Spring naar inhoud

SCHOOLKOOR “DE KRISTELIJKE KWELNOOTJES” OLV DRUILOOR ELS DUBBELDAM ZINGT PSALMEN OP HELE NOTEN ZONDER KRAKER

januari 23, 2013

SCHOOLKOOR “DE KRISTELIJKE KWELNOOTJES” OLV DRUILOOR ZINGT PSALMEN OP HELE NOTEN ZONDER KRAKER

En hoe de grijzend, zwaar brillende Els Kneuterdom het school koor “De Kwelnootjes” op vrijdag kundig leidt bij het psalm zingen op hele noten, horen en zien vergaanje, je wilt het niet weten…dan stoppen de vogeltjes met zingen! Donderwolken langs het zwerk.
Fred van der Wal: “Ik geef om die reden mijn interviews bij voorkeur in Bobbejaanland, doorgaans gekleed in sexy dames lingerie en geschoeid op die moderne leest van knalpaarse pumps met torenhoge hakken ter grootte van kanos, aangeschaft bij Hans Jansen, dan kan ik namelijk van uit mijn verheven positie beter op de o-zo-gevoelige in- en in begaafde provinciale Friese culturele collegaatjes neer zien, want waar hun pla-fond eindigt, begint toevallig godtsijdanck wèl net mijn vloer! En als dat geen toeval is, want de naam des Heren gebruik ik niet zomaar! Oh, nee hoor! Stel jevoor, zit je gelijk in het verdomhoekje!”
Ik mag mij als kunstenaar graag een vunzig grapje permitteren maar niet gelijk onderdehand in andervrouws k*t knijpen of van haar tepels nippen, want ik sta toevallig niet met het schaamrood op de kaken voor de klas van onbenullige lagere school leerlingetjes ener school met den Bijbel, brekebeentjes met natte gulpen en meiden met kale mossels zoals dat het net met overheidssubsidie verbouwde christelijk gereformeerde terreur instituut “De Kwel” in Schubbekuttennijeveen behoorlijk gaat meuren, waar één van mijn vele ex-verloofdes, de slecht geklede, fantasieloze, stijl gereformeerde juf Els Kneuterdom het schoolkoor “De Kwelnootjes” op vrijdag kundig leidt bij het psalmzingen op hele noten, alhoewel ik mijn geachte, o-zo-gevoelige kunstzinnige Friese ex-collegae ook niet veel hoger in schat.
Niet om aan te horen! Ombij in slaap te vallen, die minkukels!
Ik ben een flamboyante kunstenaar. Daarom sta ik op de achter flap van mijn eerste novellenbundel met een BeHa over mijn oren getrokken, de gewatteerde cups bij wijze van oorwarmers èn geluiddempers, want wie niet horen wil moet voelen en het leven blijft een elfstedentocht zonder finish. Ik ben namelijk wie ik ben. De Behahaha man. Een man die alles krijgen kan ohne doppelte Boden maar wel van knuppel uit de zak wie er mee doet.
Wie mij ziet, ziet mij en wat ik doe, doe ik. Duidelijker kan het niet. Eenvoudiger ook niet. En wat juf Els betreft: Eens een schoolmeester, altijd een schoolmeester. Schoolmeesteressebloed is nog erger dan wijwater of de giftige rode inkt waarmede zij zo gaarne onvoldoendes uitdeelt en strepen zet.
Ik geef mijn interviews om die reden bij voorkeur in Bobbejaanland, geschoeid op pumps met torenhoge hakken, weer bestendig gekleed in zwarte naadnylons van 15 denier, die na gebruik al gauw zaadnylons worden, de prangende jarretelgordel met strass steentjes opgeleukt, een doorluchtig tanga slipje met speel openingen om het allemaal even lekkertjes fris te houden en een nog doorluchtiger doorkijkbustehouder met een geborduurd roosje tussen de cups, van mijn eigen huismerk “just for fun” vol omgezoomde speelopeningen, alsmede een strak aangetrokken dicht gegespte brede, adembenemende zwart lederen band om mijn hals waar op een naamplaatje met ingegraveerd de slavinnen  naam Magdalena, moeder der smarten, want ik heb net als Hennie Huilman niets te verbergen ten aanzien van mijn ware, volgzame, masochis-tische aard en dat kunnen weinigen mij na zeggen in evangelieland.

 

Je moet je als kunstenaar profileren en de medemens zo nu en dan een feestje aanbieden in het leven, want anders gaat men naar een andere kunstartiest en Gotsaljebewaren als je bij Henk Helman tel in W. uit komt, want dan sta je sowieso een middag lang op een droogje.
Ik versta de mensen op straat in Parijs beter dan in Friesland en leef mijn gehele leven al all out in the open (Engels), omhangen met mandolines, joekelulles, banjos, mirletons, mondharmoni cas, trekzakken, duwdozen, bluesharpen, elektrische guitaren, lampions en rare feestmutsen en dat alles overdadig versierd met kleurige kwikken en strikken gestikt op mijn exclusieve dameslingerie.
En krijg ik een godvruchtige E.O. schoolfrik van de vrouwelijke kunne op bezoek in d’r terminale fase, zoals mijn griffermeerde vriendin, de bekende World Servant Els Dubbeldam, die zwaar brillende goed gevulde Balkanstoot uit Meppel –of all places- met haar dikke, opgezwollen, couperose, Prednison hoge bloeddrukdrankkop, zonder haar brave Hendrik, dan prijs ik mij gelukkig dat deze beker aan mij is voorbij gegaan sept. 1965 en trek onvervaard een sixpack pils open en lul er doodgewoon dwars doorheen, want als iemand niets mee te delen heeft is ie bij mij aan een goed adres…zo iemand verdwijnt op volle toeren door de draaideur van mijn turbulente bestaan ins blaue hin ein, weet U! Ongeveer als Berend Botje, maar dan weer anders, meer met een turbotietvaart van jewelste, dat wel, helemaal aan de moderne tijd aangepast. Het leven an sich een kankerzooi? Welnéé! In mijn beginperiode als artiest, zo pak ‘m beet van 1965-1978, werd ik in Amsterdam geprezen en gevierd door de pers dat het een lieve lust was. De loftuitingen konden niet op! Plakboeken vol. Toch werd mijn werk toen flink verkocht. Geld, drank, veel drank en vooral lekkere wijven. Mijn kast hing vol konijnen bontjassen en dameslingerie voor eigen gebruik. Bouwvakkers vanaf de hoofdstedelijke stijgers floten mij na, riep en: “lekker wijf”, als ik voorbij kwam en dan liet ik het niet na enkele lieftallige kushandjes in hun richting te werpen waarop zij onmiddellijk naar beneden wilden klauteren om het te gaan uitvechten, maar dan was ik al weer verder. Er zijn toen door un derground fotografen ook heel wat glamourfotos van mij genomen in mijn lingerie en als U belangstelling heeft stuur ik die per kerende post toch even op, Greta Garbo is d’r niks bij, want ik schaam mij bijna nergens voor. Zodoende at ik met de mijnen drie, vier maal per week op de chique sociëteit Arti et Amicitiae te Amsterdam en liet mij de tien gulden schotel smaken. Heel veel fijn gristullukke collegaatjes uit die tijd hebben financieel heel wat aan mij te danken en zijn mij om die reden gaan bestrij den. Voed je varkens dan krijg je spek, voed je een fijngristelijke collega dan krijg je drek.

One Comment
  1. fredvanderwal permalink

    Dit is op Fredvanderwal's Weblog herblogd.

    Like

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: