Skip to content

IK BEN GOTSIJDANCK IN AMSTERDAM OPGEGROEID EN NIET IN HAARLEM! (DEEL 1)

mei 2, 2017

IK BEN GOTSIJDANCK IN AMSTERDAM OPGEGROEID EN NIET IN HAARLEM!

Geplaatst op 19 maart 2011 door fredvdwal

Ik ben gotsijdanck in Amsterdam opgegroeid en niet in Haarlem!

Ik verhuisde mei 1967 naar de hoofdstad terug en had tot juni 1968 niet te vreten, want de grote stad is hard voor een inwoner die tien jaar is weg geweest uit de hoofdstad, dus ik heb van alles gedaan.

Ik moet een stoot poen in mijn broekzak voelen branden anders word ik vreselijk nerveus, ga stotteren, op mijn teennagels kluiven, net als Jim Morrison openlijk masturberen op het toneel en rare bekken trekken in het verkeer, net als Brian Jones, dat kun je zo hebben als kunst artiest met een message.

In Amsterdam ben ik opgegroeid in de Concertgebouwbuurt. De Palestrinastraat. Het was een zegen voor mij, dat sjieke oud-Zuid. Die rust, dat stukje cultural breeding, die beschaving, net wat ik nodig had en dat kweekt een heel anders soort kunstartiest dan bij de inboorlingen in Friesland of Groningen, daar word je misvormd tot artistieke allochtoon met aanpassingsmoeilijkheden. Wat ik daar niet allemaal heb mee gemaakt! Breek me de bek niet open!

Ik ben pas later met die buurt in mijn gedachten tot de definitie van mijn geniale kunstenaarschap gekomen. Elk huis verschilde van een ander huis en dat is de oorzaak. Eenheid in verscheidenheid, maar wat een degelijke bouw.

Het kunstenaarschap houdt trouw aan jezelf in; trouw aan die onbevlekte, bleke, bevende, onzekere jongeling die je in je jeugd was, die in het hoge register de zilverwitte schoonheid van de berk in het maanlicht bezong met een falset stem omdat hij niet zingen kan, terwijl de onbevlekte maagd naast je op een bed van mos gezeten er verveeld op zat te wachten tot ze dubbel gepakt wordt, want dat is modern. Niet dus!

Als dat niet de ware aard van de powezie is, dat huilen tegen de maan en voorbij laten gaan het geen zich aandient, dan weet ik het ook niet meer.

De schoonheid van het falen.

There’s no success like failure, zong de GRote Bob Zimmermann uit Hibbing al bij zijn onbeholpen

van Woody Guthrie geleende guitaar spel. Als dat niet de ware existentialist kenmerkt! Wat willen wij eigenlijk met onze talenten? Zijn wij dan allen flavlipjes van na de houdbaarheids datum, net als het geknookte riet, dat wederom opgericht zal worden door Hij met een grote Ha uit het O.T., maar dan uiteraard getransponeerd op een hoger vlak en wel dat van de volwassenheid op weg naar de Eeuwigheid? En dat is een eind fietsen! Neem dat van mij aan! En kun je niet mee komen, blijf je maar liggen, moet je maar zien, wat er van komt! het lijkt wel Minimal Poetry without Motion.

Ach, weettikveel! My name is nobody! Ik lijk verdulleme wel een EO dominee met zo’n rare slagers jongen bakfiets.

Wat moet den artiest doen vroegen hele generaties griffermeerde, schuld bewuste tekenleraren zich angstig voor het Laatste Oordeel af voor de klas terwijl ze broeierig keken naar de tieten van de leerlinge met de Stung Bee Lips op de voorste bank die al drie keer was blijven zitten maar een lijer had om een punt aan te zuigen. Zelfs voor een nakketikker met een teken akte, die niks te makken heeft.

Je moet er voor zorgen dat je werk en persoon toegankelijk is voor een brede groep en geen wartaal spreken zoals Lucebert of Schierbeek. Geef mij maar Isis Nedloni, die de taal van het hart schrijft in smeltende beeldtaal ! En wat de anderen betreft?

Spreek eenvoudigweg je moers taal, maar vooral geen plat Amsterdams of knauwerig Fries, want dat is wartaal voor het varkenshok. Waar het dan wel om gaat?

Dat zal ik u eens uitleggen. Heb u misschien een vuurtje? Mag ik dat dan even van u roven?

Oooh, wat leuk; U heeft ook al een Zippo, net als Herman Brusselmans, umoet een intelletjuweel wezen, maar waar was ik ook weer gebleven?

Het gaat uiteindelijk toch om de van eenvouds verlichte wateren, zoals de dichter eens zo treffend zei. Waterverf dus, doch niet van de goedkope soort uit de speelgoedwinkel.

Waar ligt de makkes van uw struikelblok? Vraagt u zich dat dan nooit eens af?

Voor vele collegaatjes is het gedrukt worden of geëxposeerd in dure galeries belangrijker dan het vreten. Voor mij dus ook. Voor wie vreten moet ligt het anders, die vaart op kommersjeel, dan word je een tekenleraar te Tietjerkstera-deel. Jawel, met een lul als een kameel als je naar de ontluikende borstjes van tienermeisjes met een navel ring voor aan in de klas loert.

No kidding! Mij gaat het uitsluitend om de kwaliteit. Je moet wel je werk tonen aan het volk. Het moet niet op zolder blijven liggen, want daar hebben alleen de muizen baat bij.

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: