Skip to content

Talloze malen vanwege landloperij in het buitenland gearresteerd en uitgewezen. Wie niets kan poseert als onbegrepen kunstenaar met nood- en rampen lul verhalen.

april 26, 2017

De hoog bejaarde Pé is het type langharige, old fashioned kunstartiest in de stijl van de Limburger Alaaf Kokarde Krukzool.
Alleen is K. zo kaal als een biljartbal. Pé niet, die zich er op beroemt talloze malen vanwege landloperij in het buitenland te zijn gearresteerd en uitgewezen. Wie niets kan poseert als onbegrepen kunstenaar met nood- en rampen verhalen.
De nep- en namaak kunstenaar als bereisde Roel. Het zal je kind maar wezen.
Verre reizen, veel lulverhalen, beeldende resulaten nul komma nul, maar in staat tot een eindeloze stroom van achterhaald artiesten gelul aan de tapkast, geouwehoer waar hij zelf de hoofdrol in speelt en een enkel dik oud meisje glunderend achter de tap van kroeg Het Vegulden Lulleke in trapt. Phonies and fakers. Hoe vaak moet ik het nog zeggen?

Als het dikke meisje op weg naar de menopauze afwezig is staat er wel een verkeerd uitgepakte transsexueel met een kokkerd van een verneukte neus, een pruik van peenhaar op klompen de kunstliefhebbers thee of koffie te schenken. Fries kunstleven.

Dik bevriend met Friese collegaatjes zo lang Peter Plakkaat er voordeel van heeft o.a. een in het mistige sirkwie figurerende lampenkappenschilder die bij de Kwantumhallen voor een krats lampenkappen koopt en thuis in de gammele hut vol kalkt met Hema verf en als design poogt te verkopen.
Een enkele naieveling schijnt er in te trappen.
Zijn gehoor gestoorde vrouw vindt het prachtig. Zij beunt bij door met een simpel digitaal cameraatjes fotos van het was te nemen die zij voor kunst verslijt. De Friese artiesten vrouwtjes, het mocht wat…ik blijf er verre van!

De lampenkappenschilder heeft enige jaren geleden mij nog een kunstje geflikt. Onder een schuilnaam zette hij beledigende reacties onder mijn Vkblogs waarin hij o.a. bezwa-ren maakte tegen de villa in de nieuwbouwbuurt waar ik in woon.
Onder zijn artistieke billenmaten verkondigde hij dat Fred van der Wal deze reacties zelf had neer gezet. De meest beledigende reactie verwijderde ik, de tweede liet ik staan en heb ik nog steeds in kopie.

De vol gevreten eeuwig glimlachende voorzitster van de Kunstenaarsgroep Zonderland nam zijn lezing van de fake reacties voetstoots aan. Ik stuurde het IP nummer van deze meneer door naar de organisatrice van de exposities (bijgenaamd Dikkie Dik) in Het Vergulden Lulleke.
Het IP nummer had ik gecontroleeerd met IP tracker en ja hoor, het was het nummer van de bevlogen lampenkappenschilder. Kon toch niet missen! Als een oprechte Fries een ex-Amsterdmmer niet kan verneuken leeft ie niet!
Uit protest distantieerde beeldhouwster Bernardina Bosse zich als exposante op de tentoonstellingen van de groep. Ondergetekende (Fred van der Wal) nam als Ongewenst Artistiek Persoon in Friesland toch al geen deel aan de tentoonstellingen daar hij geweigerd werd door de veelkoppige ballotage commissie vanwege “gebrek aan beeldende kwaliteiten”.
Een inhoudsloze frase die te pas en te onpas wordt gehanteerd tov collegas die in de Friese kunstsien niet welkom zijn. Als ex-Amsterdammer viel mij deze eer ten deel vanaf 1978 in Friesland en Groningen.
Gebrek aan beeldende kwaliteiten? Vast wel!
Om die reden exposeer ik dan ook in Frankrijk, Nederland (Amsterdam en Den Haag) en recent in New York en de leden van de kunstenaargroep Zonderland niet. Uitnodigingen uit Wenen, Londen, San Francisco, Los Angeles en New York zeiden de heren niets. Ze betwijfelden het daar ze zelf met hun werk niet verder kwamen dan Lutjelollum en omstreken.
Door “gebrek aan kwaliteit” ben ik dan ook lid van Arti et Amicitiae te Amsterdam, Pulchri Studio te Den Haag, Le Groupe Nevers, Bourgogne en de Nederlandse Vereniging Van Tekenaars.
De leden van Kunstenaarsgroep Zonderland zijn geen van allen lid van die kunstenaars verenigingen. Het ligt niet voor de hand dat ze ooit lid zullen worden. Gebrek aan beeldende kwaliteit speelt nu eenmaal geen grote rol in het westen van het land als het om toelating tot gerenommeerde gezelschappen gaat. Zij zouden stuk voor stuk onverbiddelijk worden afgewezen.

Pé Onderhout is een echte artiest. Je ziet het op een kilometer afstand. Doorrookt tiepe als blauwe jongen. Psychedelische blik in de ogen. Broodmager, armpjes als lucifers-houtjes, een in gevallen borst, ten prooi aan hevige rimmetiek door gebrek aan beweging, een bos verward dood  haar, tiepe achterhaald  monument van de jaren Zestig. Kunstenaars in het Noorden zijn voor zover ik ze ontmoette stuk voor stuk stijve harken en voor militaire dienst afgewezen S5 tiepetjes. Ze sprongen als lagere school leerlingen nog niet over een touwtje dat op twintig centimeter hoogte is gespannen.
Pé Onderhout. Gandhi revisited, alleen de besmeurde lendedoek en het ronde ziekenfonds brilletje ontbreken.
Zoals gebruikelijke usance onder Friese artistieke bejaarden in het gunstigste geval gevormd door slechts 6 jaar lagere school, een half jaar ambachtsschool, een mislukte opleiding reclame schilder, een paar weken de fabriek in, maar afgekeurd omdat hij door geringe grootte niet bij de handles kon en de chef elke keer een sinaasappelkistje moest brengen als opstapje.
Een hele prestatie waar een heel leven van moet worden bijgekomen op kosten van de bijstand en de contraprestatie, want de ware kunstartiest is snel moe dankzij voortdu-rende spastiese aanvallen van inspiratie en het tillen van de torenhoge kunstsubsidies als nep- en namaak filosoof.

Pé vertoont graag het onder artiesten overbekende exhibitionistische artistieke aan-stellers gedrag. Zondag j.l. was ik in de expositieruimte die ter beschikking is gesteld aan Kunstenaarsgroep Zonderland.
Ik zag de langharige artiest bezig tientallen vellen papier op de grond te leggen in een niet gebruikte kerk en wild met een vetkrijtje gaan bewerken als demonstratie voor de passerende boeren. Artiest in het wild! Werk in uitvoering. De burger zal het weten.

Pé is niet alleen een echte kunsartiest in het dorp waar hij woont, maar vooral een grote jokkebrok. In zijn lemma op Wikipedia vermeldde onze “Picasso van de wadden” dat zijn onooglijke kliederwerk in de ICN collectie vertegenwoordigd zou zijn, net als die ver-domde Fred van der Wal.
Pé liegt dat hij barst. Net zoals hij loog dat tijdens zijn één jaar tekenopleiding in het Amsterdam van de jaren zeventig alle zeventiende eeuwse schilder technieken in een paar maanden beheerste. Die technieken werden nooit aan de tekenopleiding of de Rijks academie onderwezen. Men bleef steken in een achterhaald middelmatig ex- of impressionisme. Leraren die zelf niets konden konterfeiten. Prutsers die hun klatsj klatsj doorgaven aan de leerlingetjes.

Een mailtje naar de collectiebeheerder van het ICN bevestigde mijn stoute vermoedens; er is geen enkel werk van Pé aanwezig in de ICN collectie en ook nooit geweest.

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: