Skip to content

UITBATER LEO MUSCH 1943-2013 CULTUREEL CENTRUM BEAUREGARD ZUID FRANKRIJK MEI 2013 OVERLEDEN. EEN R.I.P.

september 1, 2013

UITBATER LEO MUSCH 1943-2013 CULTUREEL CENTRUM BEAUREGARD ZUID FRANKRIJK MEI 2013 OVERLEDEN. EEN R.I.P.

HERZIENE & UITGEBREIDE EDITIE

Over de doden niets dan goeds? Daar doe ik dus mooi niet aan mee.

Voor het eerst ontmoette ik Leo Musch bij de introductiedag sept. 1960 Da Costakweekschool te Bloemendaal na het toelatings examen waar 15 % van de kandidaten bij af viel en na het eerste jaar nog eens 15 %. De directeur noemde tot mijn verwondering en afgrijzen de Da Costakweekschool een elite school.
De twee eerste klassen bestonden uit een klas met uitsluitend Haarlemse leerlingen en mijn klas, waar Leo ook in zat, bestond uit leerlingen uit Beverwijk, IJmuiden, Heemstede, Schagen en Vijfhuizen. De buitenklas werd het genoemd door de leraren.
De Haarlemse leerlingen keken neer op de buitenklas, die overigens beter presteerde qua school resultaten dan de Haarlemmers.
Ik had de eerste twee jaar nauwelijks contact met de medeleerlingen.
Vier leerlingen uit mijn voormalige klas (II B) zijn inmiddels al lang weer overleden. Geen gezond vak dus dat onderwijzerschap.
De kwaliteit van de opleiding was hoog, de jongens uit mijn klas haalden na de kweekschool een doctoraal en/of meerdere MO aktes, Ben Spieker uit de parallelklas werd hoogleraar, een andere leerling directeur van de film academie en weer een ander voorzitter van de AVRO.
Wim W. promoveerde. Kees B. werd schizofreen plus arbeidsongeschikt en ik weigerde mililtaire dienst als kind van de silver sixties en koos voor het beeldend kunstenaarschap. Mijn ex-klasgenoten vonden het beeldend kunstenaarsbestaan een synoniem voor totale gekte, zo hoorde ik tijdens de reünie in 1996.
Ik glimlachte slechts. Zij woonden op zijn best in nieuwbouwrijtjeswoningen in arbeidersbuurten en Fred van der Wal bezat vanaf 1981de mooiste huizen bovendien vanaf 2002 een huis in de Bourgogne met 14 kamers en een huis met 10 kamers vlak bij de Waddenkust.

In 1962 werd Leo na een paar incidenten in Bloemendaal door zijn ouders van school gehaald en gestationeerd in een streng christelijk internaat “De Klokkeberg” te Nijmegen. Als hij een brief op de post wilde doen ging een “begeleider” met hem mee.
Er was geen of weinig bewegingsvrijheid. Leo had een onderduikadres georganiseerd in Nijmegen bij een jonge vrouw.
In een zielige brief aan mijn klas deed hij verslag van een en ander. Zijn ouders haalden hem na zijn dreigen met weg lopen terug naar het ouderlijk adres en Leo kwam weer naar de Da Costakweekschool.
In de weekenden zat Leo vanaf 1960 regelmatig in Amsterdam, net als ik vanaf 1963 doordat mijn stijl-gereformeerde vriendin Els in de Watergraafsmeer woonde.
Onze saaie klasgenoten die in omringende dorpen van Bloemendaaal woonden hadden geen idee van het boeiende leven buiten de school uren in Amsterdam.
Ik woonde van 1944-1957 en 1967-1978 in Amsterdam. Leo was er geboren maar al als kleuter naar IJmuiden met zijn ouders vertrokken.
Hij pochte er altijd op dat hij eigenlijk een Amsterdammer was. Leo loog van alles bij elkaar. Het grootste gedeelte van het schooljaar spijbelde hij met als excuus dat zijn vader op sterven lag of een hartaanval had. Het werd geaccepteerd door de goed gelovige directeur W. de Tombe.

Een maal waren Jan R., Leo M. en ik voorjaar 1963 vijf minuten te laat na de middagpauze en werden we voor een middag van Da Costakweekschool weg gestuurd door de woedende directeur. Een adspirant-onderwijzer hoorde geen minuut te laat te komen.
Het maakte ons niets uit. We gingen naar Haarlem de lange speelfilm “De Tien Geboden” met de acteur Charlton Heston zien.
Een goed bestede middag.
Indrukwekkende film.
Hetzelfde jaar ging Leo op lift vakantie naar Griekenland. Terug gekomen vertelde hij opgetogen hoe hij daar grote beeldhouwwerken van manlijke geslachtsdelen op zuilen had gezien. Zùkke ballen en enorme lullen vertelde hij en spreidde glimlachend zijn armen om het formaat aan te geven.

In de derde en vierde klas had ik met de regelmatig spijbelende Leo wat meer contact door een gezamenlijke belangstelling voor kunst en literatuur. Zijn voorkeur ging uit naar Moderne Jazz, de mijne naar Blues, Boogie Woogie en Rock ’n Roll. De meditatieve saxofoon klanken van John Coltrane vond ik slaap verwekkend. Het gepingel van  Dave Brubeck muzikaal behang.
Ik spijbelde zelf vanaf de tweede klas regelmatig en zat dan meestal in een bioscoop in de Kleine Houtstraat te Haarlem waar goedkoop geproduceerde zwart wit ‘Hammer House Of Horrors‘ griezelfilms draaiden. Doorgaans zat je met een man of vier in de verder lege bioscoop.
Tijdens een werkweek met de klasgenoten gingen Leo en ik er van door liftend naar Zwolle om in een kroeg een paar meiden te versieren. Leo was daar kampioen in. Ik niet, maar ik liftte probleemloos mee op zijn expertise.
Ik was al 20 toen ik voor het eerst een vaste vriendin scoorde.
Eigenlijk scoorde zij mij, denk ik achteraf. Leo was volgens eigen zeggen op zijn veertiende al seksjuweel hyper-actief.
Hij bezat een aftandse bromfiets, een Kapitein Mobylette zonder licht en remmen en daar zat ik regelmatig achter op als we van Bloemendaal naar Haarlem gingen naar de zgn. modernistenkroeg kroeg De Grot.
Ik moest dan op de tocht daar naar toe achter op de bromfiets met mijn schoenen op het asfalt remmen bij stoplichten om niet te verongelukken, omdat de brommer een wrak was zonder licht en remmen.
Leo werd gedwongen door zijn ouders om onderwijzer te worden, zoals ik gedwongen werd door mijn grootouders om de kweekschool te volgen.
Beiden hadden we naar de academie gewild waar geen sprake van was. Ik zorgde er voor met zesjes elk jaar te slagen, kwam aan leren nauwelijks toe door veel buiten-schoolse activiteiten. Leo wilde als streber hoge cijfers halen. Ik niet en had voornamelijk schijt aan de leraren en medeleerlingen. Ik was de zesjes man. De jongens goed aangepaste burgermannetjes. De meiden oninteressant. Je zou er nog niet dood op willen worden gevonden in je blote togus.

In 1965 na de hoofdakte kreeg hij een baan met vrijstelling van militaire dienst en huw-de. Ik weigerde sept. 1966 uit weerzin tegen het leger militaire dienst na opkomst in de kazerne als enige van de 900 recruten.
Leo wilde als kind balletdanser worden of kunstschilder. Zijn orthodox gereformeerde ouders verboden het. Ze gingen geen flikker van hem maken, beweerden ze. Ballet was voor meisjes.
Hij kleedde zich naar de zestiger jaren mode artistiek. Modernisten of kikkers werden ze genoemd met sluik haar stijl Beatles en Stones. Broeken met wijd uitlopende pijpen en strak in het kruis, waarvan Leo beweerde ze in de vakantie in Parijs te kopen, werden echter in Santpoort door zijn verloofde Kitty achter de naaimachine in elkaar gestikt.
Leo maakte de dingen graag mooier dan ze waren.
Zijn voorliefde voor moderne jazz voerde hem vaak naar het Concertgebouw in Am-sterdam waar hij John Coltrane mee maakte.
Hij bezocht regelmatig de Phonobar, een louche tent gesitueerd aan het Thorbecke-plein. Ik ben er een paar keer geweest. Het was een donker hol waar weg gelopen, hasj verslaafde, fysiek vaak aantrekkelijke ‘slechte meisjes’ en amateurhoeren uit inrich-tingen rond hingen op zoek naar de prins op het witte paard met een Ferrari of een Jaguar onder hun ontuchtige reet.
Tijdens het schoolfeest 1964 van de Da Costakweekschool trad Leo, die bij Rob van Rijn mime deed, op als mime speler met een vriend, beiden gehuld in een strak Saint Tropez T- shirt en een zwarte maillot. Enkele bekrompen gerefromeerde leerlingen van de vijfde klas schreeuwden naar hem: “Vuile flikkers! Homos!” Applaus en gelach van de christelijke onderwijzers in opleiding in de zaal.
Het was een christelijke kweekschool. Wat afweek van het kerkelijk leven en de burgerlijke christelijke moraal werd als zondig beschouwd
Alles was verdacht wat naar de kunsten zweemde onder christenen.
Na afloop zei een verontwaardigde Leo terecht tegen mij en Els: “Ik doe nooit meer iets op een schoolavond”.
Van mij kreeg hij gelijk. Ik weigerde deel te nemen aan een literaire avond en aan een school competitie tafeltennis die ik zonder veel moeite zou hebben gewonnen omdat ik in het eerste van Sneeuwbal in de Kennemer competitie tafeltenniste.
Drie maanden voor de hoofdakte examen verliet ik gedesillusioneerd de opleiding. Els had de relatie na drie jaar plotseling verbroken. Het geld dat we hadden gespaard voor verlovingsringen kreeg ik terug. Ik was van plan er een Puch voor te kopen.

Het jaar 1966 werd een absoluut rampjaar, financieel, maar ook wat mijn gezondheid betrof en verdere omstandigheden. Maanden lang was ik  ziek ten gevolge van een zware ziekte van Pfeiffer. Het verdere jaar 1966 was ik fysiek zwak. Begin 1967 krab-belde ik weer wat op.
Ik verhuisde begin mei 1967 naar Amsterdam centrum, Nieuwe Spiegelstraat 48 zonder een cent op zak en werkte van mei 1966 tot sept. 1967 in een antiquariaat. De eigenaar was een borderliner waar het nauwelijk bij uit te houden was. September 1967 nam ik ontslag. Verrichtte tot mei 1968 klusjes als antieke prenten inkleuren, passepartouts snijden, interieurs schilderen van huizen en illustraties maken voor het Algemeen Handelsblad. Januari 1967 werd ik vaste exposant bij Galerie Mokum te Amsterdam tot eind 1973. In 1968 kwam ik met veel moeite in de BKR. Middelmatige kunstenaars kwamen moeiteloos in de BKR, de getalenteerden kostten het doorgaans heel wat meer moeite, omdat middelmaat slechts middelmaat (h)erkent.
In elk geval was mijn kostje gekocht. Mijn huur in de Nieuwe Spiegelstraat bedroeg in 1967 slechts 48 gulden. Er was geen warm water in het huis noch een douche. Een stof-zuiger had ik niet. Zo nu en dan had ik een vriendin over de vloer die bleef slapen. Ik huurde in 1968 een paar maanden een atelier in de Koudenhornkazerne te Haarlem en daarna Amstel 186 eerste verdieping via via galerie eigenaar Mike Podulke. Zijn vennote Dieuwke Bakker was tegen.
Zomer 1969 belde Leo Musch en zijn eerste vrouw Kitty van der Vlugt bij mij aan. Hij had mijn werk bij Galerie Mokum gezien en was onder de indruk.
Ik was verrast en verwelkomde ze hartelijk. Kitty maakte een verlegen indruk.

Het was de tweede keer dat ik Kitty zag. In 1964 trad onze klas van de Da Costakweek-school  op als zangkoor in de gereformeerde kerk in Aerdenhout. Ik nam deel met mijn vriendin Els aan het zangfestijn waarbij we psalmen en gezangen moesten kwelen en Leo was er met zijn verloofde Kitty. Zij droeg een bloesje met kleine bloemetjes er op. Het dessin was typisch sixties.

Mijn echtgenote en ik gingen zomer 1969 op bezoek bij Leo en Kitty in Adorp waar hij les gaf aan lagere school leerlingen. We maakten wat fotos van de familie, die hier zijn afgedrukt. Voor de deur van zijn kleine vijftiger jaren huur woning stond een half de-fecte Trabant, die hij van zijn broer had over genomen voor een klein bedrag.
Hij maakte tekeningen die wel erg veel op de mijne leken, alleen kwalitatief veel slechter.
Ik introduceerde hem ondanks zijn matige werk toch bij Galerie Mokum om hem te helpen in het hoofdstedelijke circuit zich in te werken. Pas jaren later keerde hij zich tegen mij. Competitiedrang vermoed ik.
In 1970 en 1971 nam hij met mij deel aan de groeps zomer expositie van Galerie Mokum aan de Amstel 186 waar de galerie toen gevestigd was.
In 1971 nam hij eveneens met mij deel aan de groeps expositie in het nieuwe pand van Mokum aan de Oude Zijds Voorburgwal 334, een pand van de voormalige antiquaar H.D. Pfann, dat de eigenaresse Dieuwke Bakker dankzij informatie van mij die ik uit de antiquaren wereld verkreeg had kunnen kopen. Hetgeen zij  later ontkende om haar volgens Janna van Zon toegedichte ‘bijna genialiteit’ te onderstrepen.
In 1970 exposeerde ik met Leo op een tweemans expositie in cultureel centrum De Tam-boer, Hoogeveen en in 1971 met mijn echtgenote en ik in de KEO kelder te Wage-ningen.
Het werd een deceptie voor Leo, die hij nooit heeft kunnen verkroppen. Zijn jaloezie tov mij moet toen zijn begonnen. De Arnhemse Courant, dinsdag 11 mei 1971, schreef over mijn werk in verband met deze tentoonstelling:

“Het werk van Fred van der Wal was voor twee jaar terug ook te zien bij de overzichts-tentoonstelling die de Amsterdamse Galerie Mokum in het Arnhemse Gemeente-museum heeft gehouden. Hij werd daar gepresenteerd als een autodidact die de dingen zo nauwkeurig mogelijk wil weer geven.

Recensie op werk Fred van der Wal:
Dat is op deze tentoonstelling nog duidelijk waar te nemen. Nog steeds maakt hij tot in de uiterste perfectie doorgevoerde pentekeningen die ontstaan naar in tijdschrift en gevonden fotos. Met behulp van carbonpapier worden de fotos geheel of gedeeltelijk in de uiteindelijke tekening ingevoegd.
Tonen ontstaan door het zetten van meerdere of mindere puntjes en bepalen de vorm en de expressie. De bewerkelijkheid van deze techniek resulteert in een statische uit drukking, hard en scherp. Maar dit komt wel overeen met de agressieve en soms wat wrede inhoud van het werk. Ik denk hierbij aan de man met de bloedneus en aan de vrouw wier ledematen zijn opgebouwd uit delen van een schaar.
Toch geloof ik niet dat mensen hem een protestschilder kunnen noemen, zoals uit een tekst op een zelfportret blijkt. Het is veeleer een combinatie van de meest alledaagse elementen uit de ons omringende wereld, die dan samen gevoegd worden tot een absurd geheel. Echter in zoverre absurd dat er een herkenning blijft, het is humoristisch, banaal, esthetisch, scherp en voor sommigen dan misschien ook nog wel protes terend. Een erg mooie potloodtekening is “Ins Blaue Hinein”.
Voor Leo Musch moet het inrichten van deze tentoonstelling toch wel enigszins deprimerend geweest zijn. Want juist daar waar hij Fred van der Wal als voorbeeld neemt, namelijk in de techniek, schiet hij schromelijk tekort. De verstilde perfectie wordt in de pentekeningen nagestreefd, maar de vorm die bij van der Wal zo sterk uit licht en donker opgebouwd wordt, verzandt in het zetten van puntjes.
Wat wel overkomt is de man-vrouw-kind relatie waarbij de elementen als stekkers, telefoon en gloeilampen een symbolishe rol vervullen, maar ook hier weer de manier van componeren, het uitdrukking geven aan, wordt door het werk van Fred van der Wal aangegeven. Ik geloof dat Leo Musch moet oppassen geen epigoon te worden en moet proberen een eigen vorm te zoeken.

Fred van der Wal: Genoemde beeld elementen bij Musch imiteerde hij ook van mij. Musch was meer een navolger en imitator dan een origineel talent.

Leo gaf mij een kopie van de recensie waarbij hij de hierboven schuin gedrukte tekst had afgeknipt. Het zegt genoeg over de integriteit van deze vrijetijds kunstenaar.

Toevallig vind ik vandaag oude brieven van Leo Musch terug in mijn documentatie.

In een brief uit 1970, van uit Aadorp schreef Leo dat hij de zeer goede recensies van mijn expositie bij Galerie Tardy zou doorsturen. Vrijdag 5 juni zullen ze ons bezoeken in Wageningen. De vraag of we met zijn vieren nog naar Bergen op Zoom gaan kan ik niet meer thuis brengen wat daar de bedoeling van was.

Brief 1983. Leo schrijft dat hij gescheiden is van Kitty. Leone en Mariska blijven bij hem in Zuid- Frankrijk. Hij vraagt of ik hem wil schrijven en zegt: “Wel weer leuk om contact te hebben na zoveel jaren. Misschien kunnen we een lijn Frankrijk- Nederland maken. Hoe dan ook of op welke manier. Ik zit verder van Parijs dan jullie. We zouden elkaar daar eens kunnen ontmoeten of in Garijp-daar ben ik nog nooit geweest. Ik heb me rot gelachen om die brief naar de gemeenteraad, die zo tegen jouw werk was op religieuze gronden. Hoe is dat afgelopen? Ik zit net zo lekker centraal als jullie, dus wat dat betreft geen probleem. Vertel eens iets over waar jullie mee bezig zijn. Eigen werk in jullie galerie? Nederland is ver weg, toch kom ik er nog regelmatig en begin aan de afstand te wennen. John Verberk is hier ook pas geweest-’n goeie vriend. Met de kerst komt hij weer. Hij logeert bij een andere Fransman-het is een kleine wereld de schilders-wereld. Ik hoop dat jullie terug schrijven.
Hartelijke groeten
Leo
Beauregard les Montèzes par
St. Hippolyte de Fart
GARD

Onderste foto: Misja van der Wal op balkon spelend flat Leo Musch 1971

Enkele malen bezochten we Leo in Wageningen en in Maarssen in de jaren 70. Op de salontafel lag een VN. Ik vond het vreemd voor de totaal a-politieke Leo, die nooit een boek of magazine las.
Ik zei schertsend dat hij dat blad kocht vanwege de sex advertenties.
Hij ontkende dat en Kitty zijn vrouw protesteerde hevig. Jaren later bleek dat hij advertenties in het blad zette met de weinig inspirerende noch wervende tekst: Heer verwent dame. Kitty kwam er ook achter dat Leo hoeren bezocht in de mid seventies. Hij genoot daar een colaatje tik, beweerde hij. Wellicht een eufemisme voor een SM sessie? Tik en prik.

In Maarssen wordt Leo benoemd aan de MAVO. Een full time baan. Tevens dient hij een aanvraag in bij de gemeente voor een BKR uitkering hetgeen frauduleus is. Aanvankelijk tolereert de gemeente het misbruik en koopt zijn werk aan. Na een half jaar wordt de uitkering stop gezet. Het ten onrechte betaalde bedrag wordt niet terug gevorderd. Alles kon en alles mocht in de zeventiger jaren.

Najaar 1971 bezocht ik met Leo Galerie Tardy te Enschede. In deze galerie heb ik twee maal geëxposeerd met een eenmanstentoonstelling. Tardy bood mij aan het werk tentoon te stellen in een beroemde Italiaanse Galerie Toninelli. Ik zei het in overweging te willen nemen, want het klonk mij te mooi om waar te zijn.
Leo kleurde pioenrood toen hij het hoorde. Het kwam voor hem als een donderslag bij heldere hemel dat ik internationaal zou gaan exposeren en hij niet. Voor mij was het normaal dat ik internationaal zou gaan met mijn werk.
In 1973 verzocht Dieuwke Bakker van Galerie Mokum mij om Leo te vertellen dat hij niet langer deel kon nemen aan exposities in Galerie Mokum. Er was te veel oppositie van de andere schilders tegen zijn werk, die het kwalitatief niet goed vonden. Ik weiger-de de slechte boodschapper te zijn en zei dat het de taak van de galeriehoudster was om haar exposant in deze te benaderen.
Dieuwke Bakker kreeg vervolgens weer een gebruikelijke woede aanval en begon te schreeuwen.
Leo had geen tijd meer om te tekenen en te schilderen en volgde een MO akte opleiding handenarbeid.
Niet veel later zou hij beweren dat hij zichzelf de galerie had “uitgeschilderd” en verder geëvolueerd was op het schilderspad dan de andere schilders “naar de abstractie toe”. Hij verliet Galerie Mokum zonder problemen om een paar jaar later te gaan exposeren in de zoveelste rangs Galleria Forni te Amsterdam, een galerie die kort bestaan heeft in een steeg.
In 1976 nodigde mijn echtgenote Leo uit riant betaalde artikelen te schrijven voor een handenarbeidblad waar zij redactrice van was. Ik maakte voor het blad fotos. Het was voor mij na mijn BKR periode een mooie bijverdienste. Vijfenzeventig gulden per foto.
Leo liet de artikelen over poppen en aanverwanten door zijn echtgenote schrijven en dat was niet de bedoeling. Bovendien hield hij zich volgens redactielid Ina Bosse niet aan zijn redactie taak. Tevens introduceerde Ina Bosse, mijn wederhelft Leo bij uitgeverij de Cantecleer waar hij 7 schamele boekjes over schilderen en grafiek voor samen stelde waar hij weinig verstand van had als handenarbeidleraar maar de redactrice van de uitgeverij en directeur nog minder. Volgens echtgenote Kitty had Leo de redactrice van de uitgeverij ingepalmd en was hij daar een sexuele relatie mee begonnen.
Hij schilderde bijvoorbeeld met olieverf op tekenpapier zonder dat te gronden. Ik trachtte hem te overtuigen dat ’t totaal verkeerd was en slecht resultaat opleverde. De olie vloeide uit en de verf zou niet houdbaar blijken na verloop van tijd. Van gronden van panelen had hij nog nooit gehoord, maar onze expert kunstschilderen die boekjes schreef als “Tips voor de jonge kunstenaar’ en aanverwante onderwerpen dacht het beter te weten.
Mijn echtgenote heeft haar move om Leo bij Cantecleer te krijgen aardig moeten bezuren.
Leo Musch vroeg mijn echtgenote midden 1976 om belangeloos en onbetaald een leergang voor textiele vormgeving voor een van zijn handenarbeidboeken te schrijven. Haar naam zou hij dan niet onder de leergang vermelden en van betaling was ook geen sprake.
We protesteerden in een lacherige sfeer en wilden een contractuele overeenkomst met de uitgeverij en een percentage van de royalties.
Leo werd kwaad. Hij weigerde en verliet ons huis onmiddellijk na onze legitieme bezwa-ren. Merkwaardig genoeg kon mijn echtgenote na deze gebeurtenis na het introduceren van Leo bij de uitgeverij plotseling niet meer publiceren bij Cantecleer. Volgens geruchten begon onze ‘expert’ schilderen te intrigeren tegen Ina bij de redactrice van Cantecleer die over de publicaties ging.
In 1976 op het hoogtepunt van mijn bekendheid in Amsterdam betrok ik in de zomer met mijn gezin en dure vrije sector benedenwoning in de Watergraafsmeer aan het Galileïplantsoen. Leo hielp een middag mee een parketvloer leggen. Hij kwam aanrij-den met zijn Volkswagen. We werkten in hoog tempo. Daarna hebben wij hem nog maar sporadisch gezien.In 1978 kreeg ik een vijandig telefoontje van hem.
De redactie secretaris van het handenarbeidblad Hans M. had geinsinueerd dat ik af-stand wilde nemen van Leo en Kitty. Het was niet waar.
Ik had echter geen zin om me te verdedigen. De eeuwige student Hans M. is later door zijn toenmalige echtgenote Aaltje K. het huis uitgeschopt vanwege verduistering van 7000 gulden vakantiegeld van haar en dankzij zijn drankgebruik aan lager wal geraakt. In het TV programma Taxi komt hij voor als stomdronken passagier, een verlopen oude man met een bier pens, die achter een meisje aan liep van 18 jaar. .
De volgende streek van Leo was het samen met redactiesecretaris Hans Meijer tegen houden van een artikel over mijn werk in het blad waar hij voor schreef en waar hij was geïntroduceerd door mijn wederhelft.
Drie jaar lang hoorde ik niets van Leo. In 1981 belde Kitty op dat ze naar Frankrijk ver-huisden om creatieve cursussen aan huisvrouwen, gescheiden dames en beroeps werke-lozen te geven. Al in 1976 hadden ze voor weinig geld een grote longère gekocht.
Hij gebruikte zijn vrienden om het pand -een oude zijderupskwekerij- te restaureren. Kitty en Leo beweerden niet langer op “zeker te willen varen” en het avontuur aan te gaan in het Zuiden. Ik wenste ze veel geluk. Welkom waren wij er in geen geval maakte hij mij duidelijk. Geen probleem voor mij. Ik had het veel te druk met mijn beeldend werk en gezin.
In 1995 bezocht Kitty ons in Oldeboorn nog een keer. Ze was ‘per ongeluk’ verzeild ge-raakt in cocaïne smokkel, vertelde ze. Ik kende de meneer die die de smokkel regelde uit een eenmalige ontmoeting. Wilde gelijk niets meer met hem te maken hebben. Type kleine crimineel. Kitty dook onder op een jacht van haar familie omdat ze bedreigd werd. In ‘De Telegraaf’ zag ik een advertentie waarin zij op dreigende toon werd ge-sommeeerd zich te melden bij haar ‘opdrachtgevers’.
Vijftien jaar later na het laatste gesprek in 1981 ontmoette ik Leo in Bloemendaal nog een keer tijdens een reunie van de klas van de Da Costa kweekschool. Hij was net zwar-te band judo geworden en ik hikte tegen mijn zwarte band karate aan, die ik pas in Frankrijk zou halen.
Hij had een paar boekjes bij zich die hij geschreven had over handenarbeid. Niemand van de aanwezigen nam notie van zijn zelf promotie. Leo was door het gebrek aan aan-dacht zwaar beledigd en vertrok voortijdig, hevig verongelijkt. Hij vroeg mij om naar Zuid-Frankrijk te komen. Het leek mij een aardig idee.
Zou nog contact op nemen. Hij liet verstek gaan. Zes jaar later zaten we zelf in Frankrijk. Afhankelijk opstellen van Leo Musch of van wie dan ook heb ik nooit gewild.

Het beeldend werk van Leo is altijd onbenullig en zeer middelmatig geweest. Hij imi-teerde anderen. Aanvankelijk mij en later abstracte schilders. Zijn zogenaamde licht objecten zie ik niet meer dan als een variatie op schemerlampen met beschilderde lampenkappen.
Kunstnijverheid van een slechte soort. Leo Musch heeft altijd uitsluitend voor zichzelf geleefd en zodra hij anderen niet meer nodig had kregen ze een schop. Schoolgenoot Hans Cammenga waarmee hij in een band speelde noemde Leo een achterbaks glui-perdje. Ik denk dat hij gelijk heeft.

Veluwe Post-vrijdag 14 mei 1971

(…) Van der Wal presteert het zijn publiek tot slachtoffer te maken door het met harde directheid te dwingen tot identificatie. Zijn associaties komen hard aan en lijken soms wreed (…) zoekt zijn weg in een schijnbaar ludieke ironie , die bij de dóórkijker de beginnende glimlach doet verkrampen, zodra de bitterheid blijkt en het sarcasme treft.. Hij is ongetwijfeld een knap tekenaar (…)

Enkele quotes Volkskrant peter de waard − 18/06/13:

Musch was charismatisch en ijzersterk. Hij droeg nooit een winterjas. Hij was vegetariër, rookte niet en dronk geen alcohol.

Fred van der Wal: Musch had op sommige personen een magnetisch aantrekkings-kracht. Een concierge van een school stal volgens de eerste vrouw van Leo op verzoek van laatst genoemde een dure keramiek oven, die de man naar Maison Beauregard van het echtpaar Musch bracht.
De “samenwerking” van Musch met de literaire lapzwans Vinkenoog is een hoax.
Deze zogenaamde liaison bestond uit het schrijven van warhoofd Vinkenoog van een voorwoord voor een gedichten bundel van Joke Pas, een uitgave die door Musch werd geïllustreerd met slechte tekeningen.
Nog onaannemelijker was de melding in de Volkskrant dat Musch deel nam aan de bezetting van het Maagdenhuis. Oncontroleerbare mythevorming achteraf.
In 1969 had hij een baan als onderwijzer in Adorp. Er was geen sprake van betrokken-heid bij deze armzalige imitatie van de Parijse studenten opstand. In Nederland moet alles geïmiteerd worden dat in het buitenland speelt. Het zognaamde “politiek engage-ment” en deelname van Musch aan Provo is eveneens uit de dikke duim van handen-arbeid leraar Musch gezogen.
Tot 1981 had ik regelmatig contact met het echtpaar Musch in de periode dat hij woonde te Aadorp, Wageningen en Maarssen.
Enkele malen wisselden wij voor een korte vakantie zijn flat met ons huis in Amster-dam. Hoogstwaarschijnlijk verbleef hij daar met de een of andere vriendin. Ons bed was na afloop te keurig opgemaakt hetgeen een zorgzame dameshand verraadt en geen han-delwijze van een pseudo bohemien.

Begin jaren ’70 was ik bij de inrichting van een tentoonstelling van Leo Musch in een provinciale galerie. De galeriehouder vroeg wie ik was en wat ik deed. Ik zei: kunstschilder en exposeer mijn werk bij Galerie Mokum, Amsterdam.
“Maak je schilderijen en wil je misschien bij mij tentoonstellen?” vroeg de galerie eigenaar. Mijn antwoord was bevestigend.
Ik was verbaasd dat Kitty en Leo in mijn bijzijn tegen mijn verklaring aan de galerie eigenaar heftig protesteerden dat ik zou schilderen. Het was ’t begin van de verwijdering tussen ons.

(Fred van der Wal: Musch rookte niet, dronk niet en droeg geen winterjas, merk-waardig dat juist die piepel die zo gezond leven het eerst gaan hemelen)

Op 3 mei overleed Leo Musch op 69-jarige leeftijd aan de gevolgen van de zeldzame immuun ziekte amyloidoses, waarbij lichaamsonvriendelijke eiwitten worden aange-maakt.

‘Hij behoorde aanvankelijk tot de stroming van de hyperrealisten die tafereeltjes zo echt en neutraal probeerden weer te geven’  beweert de slecht  ingelichte Volkskrant.

(Fred van der Wal: totaal onjuiste conclusie gepubliceerd door niet ter zake kun-dige journalist. Het werk van Musch heeft niets te maken met het hyper realisme)

Hij trouwde al op zijn 20ste (Fred van der Wal: onjuist) , kreeg twee dochters, scheidde, hertrouwde en scheidde opnieuw. (…) Hij bleef ook les geven, onder meer in Amsterdam en Utrecht (Artibus). Daarnaast was hij in tegenstelling tot vele kunstenaars ook sportief actief. Hij haalde een zwarte band in het judo.

Over een niet bepaald opzienbarende amateuristische publikatie van Leo Musch:

Onder de titel “Grensverleggend Schilderen II” dat meer belooft dan de de titel waar wil maken wordt door Leo Musch een publicatie volledig in kleur uitgegeven in blokken van circa 30 pagina’s per jaar.
“Bij elk blok van 30 pagina’s gaan we uit van een thema dat er boven staat*)”, snorkt hij en verloochent daarmee niet zijn achtergrond als handenarbeid leraar.
“Binnen die 30 pagina’s vinden we 3 lessen (van elk circa 10 pagina’s), en elke les be-handelt een onderwerp dat steeds verband houdt met het algemene thema. De on-derwerpen zijn facetten (onderdelen van het thema) en zijn meer gedefinieerd dan het thema. Elk thema, elk onderwerp wordt zodanig behandeld dat u via oefeningen / experimenten / technieken en verschillende materialen op uw eigen niveau en vanuit uw eigen belangstelling kunt instappen.
De illustraties in dit lesmateriaal zijn van studenten cursisten die cursussen volgden op Beauregard in Zuid-Frankrijk.

*) Het zijn vaak uitspraken van kunstenaars of filosofen die de voorgestelde thema’s richting geven. Het eerste thema van deze cursus is bijvoorbeeld: “Ordening en een zingende (?)schilderhand”.

(Fred van der Wal:  Zingende schildershanden. Zwevende tabletten en zeverende tubes. Het klinkt te mooi om waar te zijn. Zeverende kwasten was een beter titel geweest. Het is van dezelfde orde als het geleuter van de overleden Groningse tekenleraar Diederick Kraaijpoel met zijn flauwe kul van ‘los gezongen schilder-toetsen’. Typerende tekenleraren lyriek.

Het in grafisch opzicht slecht vorm gegeven boek van Musch is een “voortzetting” van het gelijknamige boekje dat bij Cantecleer uit kwam en daarna in eigen beheer uitgege-ven. Het zelf geproduceerde “boek” bestaat uit katernen A4 van 30 paginas waar maar liefst 35 euro voor betaald dient te worden.
Na betaling wordt het los bladige (!) “boek” de koper toegezonden. Het betreft dus een aantal op een inkjet printer zo te zien in Word vervaardigde teksten met reproducties van amateuristisch ogend abstract cursistenwerk op losse blaadjes.
De winkel moet blijven draaien, zal Musch gedacht hebben.

Ik zie Musch als een louter epigonerende vervaardiger van nep- en namaak kunst van dertien in een dozijn. Kunstnijverheidstijl beschilderde lampenkappen, vroeger met molentjes, nu met abstract geklieder. Altijd goed en elke kwak kleur is door de artiest zelf gewild als ware het een bovenaardse openbaring. De 19-e eeuwse romantische opvatting over kunst en kunstenaars.
Nederlandse kunstenaars zijn de Japanners van Europa; groot in namaak. Een aftreksel daar weer van is het werk van Leo Musch die via zijn creativiteits cursussen gegeven in een zuid Franse omgeving menig goed willende amateur tegen betaling wist aan te trekken.

(Fred van der Wal: met zijn dochters, die hem nauwelijks hebben gekend onder-hield hij geen of nauwelijks contact)

De eerste vrouw van Musch, Kitty, slecht behandeld door Leo, zwaar aangeslagen en radeloos na de scheiding, zonder haar eigendommen uit huis gezet door onze ras artiest (zelfs haar eigen auto werd door Musch afgepakt waarmee hij een stroom aan parkeerbonnen veroorzaakte die op naam van Kitty kwamen te staan doordat de auto opzettelijk door onze handenarbeidleraar niet op Musch zijn naam werd overgeschre-ven) schreef verzoenend in het condoleance register aan de vrouw van Leo: “Dineke, onze oprechte deelneming met het overlijden van Leo. We weten dat je een moeilijke tijd gehad hebt en Leo enorm gesteund en verzorgd hebt.
Heel veel sterkte met de voortzetting van Beauregard, want voor Leo was Beauregard zijn levensdroom”.

zportret 550

Fred van der Wal 1969, Nieuwe Spiegelstraat 48, dakterras, Amsterdam C. Foto: Bernardina Bosse.
ina hoed 550

Bernardina Bosse 1969, Nieuwe Spiegelstraat 48, dakterras, Amsterdam C. Foto: Fred van der Wal

Mijn kritiek op Leo Musch is zijn neiging tot imiteren van de Grote Voorbeelden ten eerste en zijn drang naar Name Dropping ten tweede. Een bekend recept om een graantje mee te pikken van de faam en het fortuin van lokale of nationale beroemdheden.
Een procedé veelvuldig gevolgd door opportunisten.
Leo Musch schurkte graag aan tegen mensen als Herman van Veen, die hij bewonderde en al op de kweekschool was Jan Wolkers zijn idool.
In feite was Leo als schilder autodidact met werk dat getuigt van een een zeer middelmatig talentje dat gecompenseerd werd door opportunisme, vleierij en gespeelde bewondering voor collegae waarvan hij vermoedde dat ze hem ten voordeel zouden kunnen strekken. Een kwalijke karaktertrek.
Zijn lichtobjecten zijn niet meer dan decoratieve elementen die het uitstekend doen in zaken gesitueerd op meubelboulevards en in interieurs van winkels voor kantoormeubelen.
Het is een vrij blijvende, niets zeggende kunstnijverheidsvorm voor een niet ter zake kundig publiek en als zodanig niet meer dan te duur betaald gekleurd behang. Om lampen met dimmers achter zijn half doorzichtige onbestemde kleurige schilderingen te zetten is een goedkope truuk die beeldend niets toe voegt.
Spielerei.
Zijn publikaties over het amateuristische werk dat zijn cursisten vervaardigden in een aangenaam klimaat en landschappelijk mooie omgeving in Zuid Franrkijk hoef ik het niet eens verder over te hebben. Ik ken Frankrijk nu eenmaal.
Het schetsboek van Leo Musch is voorbestemd tot vergeetboek in het verdomhoekje van de decoratieve kunstnijver heidsproductie.
Hij is het zoveelste bewijs dat men als handige leraar handenarbeid (of tekenen) in de kunsten sector met een minimum aan talent de maatschappij een aardig stuk brood uit de mond kan wringen.

Musch “beroemde” zich er op tot de intimi te behoren van de provo voorman Roel van Duyn. Uit niets blijkt in de vuistdikke biografie over van Duyn dat deze bewering op waarheid berust. Musch komt in het personen register niet voor.

Brief Leo Musch aan Fred van der Wal Beauregard 5-11-1983

Hallo Fred-Ina
Een enorme tijd geleden, maar ik moet wel reageren op zoveel post-de aanhouder wint. Natuurlijk had ik eerder willen schrijven…maar er zijn omstandigheden waardor je nergens toe komt. Klinkt goedkoop, maar is waar in dit geval.
Er is nogal wat gebeurd, het laatste jaar vooral. Om maar met de deur in huis te vallen: ik ben gescheiden. Kitty woont in Nederland.
Wij, dwz Leone-Mariska en ik hier in Zuid- Frankrijk. Je begrijpt de ellende-want dat is het. We zaten hier net. Nou, ja, ’t is inmiddels een jaar geleden. Ik kan er nu weer over praten, heb een beetje afstand genomen en verder gaat ’t hier goed.
Ik teken en schilder en doe in de zomermaanden kursussen en dat is leuk. Met jullie gaat ’t ook goed, denk ik, jij tekent en schildert, Fred en jullie doen smaen de galerie neem ik aan. Ina geeft nog les, denk ik.
Schrijf me als je zin hebt. Wel weer leuk om kontakt te hebben na toch weer een aantal jaren. Misschien kunnen w eeen link Nederland-Franrkijk maken, hoe dan ook of op welke manier dan ook.
Ik zit nog verdre van Parijs dan jullie maar in tijd dichterbij. We zouden elkaar daar eens kunnen ontmoeten of hier natuurlijk of in Garyp-ben ik nog nooit geweest.
Ik heb me rot gelachen om die brief naar de gemeenteraad -die tegen jouw werk was op religieuze gronden.
Hoe is dat afgelopen?
Ik denk dat ik binnenkort ook een galerie open.Ik zit net zo lekker centraal als jullie, dus wat dat betreft geen probleem.
Vertel es iets over waar jullie mee bezig zijn-eigen werk, galerie, akademie (Ubbo).
Nederland is ver weg- toch kom ik er nog heel regelmatig en begin per auto de afstand goed te kennen. John Verberk is hier ook nog geweest-’n goeie kennis- vriend. Met de kerst komt hij weer- logeert in de buurt bij een andere vriend-Fransman.
Kleine wereld.
Ik stop er mee, hoop dat jullie terug schrijven.
Hartelijke groeten

Leo
Beauregard Les Montèzes
par St. Hippolyte du Fort
GARD
LA FRANCE

Fred van der Wal: Van een ontmoeting in Parijs of in Beauregard is nooit iets gekomen. Het contact verwaterde. Pas in 1996 zouden we elkaar nog één keer zien. Hij nodigde ons weer uit om naar Frankrijk te komen. twee weken later schreef ik een brief om een en ander af te spreken. Er zou om onbekende redenen nooit meer een antwoord op komen. De publicaties van Leo Musch waren mager van vorm en inhoud. Doorgaans enkele tientallen paginas op het nivo van de kunstnijverheidsliefhebbers.
Hierbij een recensie van een lezer:

In de serie “schilderen als hobby”

Leo Musch (Amsterdam, 1943) woont in Zuid-Frankrijk waar hij werkt als beeldend kunstenaar en cursussen in tekenen geeft. In dit tweetalige boekje (Nl./Eng.) is Musch gids bij eigen werk. Acht figuratieve tekeningen staan centraal en Musch legt bij ieder werk uit wat hij wilde maken en hoe hij dat gedaan heeft. Een blik in de keuken van de kunstenaar dus, geschreven door diens alter-ego de leraar.
De tekst gaat vooral in op de techniek, als was het een tekenles, en terloops op de idee erachter. (…) de tekst is informatief, maar niet fraai geschreven in een wollig taalgebruik. De tekeningen met titels als “Omhelzing” en “Ontmoeting” verbeelden flarden van mensfiguren, voornamelijk gearceerd met kleurpotlood, maar ook verf- en collagetechnieken zijn toegepast. Ze staan in kleur gereproduceerd, vergezeld van studies en schetsen. Het zijn tekeningen van een ambachtsman, niet van een groot kunstenaar en dat maakt de blik in de keuken (…).

(NBD|Biblion recensie, D. van den Boogerd.)

NIET ALLEEN IS HET TAALGEBRUIK VAN MUSCH BIJ ZIJN FLINTERDUNNE BOEKJES WOLLIG ZOALS BOVENSTAANDE RECENSENT ZEGT, HET WERK ZELF IS ONDUIDELIJK, BEELDEND ONINTERESSANT EN WELLICHT GOED PASSEND IN EEN OEUVRE VAN DEELNEMERS AAN “SCHILDEREN ALS HOBBY”. ZIE ONDERSTAANDE REPRO VAN EEN ZEEFDRUK VAN MUSCH DIE HIJ OVERIGENS NIET ZELF HEEFT GEDRUKT:
musch 600

24 reacties
  1. fredvanderwal permalink

    Eén karaktertrek van Leo Musch waardeer ik positief. Hij was een harde werker. Ook voor hem gold dat de kweekschool een door anderen hem opgelegde omweg was van 5 nutteloze jaren.

    Like

  2. fredvanderwal permalink

    De vele lovende lovende verklaringen na zijn dood van cursisten komen mij vreemd voor. Zijn echtge
    note Kitty noemde de cursisten halve zolen

    Like

  3. fredvanderwal permalink

    EEN VERKLAREND NAWOORD

    De laatste tijd zijn een aantal mensen overleden die ik persoonlijk kende of uit mail uitwisselingen en reacties op VKblog contact mee had. Het bepaalt mij er weer eens bij hoe weinig tijd ons gegund is. Hoe definitief de dood is van mensen waar in meerder of mindere mate conflicten mee waren, niet door mij gezocht, maar voort vloeiden uit tegen gestelde karakters, een andere wijze van leven en opvattingen of uit elkaar gedreven door jaloezie op mijn voorspoed.
    Ik vind dat erg moeilijk om daar mee om te gaan of een conflictueuze situatie op te lossen. Doorgaans is mijn enige antwoord een totale breuk. Efficiënt, snel, tijd winnend, maar door mijn reactie ook definitief.
    Ik ben geen psycholoog, pedagoog, diplomaat, filosoof of therapeut. Verdiep me zelden in mijzelf en onderschreEf altijd het existentialistische principe dat de waarde van de mens in de handeling ligt, ook toen ik van het existentialisme totaal niets af wist.
    Ik zoek geen conflicten, bij voorkeur stel ik mij in gezelschappen op als zelf verklaarde muurbloem en secundair reagerende observator. Aandacht trekken of opdringerig mij verbaal uiten is verre van mij. De indruk dat ik niet zou kunnen luisteren, nav de inhoud van mijn weblogs, wordt door niemand bevestigd waar ik mee om ga.

    Like

  4. fredvanderwal permalink

    Het is wachten op minderwaardig commentaar van een gevoelloze academische weblogger dat ook deze R.I.P. een “standaardvoorbeeld van huichelarij is”.
    Komt U maar, meneer de betweter!

    Like

  5. Hier ben ik, maar ik ben helaas geen betweter, ik zie Leo, zoals jij hem hebt beschreven, wel duidelijk voor me. Toch wel een man met een heleboel apen op zijn schouder. Dat kan nooit goed gaan. Jij bent eerlijk en dat moet ook zo zijn, vind ik. Want anders zou je zijn nagedachtenis alleen maar geweld aan doen.
    Net als ik, heb je best wel een hoge pet op van je zelf. Maar als je jezelf niet kietelt dan lach je nooit. En trouwens, laten we eerlijk zijn, wij zijn toch best tot het een en ander in staat!!
    Eerlijkheid wordt door het conformistische, ex- gereformeerde en zelfingenomen volk niet gewaardeerd. Men heeft wat op te houden. Dat is een misverstand. Er valt niets op te houden, want alles is al lang gevallen. En ik, en misschien jij ook wel, zien die stakkers in al hun naaktheid paraderen als waren zij de kroon der schepping. Welnu, het kan lang duren voor ik weer een teken van leven geef, maar ik blijf je volgen. Het leven is een spel zonder winnaaars.

    Like

  6. fredvanderwal permalink

    ReinJohn
    Wat mij achteraf op valt is dat het tussen mensen voor hetzelfde geld wèl goed had kunnen gaan, maar als beide partijen rigide standpunten in nemen en dat deed Leo en als reactie ik eveneens dan is de relatie een status quo.
    Ik ben weinig verzoeningsgezind in dit geval zoals beschreven omdat ik bij Leo Musch een patroon van gewetenloosheid vermoedde en op mijn hoede moest zijn.
    Zo wil ik niet omgaan met anderen.
    Leo en ik hadden gemeen de grote tegenwerking van de naaste familieleden die bepaalden hoe ons leven diende te verlopen-dat kon nog in de jaren 50, begin jaren 60 omdat je rechteloos was als jonge man of vrouw- een tegenwerking, waardoor we allebei een omweg van jaren moesten maken en gelijk vanuit de startpositie op achterstand stonden. Door een ijzeren wil er te komen lieten wij geen van beiden ons onderspitten.
    Jammer dat Leo Musch streken had vanuit zijn gereformeerde achtergrond.
    Leo was een zeldzame charmeur die mensen voor zich in wist te nemen zo lang als hij er op vooruit kon gaan. Elke realtie vertaalde hij in persoonlijk voordeel. Ik vind dat principeloos en verwerpelijk.
    Ik zie hem niet als een stakker, wel als een zeer harde werker met een ijzeren wil, helaas begiftigd met een beeldend middelmatig talent, dat het beste tot zijn recht kwam in de zomercursussen die hij in Zuid-Frankrijk aan goed willende amateurs gaf die daar dik voor betaalden. Niets mis mee, maar ik zou dat nooit willen.
    Zijn eerste vrouw die schandalig door hem is behandeld heeft heel lang het met de scheiding heel meeilijk gehad. Haar psychiater schatte in dat ze minstens 10 jaar nodig zou hebben om er over heen te komen.
    In ons maatschappelijk bestel gaan goed willende, positieve mensen met een goed karakter ten onder aan de rotzakken en dat is iets waar ik wel eens slecht van kan slapen.
    Niet vaak maar soms wel. Willens en wetens maken sterke, egoistische karakters zwakkeren kapot, buiten ze uit en trappen ze van zich af.
    En er is niets aan te doen, dat is nog het ergste.

    Like

  7. fredvanderwal permalink

    Dit is op Fredvanderwal's Weblog herblogd.

    Like

  8. fredvanderwal permalink

    Herziene en uitgebreide editie

    Like

  9. @ Mooie biografische uiteenzetting.

    “Ik vind (het) erg jammer dat ik jou niet goed gekend heb.”
    Een gecamoufleerd verwijt van een terneergeslagen nabestaande.

    Like

  10. fredvanderwal permalink

    Leo heeft zijn kinderen schromelijk verwaarloosd. Ik zie hem als een opportunist die elke relatie vertaalde in financieel of anderzins voordeel. Ik vind dat een onleefbare situatie. Ongetwijfeld was hij een goede docent, maar dat is een partiële zaak. Te smal, te schraal. Ik heb de story zo uitgesponnen om te laten zien hoe wij uit elkaar groeiden en hoe vaak gebeurt dat niet. Gebeurtenissen gaan op de loop met mensen. Of ik dat leuk vind: nee. Door een gebrek aan diplomatie speel ik daar doorgaans niet goed op in. Een manco? Ja.

    Like

  11. fredvanderwal permalink

    Leo stonk tijdens zijn kweekschooljaren altijd dusdanig uit zijn bek alsof hij achter in zijn strot een zon doorstoofde hondendrol had liggen. Hij vrat rollen pepermunt om de lucht te verdrijven…het hielp niet.

    Like

  12. fredvanderwal permalink

    Tijdens de werkweek wilde een leerling van een parallelklas op onze kamer slapen. Een lulletje. Was niet welkom. Toen het licht uit ging haalden we onze natte washandjes en handdoeken van onder het bed en bekogelden hem er mee. De dikzak vluchtte jankend weg. Hij haalde zijn medeleerlingen o.a. Eef Borst en Klaas er bij die zeiden dat ze wilden knokken om het minkukel te verdedigen.
    Kom maar op zeiden Leo, Jan en ik. Ze wisten dat we geschoolde vechters waren en dropen mokkend af. We lachten ze uit.

    Like

  13. fredvanderwal permalink

    Een werk van Leo Musch werd juli 2013 verkocht via een veiling site voor de record prijs van 6 euro.

    Like

  14. fredvanderwal permalink

    Ex-klasgenoten (onderwijzers en onderwijzeressen) weigerden commentaar te geven op het overlijden van Musch. Hoogstwaarschijnlijk om mij geen enkele informatie te willen geven.

    Like

  15. fredvanderwal permalink

    Leo kwam in de tachtiger jaren van de vorige eeuw via mij in contact met illustrator/kunstschilder John Verberk. Ik ben ooit eens in 1976 bij de Verberkjes op bezoek geweest toen ze een flat in Amsterdam west bewoonden. We hadden allebei een Peugeot. Ik reed met hem mee naar de AVRO studio in Hilversum waar we voor een opdracht een vergadering hadden met de afdeling productie van deze omroep.
    Annie en John Verberk nodigden Ina en mij uit om naar Zuid-Frankrijk te komen in de zomer. Ik wees het af.
    Verberk diep beledigd. Waarschijnlijk had het echtpaartje Verberk zin in een partijtje natte partnerwissel.Ik zag Verberk voor alles aan.
    Ik zat vlak voor het eten bij de Verberkjes even op hun bank bij het raam, naast mij hun schele rothond. In navolging van de flapdrol tweederangs schilder Jean Paul Vroom had Verberk ook een Pitbiull aangeschaft.
    Zijn pitbull hapte in mijn bovenarm maar beet niet door. Ik kon niet meer los komen.
    Enigszins ongerust zei ik: “John! Hij wil niet los laten!”
    Op een commando van John liet de gemeen uit zijn valse kop kijkende vechthond los.
    Jean Paul Vroom had een aan de heroïne verslaafde dochter waar hij mee koketteerde. Beeldend was Verberk een modieus kopiërend talentje in the seventies. Na benoemd te zijn als leraar aan de Koninklijke Academie Den Haag ging het zoals met zovele lotgenoten in het beeldend onderwijs bergafwaarts met de kwaliteit van zijn werk.
    Tegenwoordig geeft Verberk net als de overleden Leo Musch ter aanulling van het pensioen zomercursussen aan gepensioneerden met een schilder hobby.
    Mijn God! Welk een lot!

    Like

  16. fredvanderwal permalink

    Herziene en uitgebreide editie 10 dec. 2014

    Like

  17. fredvanderwal permalink

    IN 1996 ZAGEN WE ELKAAR NOG ÉÉN MAAL IN BLOEMENDAAL IN DE DE VILLA VAN DE VOORMALIGE DA COSTAKWEEKSCHOOL KOEPELLAAN 8 EN DAARNA GINGEN WE NAAR CAFÉ ‘T HEMELTJE EEN KEIL HALEN (BRAVE LEO EEN GLAASJE LIMONADE WANT HIJ VOND HET SJIEK GEEN ALCOHOL TE DRINKEN DUS GING IE VROEG DOOD) DAT IN NIETS LEEK OP DE ARMOEDIGE HORECA GELEGENHEID VAN DE JAREN ZESTIG.

    Like

  18. fredvanderwal permalink

    Hoi Fred,
    Je hebt een mooi, eerlijk en een – zover ik in kan schatten – genuanceerd verhaal over Leo Musch geschreven! Je bent stellig in je artikel, maar onderbouwt ook jouw beweringen. Ik volg jouw posts geregeld. Hoewel ik jouw teksten lang niet allemaal snap – hoeft ook niet – heb ik nooit de indruk dat je liegt. Sterker: jouw artikelen zijn in mijn optiek waarheidsgetrouwer dan berichtgeving van (lokale) kranten – over kunstenaars.Immers jij bent zelf een bron waar journalisten hun berichtgeving over kunstenaars op kunnen baseren.
    Verder nog dit: Ik bewonder je schilderijen en tekeningen. Ze spreken enorm tot de verbeelding en zijn zeer kundig gemaakt (en ik heb ze nog lang niet allemaal gezien). Ik hou bovendien van mensen die tegen de stroom in durven te gaan. Jij bent daar een van: al jarenlang durf je tegen de gevestigde orde in te gaan. Dat siert je. rhodis bewonder ik om die reden ook – en jij deelt die mening over Rhodis heb ik begrepen;).
    Even kort wat over mezelf: Ik ben deeltijdstudent journalistiek in Zwolle, 37 jaar en getrouwd met Natasja. Ik zit in de afrondende fase van mijn studie – ik ben een beetje een laatbloeier dus. Al sinds ik me kan herinneren interesseer ik me in het ongewone, in het onalledaagse. Ik heb dus bovengemiddelde interesse in mensen met een afwijkend verhaal. Misschien komt die belangstelling wel omdat ik zelf niet bepaald een grijze muis ben – dat ik me vroeger geregeld onbegrepen heb gevoeld.
    Op het moment ben ik stagiair Nieuwe Media bij NTR Diversiteit van de publieke omroep. Ik wil me specialiseren in het crossmediale en met name in het maken van video-items voor televisie of internet. Daarbij probeer ik mensen een platform te geven die normaal gesproken niet of te weinig aandacht krijgen. Ik vind jouw verhaal meer dan boeiend. Ik vraag me af of je het leuk lijkt om eens na te denken of je mee zou willen doen aan een video-item over jouw persoon: ook in relatie tot jouw kunstenaarschap en jouw plek in de kunstwereld. Ik weet alleen niet of je in Nederland woont.
    Mocht je interesse hebben dan verneem ik dat graag van je! NB:ik kan niet beloven dat NTR jouw verhaal overneemt, mocht je interesse hebben. Ik heb namelijk te maken met (soms stugge) eindredacteurs;). Bovendien ben ik me aan het orienteren. Als ik jouw verhaal, mocht je akkoord gaan, niet aan NTR kan slijten dan wil ik de productie in eigen beheer doen.
    Ik hoor graag van je!
    Met vriendelijke groeten,
    Jeroen en bedankt voor je likes op mijn tijdlijn!

    Liked by 1 persoon

  19. fredvanderwal permalink

    Leo Musch beweerde tot de ‘intimi’ van de bekakt Haags sprekende provo Roel van Duyn te behoren. Hierover is niets bekend.

    Like

  20. fredvanderwal permalink

    De Volkskrant 18 juni 2013: Leo Musch was in de opstandige jaren zestig sterk politiek geëngageerd, nam deel aan de Maagdenhuisbezetting en behoorde tot de intimi van kabouter Roel van Duijn.

    Fred van der Wal: over het politieke engagement van Musch heb ik nooit iets van gehoord of het moet zijn door hem in Vrij Nedreland gezette contact advertenties van het nivo ‘Heer verwent dames’ zijn. Bron: zijn eerste echtgenote Kitty van der V.
    Ik maakte Musch mee van 1961 tot 1981. Hij praatte begin zeventiger jaren naar de waan van de dag wat mee met de aanhangers van de anti-autoritaire opvoeding en nam geen deel aan de Maagdenhuisbezetting van mei 1969.
    Hij had in die tijd een baan te Adorp in het lager onderwijs en had niets te maken met studenten.
    Musch deed zich graag groter voor dan hij was.

    Like

  21. fredvanderwal permalink

    Naaste familieleden hebben niet willen mee werken aan portret Leo Musch, noch ex-klasgenoten. Een veel voorkomend verschijnsel als er over Nedrelandse creatievelingen een portretje wordt gemaakt. Hetzelfde fenomeen bij Nederlandse Jazz Musici; arrogant, vijandig, non-communicatief, geborneerd.
    Buitenlandse Jazz musici doorgaans informatief, enthousisast en bereidwillig tot samenwerking met biograaf.
    Bron betreffende Jazz Musici Jazzkenner Robin Arends.

    Liked by 1 persoon

  22. Geachte heer Van der Wal,

    Wat een naargeestig stukje (veels te lange en slecht geschreven blog, met nodeloos veel herhalingen) schreef u over uw voormalige vriend Leo Musch. Hoewel ook ik hier Leo Musch wel enigszins in herken, komt het mij vooral over als een laffe karaktermoord achteraf. Het moge waar zijn dat u de betere schilder bent of was – ik kan dat niet controleren, want ik ken uw werk niet, had voor het lezen van deze blog zelfs nog nooit van u gehoord – van zulke dreinerige speldenprikken wordt niemand echt vrolijk. De vele reacties op het overlijden van Leo Musch in 2013, die u hier zelf citeert, getuigen van tenminste nog een andere, meer aimabele kant van hem dan degene die u hier uit de doeken doet. De meeste reacties op uw eigen blog zijn van uzelf, veelzeggend genoeg.

    Op mij kwam Leo Musch over als een aimabele man, een inspirerend docent en een kunstenaar van aangenaam werk (ah, ik hoor u al snuiven bij het woord ‘aangenaam’). Niet iedereen hoeft een Picasso of Giacometti te zijn om er toch te mogen zijn als kunstenaar. En als docent. Leo was daarvan een goed voorbeeld.

    Ik interviewde hem in 1992 voor het Haarlems Dagblad. Ook bezocht ik als student aan de KABK in Den Haag enkele van zijn cursussen in Beauregard, waar het zeer aangenaam toeven was. Ja, mijn ‘amateurwerk’ staat ook in zijn boek Grensverleggend schilderen. Grensverleggend of niet, ik ben in ieder geval blij Leo Musch, zijn werk én zijn cursussen op Beauregard te hebben gekend!

    Met vriendelijke groet,

    Onno Groustra

    Like

  23. fredvanderwal permalink

    FLAUWE KUL REACTIE GROUSTRA. JE SCHRIJFT NAUWELIJKS NEDERLANDS….HOU TOCH OP MAN. GA VISSEN!

    Like

Trackbacks & Pingbacks

  1. Fredvanderwal's Weblog

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: