Skip to content

HENK HELMANTEL: GRIFFERMEERDE MILJONAIR OP KLOMPEN BOERT GOED ZO LANG HET DE WIL DES HEER’N IS VAN UIT DEN HOGE (DEEL 3)

januari 13, 2017

HENK HELMANTEL: GRIFFERMEERDE MILJONAIR OP KLOMPEN BOERT GOED

ZO LANG HET DE WIL DES HEER’N IS VAN UIT DEN HOGE (DEEL 3)

Henk Helmantel nam lang deel aan de groep realisten die zich “De Zwiggelter Groep” noemde onder leiding van de gereformeerde Groningse tekenleraar Jan van Loon, totdat drs. Hans van Seventer als tweede man van de directie van de “Zwiggelter Zwiggelaars” er het bijltje bij neer gooide, zijn eenmans uitgeverij verkocht en het eeuwige licht had gezien om een film over de glad vergeten stijl griffermeerde broeders Klaas en Mees Toxopeüs te gaan maken, mensen redders en bootwerkers van beroep, een stel rabauwen met keiharde kalvinistische klauwen, die joelend de reddingsboot door elke golf bij windkracht 16 deed klieven, maar nu geheel glad vergeten.

De film zou nooit van de grond komen. Het zou een familiefilm moeten worden in Disneystijl. Er mochten in de rolprent geen vrouwen voor komen want het waren alleen stoege gerfeormeerden die de kar en de boot trokken en als enig leesvoer de Donlad Duck lazen. Een mannenfilm. Altijd al gedacht dat die van Seventer een halve homo was. Ik moet de eerste familie nog tegen komen die interesse heeft in gereformeerde gebroeders Toxopeüs.

Van uit Londen werd een zoveelsterangse gereformeerde Amerikaanse kunst historicus, drs. Paul Clowney ingevlogen om lessen film productie aan Hans van Seventer te geven. Niet onze Amerikaanse doctorandus daar verstand van had, maar bij griffermeerden geldt “Koopt eigen waar, zo helpen wij elkaar”. Gebrainstormd werd er in de niet al te luxueus verbouwde boerderij van Clowney, die gehuwd is met een schatrijke Engelse adelijke dame. De ruïne stond in de Bourgogne, niet ver van ons tweede huis.

Ze woonden dan wel niet ver van mij vandaan in de Bourgogne, maar wilden “uit principe” niets met mij te maken hebben. Ik had nu eenmaal niet hetzelfde geloof. Op gereformeerde geloofsgronden zijn wij er nog steeds niet welkom. Een leerling van de tekenlerarenopleiding te Leeuwarden met een mateloze bewondering voor Henk penseelde diens werk moeizaam na met het penseel tussen de tanden. Jan, heette hij, een jongen van Drentse afkomt met een knauwerig accent in zijn praten. gefascineerd door de grote omzet van Henk ging Jan zo vaak mogelijk met de ppet in de hand naar de kunstboerderij van Helmantel. Eén keer heeft hij uren buiten moeten wachten, want toen hij aanbelde deelde de vrouw des huizes hem op fluistertoon mee dat Jan niet binnen kon komen, want Meester Henk was aan het glaceren en dan moest het absoluut stil zijn in huis. Onderdanige Jan wachtte op een houten bankje in de tuin waar de Meester des avonds zelf wel eens zijn ruim bemeten kunstenaarsreet neer vleidde. Het voelde goed.

Henk Helmantel is naar de waan van de tijd milieubewust. Als hij een schilderij van veertig mille aan een dominee in Geleen verkocht ging hij met de bus om geld uit te sparen, nam het schilderij op schoot, anders zou hij 2 kaartjes moeten kopen of liet hij zijn vrouw met de 2CV rijden en reed er zelf achter aan op de race fiets om zijn principes niet te verloochenen. In Florence liep de gevierde kunstschilder als een uit de klei getrokken Groningse boer rond op straat smakkend en boerend uit zijn klauw een Hamburger te vreten tot afgrijzen van de Italianen. Henk spaarde graag geld uit en eten in een restau rant was er daarom niet bij. Kauwen doet hij trouwens met open bek.

Iedereen kan meegenieten van de fysieke processen die zich af spelen bij deze provinciale kunstenaar. In publicaties beweert Henk op aanraden van zijn manager drs. Hans dat hij zijn kunstboerderij zelf heeft gebouwd.

Henk jokt niet weinig; een aannemer heeft de klus geklaard en Henk heeft één keer met een kruiwagen vol kloostermoppen twintig meter naar de bouwplaats gereden maar had het gelijk in zijn rug. Gelukkig vangt Henk monumentensubsidie en heeft een aanzienlijk belasting af trek vanwege onderhoud aan zijn monument. Het weekblad Elsevier noemde Helmantel “Een miljonair op klompen”.

Tijdens een bijeenkomst bij Henk thuis op De Weem over “Het Godd’lijk licht in de kunst” of iets dergelijks ging Henk met de pet rond om f 7,50 te eisen voor een verstrekte kop slappe koffie, een gerimpeld appeltje uit eigen tuin en een oud wit uitgeslagen kadetje.

Kinderen half geld, ouden van dagen korting.

Ik betaalde maar was enigszins gepikeerd. Ik heb die middag het licht niet gezien. Tegen Hans van Seventer luchtte ik mijn verontwaardiging. Volgens Hans had ik geen gelijk.

“Henk betaalt ontzettend veel belasting”, was zijn antwoord, dat moest gecompenseerd worden. Ik antwoordde dat wie veel belasting betaalt ook veel verdient.

Nee, dat zag ik helemaal verkeerd volgens Hans. Henk ston in de Quote lijst bij de miljonairs.

 

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: