Skip to content

We ontmoeten elkaar in de sociëteit Arti et Amicitiae aan het Rokin op een bewolkte herfstmiddag te Amsterdam (deel 1)

maart 28, 2013

FAIR PLAY

We ontmoeten elkaar in de sociëteit Arti et Amicitiae aan het Rokin op een bewolkte herfstmiddag te Amsterdam. Frank Forrest, bruinverbrand, lang blond haar, leren jasje, t-shirt, modieuze zonnebril, lacht en praat net iets te veel om niet op te vallen.
Enkele dagen terug van Ibiza, het befaamde druiperseiland, waar regel matig de hele Amsterdamse geslachtszieke artistieke sien met aan- en inhang komt uitpuffen en hun aan een slordige levenswijze te danken inherente ziektekiemen wijd en zijd verspreiden, zoals het de doorsnee internationale artiest van het slappe koord in kunsthistorisch opzicht be taamt.
Denk maar aan die syfilislijders Gauguin en Van Gogh, laatst genoemde De Ongezalfde Heilige Van Het Eeuwig Bloedende Oor, die rooie gek met zijn dominees bevliegingen en zijn waanzin, die hoerenloper die zelfs door de hoeren van een bordeel de toegang werd geweigerd. Ze hingen uit de ramen en schreeuwden in koor: “Rooie gek! Rooie gek!”

“Ibiza! Veel geblondeerde met goud omhangen zonnebankbruine heren met strakke leren broeken gezien, die hand in hand langs het Ibicenzer strand wandelen in de warme avondzon van eind september me een paar Ibicenzer staartloze hondjes, dat vinden die flikkers mooi.
Als iets op geilt… gecastreerde hondjes, maar mannen met ballen, da’s een ander verhaal. Daar aan het strand zag je prachtige wijven met hor monentieten, maar ze waren wel uit de siliconen- of de hormoonspuit. Omgebouwd, dat zag je duidelijk aan wat sommigen tussen hun benen hadden hangen, daar waren ze vergeten het rest materiaal weg te halen. De revisie was vaak gedeeltelijk. Niet dat ik er morele bezwaren tegen heb want het verhoogt alleen maar de feestvreugde”, deelt de kennelijk licht bisexuele Frank vrolijk mee aan het gezelschap dat aan de bar zit.
Meestal is hij de zwijgzaamheid zelve maar nu gaat hij toch los op volle toeren. De op het eerste gezicht vriendelijk ogende marathon loper Martin Welman achter de bar luistert aandachtig mee als het volume van de con versatie door het enthousiasme regelmatig boven het geroezemoes van de andere zwaar bebaarde en behaarde overgesubsdieerde kunstzinnige gasten uit stijgt. Hij zou er boeken over vol van kunnen schrijven met het geen hij allemaal aan de bar hoort. Twee heren aan de overkant van de bar verkondigen op luide toon hun voorkeur voor mannen met dikke lip pen en kijken veel betekenend in de richting van onze bereisde kunste naar, die even koket naar ze wuift. Soort zoekt soort?
“Dan zijn ze bij mij toch aan een verkeerd adres”, mompelt Frank en slaat verder geen acht op de mannen. Een wel zeer middelbare vrouw, een gezette, blozende bollewangenhapsnoet met een parelketting om haar dikke nek lepelt gulzig een kom kippensoep leeg op hoorbare wijze. Het lied van het varkens hok. Wij herkennen in haar de stoege Friezin M., de onbegrepen kunstenares, die altijd alleen aan de bar zit en volgens beeld houwer Ger nog steeds niet weet of ze voor de lesbische of heteroseks juwele wijze van omgaan met de naaste moet kiezen, maar toch vijf keer de subsidie voor de schilderkunst kreeg vanwege haar brave naschilderen van Alfons Freijmuth, die als jaren lang herenkapper –mes goed, menee tje? – de maatschappij een stuk brood af dwong. Ik noemde hem altijd Half ons of Knaap de Kapper (die knapper kapt dan de knapste kapper).
Waar zit M.? In het varkenshok. Je herkent d’r aan d’r wollen Eskimo muts”.
Frank Forrest heeft geen moeite met de seksjuwele keuze; verstandiger wijze pakt hij nu al jaren van huis uit alles wat hij lekker vindt. Mannen of vrouwen? Onderscheid maakt hij niet! Waarom zou je de helft van de be volking bij voorbaat uit sluiten? Mag een gezonde Hollandse jongen zelf kiezen met wie hij een over en weer democraties besloten wederzijdse wip in bilateraal overleg op het algemeen openbaar toegankelijke seksju wele vaderlandse overlegplatform met een man of een vrouw gaat ma ken? Nou dan!
Zo nu en dan komt de aantrekkelijke, Italiaans ogende, donkerharige, dis crete Ria even binnen. Een klassiek ogende schoonheid zonder een zweem van aanstellerij zoals onder de dames en heren artiest en van Arti et Amicitiae bon ton is. Ze spoelt een dozijn bier glazen geroutineerd om of geeft nauwelijks hoorbaar op uiterst beschaafde, welluidende toon in structies aan de bierwacht die net onder de tap bezig is met de koppeling van een koperen bierleiding aan te schroeven omdat er al twee dagen geen druk op de slang staat van het koolzuurvat en wisselt blikken van verstandhouding met haar glunderende echtgenoot, die zoals altijd aardig in zijn nopjes lijkt. En wordt een van de gasten lastig dan is hij niet te be roerd om even over de bar te springen. Ria S. is in het zwart gekleed. In elk geval een kleur die haar flatteert. Volgens bepaalde ouderwetse kunst schilders zijn zwart en wit geen kleuren, maar laten ze maar eens naar zichzelf kijken met hun paarse drankneuzen, bleke bespataderde poten, roestbruine tepels en knalrode hoge bloeddrukdrankkoppen om over die weg gevreten Coke en Absinth neuzen maar te zwijgen. De schuine Bas kische muts of baret op de lange witte meiden lokken, zoals Henk B, de verkalkte kunstkop van de Rietveld akademie. Een haardracht die een gedateerde, slordige en onverzorgde aan blik geeft. Representant van een achterhaalde vorm van het kunstenaarschap.

(wordt vervolgd)

One Comment
  1. fredvanderwal permalink

    Dit is op Fredvanderwal's Weblog herblogd.

    Like

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: