Skip to content

Hoppa! Slikken of stikken! Daar gaat alweer een stroopwafel zo maar onder tafel!

november 22, 2016

Hoppa! Slikken of stikken! Daar gaat alweer een stroopwafel zo maar onder tafel!

 

Liever een stroopwafel dan een Limburgse vlaai, loeiende klokken of de Maastreechter Staar! Zo is het toch ook? Nou dan! Wáár hebben we het over?

 

Zelfspot en megalomane zelfoverschatting, beweren welingelichte artistieke kringen, wisselen elkaar in up tempo af alsof wij luisteren naar Fred van der Wal met zijn Hardbop uitvoering in woord en gebaar als van een tenor saxofonist die zich de longen als een paar paarse kauwgomballonnen door zijn neusgaten naar buiten blaast en de ballen uit zijn broek. Hebben we het soms over de in het Noorden des lands miskende kunstartiest Fred van der  Wal of niet?
Je kunt je zo nu en dan de tranen lachen met die brochum als je je maar ten alle tijde realiseert dat zijn eerste vijfentwintig jaren in de Heem-steedse villa en op diverse Amsterdamse adressen helemaal niet zo leuk waren en de geniale kunstenaar in 1966 zonder een cent op zak naar de hoofdstad vertrok om het binnen één jaar te maken, zoals men destijds in Haarlem kenschetste voor wie de Grote Stap naar Amster-dam aan durfde.In de jaren zestig lag Amsterdam voor de Haarlemse kunstartiest net zo ver als New York van het door koeterwalende import vergeven Nederland van nu. Economische vluchtelingen die de witman probleemloos een poot weet uit te draaien en nooit zullen behoeven te erken, naar ik zo nu en dan verneem . Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht want we zitten allemaal even recht als de multiculti gekleurde ‘hooggeschoolde’ immigrant zich aankondigt als nieuwe medelander.
Weinigen dus durfden in de sixties de grote stap voorwaarts naar de hoofdstad aan en de animatiefilmer Gerrit van Dijk die als tekenleraar met artistiekerige pretenties de maatschappij een stuk brood afdwong al helemaal niet. Nee, die bleef liever zitten waar hij zat, want beroemd zijn in Haarlem in de Grote Houtstraat op zaterdagmiddag is het doel van menig Kennemer kunstenaar. En maandag weer voor de klas als tekenleraar. Mijn Godt en zijne betrouwen; als je zo moet leven gingen ik nog liever aan het gas na de afwas, want de boel moet er na afloop wel Spic en Span uitzien anders is het geen porum en lauw loene in de lorum.
In wezen is onze kunstartiest Fred van der Wal een diep religieus voel-end mens die de Schrift kent en een diploma godsdienst onderwijs ver-wierf aan een opleiding in Bloemendaal waar hij ook zijn onderwijzers examen moeiteloos haalde met een minimum aan inzet.
Overtuigd van zichzelf en zijn artistieke talent gaat hij sindsdien met open ongewapende hand en vaste tred onverbiddelijk zijn weg. Onderweg die blues uitkrijtend van Elmore James Stormy Monday en Dust my Broom.
Het schrijven en schilderen heeft de befaamde kunstschilder al van jongs af aan in zijn ban.

Toch publiceerde hij voor het eerst na de AOW gerechtigde leeftijd.
Hoe vaak verliet hij fa. de Slegte niet ontmoedigd als hij daar hele rijen literatuur van bekende schrijvers in de ramsj zag liggen, zoals het verzameld werk van Bordewijk, om hoofd schuddend diep gebukt als ware hij geteisterd door het noodlot naar huis terug te keren en achter zijn Triumph Gabriele, in 1969 op drie afbetalings termijnen gekocht voor 600 gulden totaal, tot diep in de nacht de teksten uit de toetsen te rammen.
Jazeker, de apotheker; er spelen terughoudendheid, bescheidenheid en een grote mate van zelfkennis een rol bij onze zo omstreden auteur/kunstschilder.
Zelf beweert hij nog steeds dat hij niet zal zwijgen over de dingen die hem bezig houden en folks, dat gaat nou net iets verder dan geleuter over je hondje, die na veertien jaar niet meer zo fris uit zijn loopse reet ruikt. Ik ben al zeventig en ruik daarentegen nog steeds fris uit mijn reet, ruik maar,  maar wat ik laatst mee maakte…dat is, dat is…ik kan er nog niet over uit.
Ik had met een stuk wc papier net iets met aceton schoon gemaakt en wist dat het goedje snel verdampt dus niet lullen, maar poetsen en veeg ik er even langs mijn voortdurend natte reet mee en wat ik toen ervoer…Sterren , cirkel, bellen voor mijn geestesoog.

Alsof je een emmer vuurblokjes gemixed met ijsklontjes- wisky on the rocks- leeg gooide in je eigen binnenste! Het brandde mijn hol uit. Ik wist van achteren weer dat ik van voren leefde en stond dus minuten lang op en neer te springen op het visgraat parket met mijn pumps en leek op een Hollandse versie van Fred Astaire, de tap-dancer. Het was gewoon-weg geeen gezicht voor de buren! Echt niet!
Op dat moment wist ik hoe gefolterde, aantrekkelijke, jonge vrouwen in Oosterse regimes zich gedroegen als een hard gekookt gloeiend ei   tussen de weelderige billen werd gestopt op efficiënte wijze door een grijnzende functionaris van de geheime dienst die voorheen als tepel-draaier had gewerkt in een SM bordeel (vak apart) en het vrouwtje met de handen op de rug geboeid met bontgevoerde chroomstalen hand-boeien voor de dienstdoende functionarissen een uren lange Sint Vitus dans onwillekeurig uitvoerden om haar ei te leggen waarbij de borsten frivool op een neer dansten en de aanwezige folteraars de hand jive beoefenden voor de snelle ontlading.
Kan hij er wat aan doen als maatschappij kritiese  linksdraaier? Welnéé!

Wat de lezer vooral opvalt aan Fred van der Wal is zijn scherpte, snel-heid van geest, het vlijmscherpe inzicht, de tongue in cheek, de metaforen en symbolen, die geregeld nog vlijmscherp flitsend uit de hoek komen alsof het niets kost, de virtuele giftanden paraat, gekoppeld aan een meedogenloos optimisme en onverwoestbaar geloof in eigen literaire kunnen ten aanzien van zijn positie in het grote geheel als raskunstenaar. Mag hij misschien? Ja, dat mag! Dat weten wij allen toch al lang! En tegenstanders stop ik achter het behang met de lijmkwast!
Fred van der Wal heeft een zuiver gevoel voor de maatschappelijke verhoudingen en enorme kennis van de menselijke conditie.
Eigenschappen waarmede hij de kwaadwillende naaste onmiddellijk door ziet van achter een trappist dubbel en een schaal bitterballen.
Nogal logisch voor onze sportsman die nog elke week vijf maal in de sportschool te vinden is en zich op de cardio afdeling de ballen uit de broek fietst om het caloriegehalte binnen de perken te houden. Hoppa! Slikken of stikken! Daar gaat al weer een stroopwafel over tafel.

From → Zonder categorie

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: