Skip to content

Ik vond piano spelen afschuwelijk en het maakte mij zeer opstandig

mei 1, 2017

Zelfs ik, die er al heel weinig aanleg of ambitie voor had,kreeg al op zijn vijfde levensjaar pianoles. In mijn geval van een verbitterde, ongehuwde, bij mijn grootouders inwonende tante die via het instrument haar onmacht bot vierde over het hoorbare feit dat zij zelf geen enkel talent voor zang en muziek had en verbeten het plan had opgevat na het lezen van een biografie over een beroemde componist van mij tot mijn verdriet een kleine Mozart te maken.

Ik vond piano spelen afschuwelijk en het maakte mij zeer opstandig. Ik weigerde gewoonweg mijn best te doen. Ik kon het niet en legde mij daar al snel bij neer. Elke dag een half uur tot drie kwartier verplicht achter de piano .Eindeloos kon ik de zelfde passages oefenen zonder dat ik iets uit het Etudeboek foutloos leerde spelen.

Het liefst wilde ik de piano in brand steken, in mootjes hakken of met mijn tante er aan vast gebonden de Keizersgracht in duwen, maar daar had ik als kleuter de fysieke kracht nog niet voor en toen ik wel krachtig genoeg was had ik als lang-harige, pacifistiese hasj rokende dienstweigeraar geen zin meer in moord en doodslag op familie leden,hoe zeer zij zich ook jaren lang mis droegen jegens mij en mijn zuster.

Gewelddadige videos bestonden nog niet in de veertiger jaren en de tijd dat een veron-gelijkte kleuter van drie een kleding warenhuis in brand kon steken om na afloop door de begrijpende ouders, een staf tolerante jongerenwerkers en enthou-siaste omstanders liefdevol gefeliciteerd te worden met zo’n maatschappelijk relevante belangeloze daad van belang was nog lang niet aangebroken. Het waren misschien wel andere tijden,maar in veel op zichten vooral betere!

Volkomen ongevraagd kreeg ik een blokfluit voor geschoteld toen ik als achttien-jarige naar het eerste jaar van de kweekschool voor onderwijzers in Bloemendaal ging. Die kweekschool voor schoolmeesters was niet mijn eigen keuze, want de akademie voor beeldende kunsten bezoek en was in het conservatieve milieu van mijn grootouders uitgesloten.

Een blokfluit! Debiel blaasinstrument voor meisjes met klapkuiten en mietjes met wiegen de heupen die van korfballen hielden.

Nog erger dan een piano! Er bestaat geen afstotender muziek instrument dat ik zo gehaat heb met uitzondering van de piano in mijn jonge jaren, want tientallen jaren later, na een financiële meevaller die weinig anderen ten deel vallen in het artistieke plantsoen, kocht ik de allerduurste Yamaha die er te krijgen was bij de nu al lang failliete firma Ganzevoort te Leeuwarden.

Tot mijn verrassing bleek de piano die ik tien jaar geleden voor vierentachtig honderd gulden kocht nu plotseling meer dan dertienduizend gulden te kosten en poogde een handelaar in muziek instrumenten mij het prachtige meubel af te troggelen voor een te lage prijs.

”Zie je nu wel, dat had ik altijd al gedacht”, zei mijn altijd prijsbewuste echt genote goed keurend in haar nopjes met de rendabele aanschaf. Ze had het altijd al gedacht!

“Ik niet,” antwoordde ik naar waarheid.

Als aankomend adspirant schoolmeester, kwekeling zonder akte, kreeg ik niet meer dan een onnozele, timide, beverige toon uit de blokfluit, die soms tot overmaat van ramp en grote hilariteit van mijn muzikale klasgenoten raar oversloeg naar een jammerend gepiep, doordat ik mijn vingers verkeerd zette zodat de openingen niet geheel en al werden afgesloten en er val se lucht kon ontsnappen.

Menigmaal stuurde de muziekleraar mij de klas uit als hopeloos geval met de opdracht een straf opstel te gaan maken over onderwerpen als Muzikaliteit en Beleefdheid.

Hoe kon een normaal mens die zoals ik in het geheel niet voor die pedofiele rattenvanger van Hamelen in de wieg was gelegd, ooit een zo verleidelijk deuntje pijpen dat hele hordes school kinderen hem achterna gingen alsof hij een soort Marc Dutroux was?

En wilde ik dat eigenlijk wel, want in tegenstelling tot de meeste onderwijzers in opleiding had ik geen enkele paedophiele aanleg en dat was toch wel een voorwaarde om voor de klas van een lagere school als man te slagen. Ik hield niet buitengewoon veel van kleine kinderen en was al helemaal niet van plan ze voor de klas een deuntje voor te fluiten op een blokfluit.

Zo werden die kleine, onhandelbare, krengerige, neurotiese welstandsmormels nooit professor, pooier of minister!

Hoe was een verstandig, volwassen mens ooit op de gedachte gekomen een blok-fluit te maken? Of schoolmeester te worden?

Zelfs als ik nauwlettend mijn medeleerlingen Ina de H., met haar toen nog grote borsten, gevangen in dubbel D cups onder een spannend truitje, Femmy ,Gerda Uylenreef en vooral niet te vergeten Alice D. bekeek viel er niet aan te twijfelen dat de blokfluit bij uitstek ge schikt was voor geestelijk en/of lichamelijk minder bedeelden van de gereformeerde, vrouwelijke kunne,die voor schooljuffrouw in de wieg waren gelegd.

Geruime tijd dacht ik zelfs dat mijn ex-ge liefde Els de muziekboeken alsmede twee blokfluiten in haar bloesje vervoerde, maar ik had het mis; ze droeg een ouderwets vijftiger jaren model punt beha en ik kan het weten want ik heb er jaren lang naar hartelust uit volle borst in die borsten van haar mogen graaien toen ze al lang sexier lingerie droeg, zoals bustehouders met een geborduurd roosje tussen de cups zodat er altijd iets te plukken viel!

Het heeft de saaie lesen didaktiek en pedagogiek aardig gekompenseerd die jaren.

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: