterwangen. Daar waar de zon nooit schijnt. Heel geurig ook voor de liefheb-ber c.q. liefhebster.

De goed ingevoerde Bijbel kenner weet waar ik op doel. De Heere Heere Himself behoe-de mij voor zogenaamde gezonde christelijk humanistiese kunst als dwingend opvoe-dingsmiddel voor de massa, zoals Christelijke organisaties dat willen, maar ik ben er tegen, want dat riekt naar Stalin en de grote A.H. uit WO II. Ik weet wat er aan de hand is op velerlei terreinen daar in de Haarlemmer Hout na tweeën (dan gaan we met zijn allen naar benejen) en ook wat onder dat soort mensen leeft. Voor mijn part leidt een boek of een schilderij tot regelrechte agressie op wereldschaal, misschien dat dan de kunst serieus wordt genomen of tot het totaal verzieken van het lekkere MTV gevoel. Maar vertel mij dan niet dat ik wel of niet kommersjeel moet wezen om mee te doen in het sirkwie, want dat kenniknie en wil ik ook niet kennen. Ik kan mij dat permitteren omdat ik nu eenmaal een groot talent ben, hetgeen ik niet van de fijngriffermeerde kunstenaars kan zeggen, daar heb ik de BVKK (Bond Van Kristelijke Klootzakken) voor opgericht. Bij die gasten breken de motieven als scherp gepunte rotsblokken door de niet echt grazige weiden heen, dwars door het dunne gras en de opperhuid van het bestaan. Daarom draag ik bergschoenen met stalen neuzen om beter om je heen te kunnen schop-pen. Want hoe verloopt het artistieke proces? Eerst is er in je jonge jaren een enorme behoefte om vorm te geven aan wat in je leeft, woelt, worstelt en werkt. Om uit te spat-ten. Let it all hang out, girls en niet van Let it be, want Beatles zijn watjes. Ik koos vanaf 1963 voor The Rolling Stones. The silver sixties. De heroïese jaren dus. En maar graaien in andermans bloesje en slipje met je kalvinistiese klauwhamers tot je een tik op je vingers krijgt of een venerische ziekte van de wilde wieven. Geeft allemaal niks, maar wel even snel naar de lullensmid. Twee spuiten in de ondeugende reet en je was weer fit in de Silver Sixties. Laten we wel wezen. Maar je wordt vanzelf zonder enige moeite er voor te doen ouder en ouder tot het begint te kieren en te malen.  Onder tussen ook nog volwassen en uitgebalanceerd waar we voor moeten waken. De kaarsen worden al aan het voeten einde ontstoken en een zwartjurk loopt te prevelen. Laat die maar gauw opzouten. We zijn toch geen roomsgele zallevies? Nou dan!

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: