Spring naar inhoud

n de duisternis van haar slaapkamer zag ze licht verschijnselen, goud- en zilverkleurige bollen die door de kamer zweefden

Nog voor haar achttiende had de bloedmooie Belinda al het gevoel dat er iets geheimzinnigs onzichtbaar op haar rustte, een aanwezigheid, een onzichtbare soul mate, een eeuwenoude metgezel, een geheime minnar, die haar zoete woordjes infuisterde, voorspellingen deed die altijd uitkwamen en haar beloofde alles te leren om een glorieuze toekomst tegemoet te gaan als hij haar leermeester mocht zijn. Meester over haar geest, ziel en lichaam.

Het leek alsof zij door een reddende engel bezocht werd. Zij voelde zich door een bewoner van de astrale velden uitverkoren uit talloos veel miljoenen, zoals haar onzichtbare minnaar haar vertelde. Pas jaren later begreep ze dat ze als jong meisje al bezocht werd door geesten en demonen die door ingewijden in de occule kunsten incubus of succubus werden genoemd. De diepe sexuele bevrediging door haar astrale minnaar was voor haar een reden om door te gaan met haar boven natuurlijke activiteiten.

Haar eerste reactie van iets dat haar anaal binnen drong was tijdens het roken van hasj op  haar veer-tiende. Ze voelde zich vrij. Het leek alsof haar hele bekken en benen onder een elektrische stroom stonden. Haar handen en voeten werden koud. In de duisternis van haar slaapkamer zag ze lichtverschijnselen, goud- en zilverkleurige bollen die door de kamer zweefden. Ze realiseerde zich niet dat zij haar vijfde chakra had geopend door haar meditatie en concentratie oefeningen.

Ze voelde een zwaar gewicht  op zich liggen. De demon zei haar dat zij op haar zij moest liggen en haar dijbenen op te trekken zodat ze optimaal te penetreren was voor anale seks in de vrouwelijke bijligging. Onderdehand drong iets bij haar binnen dat haar hele wezen langzaam vulde en een bovenaards genot gaf zoals zij nog nooit tevoren ervoer.

Een stem die haar gerust stelde vroeg haar elke keer eerst een dozijn hasj joints op te roken en daarna te gaan liggen in een onderdanige houding door haar benen steeds weer op te trekken tot ze in de foetushouding lag. Soms moest ze op haar rug liggen, haar handen boven haar hoofd te houden of haar linker hand op haar borst leggen als teken van overgave, een kussen onder haar billen schuiven zodat zij optimaal toegankelijk was, haar dijen licht spreiden en haar voetzolen tegen elkaar te doen om een gesloten kring van haar vlees te vormen. Voor ze seks had met de succubus dwong hij haar  elke keer weer hasj te roken om haar kringspier los te maken voor optimale toegang. De stem verbood haar een slipje te dragen, zowel overdag als in bed, want zij moest altijd toegankelijk zijn voor hem. Recht door naar school en kantoor was er niet langer bij. Zelfs als zij op het zadel met gezondheidsgleuf zat zonder slipje drong hij soms in haar door. Winter en zomer was het ’t zelfde en soms trok ze een maillot aan met een pak kranten in d’r kruis om geen blaas ontsteking op te lopen. Bij temperaturen van min negentien graden kon een gezond meisje niet sliploos door het leven gaan, ook niet voor een snelle wip.

De slaapkamer moest doorgaans donker zijn voor een optimaal effect. Op zon- en feestdagen mocht zij een gouden  kaars branden in de slaapkamer of muziek draaien van satanist Puccini. Heel haar wezen snakte naar elke dag om van een of twee intense sexuele bevredigingen via anale seks uren lang te genieten.

Het ene moment zat ze als zestienjarige nog niets vermoedend haar lange, donkere haar voor de spiegel te borstelen, het andere moment voelde ze de aanwezigheid van een onzichtbare verschijning  die achter haar stond en haar bij borsten en tepels greep. Ze huiverde. Het leek alsof een electrische stroom door haar bekken, kut en borsten liep langs al haar zenuwbanen. Alarmbellen door haar bloed. Door hevige passie bevangen, rukte ze haar half doorzichtige zwarte lingerie van zich af en een ogenblik later zat ze op onverklaarbare wijze ineens op bed en spreidde op bevel van een stem in haar mind haar dijen. Haar stijve tepels stonden recht naar voren op haar trotse borsten. Ze was kletsnat en bereid tot wat de demon van haar verwachtte…

Wil je het? Vroeg de demon.

Ik wil het, fluisterde ze

Wil je het helemaal?

Ik wil je in mij voelen. Ik ben van jou!

Mag ik alles doen met jou wat ik wil, als een van de prinsen der duisternis?

Ja! Dat mag! Ik wil, kom in mijn geheime achteropening en neuk me, prins,  schreeuwde ze.

Het was even stil….

Wil je alles in alles, vroeg de demon.

Ik wil alles! Kom!, fluisterde ze.

Zul je mij dienen tot in eeuwigheid?

‘Kom!’ fluisterde ze weer in extase.

‘Verkoop je je lichaam voor goed aan mij?’

‘Ik zal je dienen en ben voor goed van jou! Kom in mij’ smeekte ze en masturbeerde woest om zichzelf in extase te brengen. Haar vingers voerden de dans van de lust tussen haar opgezwollen schaamlippen uit met een gretigheid waar menig doorgeneukte geroetineerde vrouw met een vrije sexuele moraal een voorbeeld aan kon nemen. Kom op met je hete duivel!’

Een hol, satanische lach weerkaatste tegen het roosjes behang op de muren van haar slaapkamer

Ze kreeg wat ze wilde.

Zijn intense reusachtige grote en dikke bovenaardse lul, de dimensies ervan, de hitte, – het intense geluk dat het wezen zo snel en trefzeker bij de eerste keer dat hij haar nam de weg naar haar geheime ingang had weten te vinden die nog door geen man bezeten was geweest. Huiverend van wellust voelde hoe de onzichtbare lul ver in haar anus naar binnen had weten te dringen, daarna begon te pompen en peunen, te rammen, alsof ze niet meer was dan een gat, een afwerkplek, een en al kut, een lust slavin, een hoer en geen mens. Die gevoelens van onderdanigheid wonden haar op.

Vanf haar moment van overgave tot aan haar bezoek aan een lesbische vriendin die haar als kadootje voor de vriendschap inwijdde in de vrouwelijke lesbische liefdeskunsten kreeg zij steeds meer behoefte aan seks.

Ze wist: dit kan geen aardse man mij ooit geven wat een vrouw met een andere vrouw  kan doen….Ze zei bij zichzelf: “ik zal alleen blijven op deze wereld zo lang ik maar elke nacht  geneukt wordt door mijn hete duivel die van geen ophouden weet en overdag door een vrouw om mijn sexuele leven in evenwicht te houden”.

In ‘Duistere driften, demonische daden’, een horror story van Fred van der Wal, gebaseerd op het waargebeurde verhaal van een jonge vrouw uit Sint Job in het Goor, die eerst in Reed woonde en daarom diep in de SM, rituele sex en de occulte sien zat, lezen wij tot in alles details over hoe zij in de loop van de jaren steeds meer overgenomen werd door duivels, demonen en engelachtige gestaltes.  Haar ervaringen in de jaren “60 werden bevestigd door psychiatrische rapporten en diverse fysieke bewijzen waaronder blauwe plekken,striemen, krabben van nagels over haar hele lichaam. Volgens sommige wetenschappelijke onderzoekers werd zij seksjuweel gebruikt door niet-fysieke wezens- supranormale entiteiten die ook wel bekend staat als incubus (de mannelijke variant) of succubus (de vrouwelijke versie). Zij werd bezeten door beide categorieën en genoot er van….voor geen geld wilde ze afstand doen van de demonische seks partijen. De wegen van de duisternis waren de hare geworden.

(wordt vervolgd)

Afbeelding

PORTRET FRED VAN DER WAL ALS WILD GIRL. 50 X 70 CM. KLEURPOTLOOD OP PAPIER. 2021

INTERVIEW GITTE BRUGMAN MET FRED VAN DER WAL IN DE LEEUWARDER COURANT MET ANNOTATIES OP HET WORDPRESSS WEBLOG VAN LAATST GENOEMDE 

weblog juni 30, 2016 HERSCHREVEN 31 MEI 2021 

INTERVIEW GITTE BRUGMAN MET FRED VAN DER WAL IN DE LEEUWARDER COURANT MET ANNOTATIES OP HET WORDPRESSS WEBLOG VAN LAATST GENOEMDE 

Leeuwarder Courant 24 juni pag. 34. 

HET GEVECHT OM DE AANDACHT 

Fred van der Wal: Allereerst gaat mijn dank uit naar het prettige gesprek met Gitte Brugman en de objectieve weergave van een en ander in de Leeuwarder Courant. De titel ‘Het gevecht om de aandacht’ is een goede conclusie. Iedere kunstenaar zal aandacht vragen voor zijn werk. Een kunstenaar die op een onbewoond eiland of op zolder gaat zitten met zijn poesje zal zijn doel missen. 

Gitte Brugman: Kunstenaar en querulant Fred van der Wal ergert zich aan collega’s die zich op de borst kloppen als ze in het buitenland mogen exposeren. Over internationale aandacht heeft hij niet te klagen, maar hij zou het liefst eens in Friesland te zien zijn. 

Fred van der Wal: Ergeren is een groot woord. De collegaatjes moeten maar doen wat ze niet laten kunnen. Een door de exposant te betalen expositie met alle bijkomende kosten is nu niet bepaald mijn ideaal. Ik ga daar nooit op in. Het zijn in heel veel landen per definitie zoveelste rangs galeries die behalve een aanzienlijk verkoop percentage een substantiële bijdrage van de exposant vragen  voor de verleende faciliteiten. Ik ga alleen voor een grote internationale galerie in new York voor een exhibition en anders niet. Wie anti-Fred van der Wal is scheld ik verrot, dat hoort zo, dat lees je in alle kunstboeken. Nee, ik ben dan wel eens de nieuwe Jan Cremer genoemd ( o.a. door de fotograaf Rommert Boonstra in 2004) maar dat vind ik beschamend. Ik ben geen anti-intellectueel of een hoerenloper.  Commercie schuw ik. Ik trek mijn eigen baan net als auteur Apie Prins. Of ik een beroeps-querulant ben? Nee. 

Gitte Brugman: Fred van der Wal (73) verbaast zich over zijn collega’s. Ze vinden het al nieuws als ze worden uitgenodigd voor een expositie in New York, waar ze zelf dik voor moeten betalen. Hij schrijft de krant: , 

KUNSTSCHILDER/AUTEUR FRED VAN DER WAL UIT SINT ANNAPAROCHIE RECENT UITGENODIGD VOOR EXPOSITIE GALLERY NEW YORK, GALERIE IN WENEN EN KUNST-BEURS IN LONDEN. 

HET KAN NIET OP! 

ALSOF JE EEN EMMER LEEG GOOIT! 

DE EXPOSITIE IS GEEN DOOR DE KUNSTENAAR TE BETALEN EXPOSITIE, DUS MEN SELECTEERT UITSLUITEND OP KWALITEIT.’’ 

Gitte Brugman: In de aanloop naar ons gesprek stuurt hij nog enkele uitgebreide mails waaruit een beeld oprijst van een provocateur, relschopper en verschoppeling. In Friesland zou hij zijn uitgesloten uit het kunstenaarswereldje. In Amsterdam maakt hij deel uit van Arti et Amicitiae, maar uit zijn cv blijkt dat hij ook daar op heel wat tenen heeft gestaan. 

Fred van der Wal: Lid kunstenaar van Arti et Amicictiae, Amsterdam, Pulchri Studio, Den Haag, Groupe Nevers 2004 – 2014, NKVT (Nederlandse Kring Van Tekenaars) .De uitgebreide mails, zoals hierboven vermeld, betroffen voornamelijk schetsen van de artistieke ambiance waar auteur dezes zich in bewoog/beweegt om genoeg gesprekstof te hebben voor een intervjoe. Het gaat mij niet zo zeer om te provoceren om het provoceren maar om misstanden aan het licht te brengen met risico voor mij zelf overigens. Inderdaad is het niet mogelijk sinds 1976 in het Noorden des lands mijn werk te exposeren of lid te worden van een kunstenaarsvereniging. Collegas, die ik nog nooit heb ontmoet of zal ontmoeten beweren van alles over mij en mijn werk. Hun klachten worden niet geboekstaafd door bewijsmateriaal. Ze lullen maar wat. Het zijn doorgaans clichémannetjes. Inderdaad ben ik sinds 1972 kunstenaarslid van Arti et Amicitiae te Amsterdam. Naar mijn weten is daar nimmer een conflict geweest met medekunstenaars, sociëteitsleden noch met de administratie. De omgang is doorgaans hoffelijk en prettig met personeel en collegae. Arti is een rustpunt in het centrum van de hoofdstad waar ik graag kom. Hetzelfde geldt voor Pulchri, Le Groupe Nevers en de NKVT. 

Gitte Brugman: Die biografie verhaalt van een liefdeloze jeugd en een pubertijd in een villabuurt. Hij zit nog op de kweekschool als hij in Haarlem lid wordt van kunstenaarsgroep X-65. Hij bezoekt Galerie Mokum in Amsterdam geregeld, en wordt er in 1967 vaste exposant. Fred promoot zichzelf op een reclame-achtige manier. 

Fred van der Wal: Van 1942 – aug 1944 verbleef ik in Renkum, de familie ontkwam aan een arrestatie door de SD aug. 1944, daarna verbleef ik van 1944 tot 1958 op diverse adressen te Amsterdam. Van 1958 tot 1968 in de villabuurt te Heemstede, daarna van mei 1967 tot jan. 1978 op diverse adressen te Amsterdam. Ik heb mij wel eens afgevraagd hoe mijn leven verlopen zou zijn als de tweede wereldoorlog bij Operation Marketgarden huis en boekhandel van mijn biologische ouders niet had vernield. De  negatieve invloeden van mijn opvoeders resulteerden in navolging van de biologische vader tot de mislukte zelfmoordpoging van mijn broer en later de moord op hem door een Haarlemse junkie en de ongelukkige levensloop van mijn zuster. Ik ben de enige die er uit is gesprongenhet huis werd uitgezet door mijn kapitaalkrachtige ‘opvoeders’ toen ik in 1966 voor het kunstenaarschap koos en met een knaak op zak naar Amsterdam vertrok.   

Gitte Brugman: ,,Dat was men niet zo gewend. Je lijkt wel zo’n popjongen, zeiden ze. Zo’n Mick Jagger.’’ 

Fred van der Wal: De opmerking dat ik met mijn lange haar en zestiger jaren kleding als mooie jongen met melancholieke grijze ogen op een popster leek, was van de schilder/graficus Theo Daamen. Ik vond het een aanbeveling en geen aanval. Het contact met Theo was altijd heel aangenaam. Veel kunstenaars op Arti liepen in die tijd rond met baretten en capes alsof zij nakomelingen van Rembrandt c.s. waren. Daar deed ik niet aan mee. It’s trad, dad, zei ik soms tegen ze. Sommige kunstenaars lagen na een paar keilen met het hoofd voorover op de bar te grienen dat ze niet beroemd waren, zoals Teun Nijkamp, die me streken leverdeNegen jaar in het psychiatrische circuit die gast en nog last van gekte. Via een collega hoorde ik dat hij twee tekeningen die hij in 1967 van mij kocht op een tentoonstelling in stukken heeft gescheurd, net als een Friese lijstenmaker die een zeefdruk van mij verscheurde tot grote vreugde van de Friese collegae. Artistiek leed, o.a. dat grienen van Nijkamp dat mij immer veel vreugde verschafte is het vermelden waard. Toch ben ik nooit met bitterballen naar zijn schilderijen gaan gooien zoals men beweert. 

Gitte Brugman: Hij constateert dat hij een soort bonte hond was in Haarlem en ,,niet welkom in artiestenkringen’’. 

Fred van der Wal: In Haarlem was het onmogelijk om aan de gesloten kunstenaarswereld deel te nemen in de jaren zestig. Ik ging regelmatig op stap met een paar adembenemende jongedames met dubbel D-cups en lang ravenzwart haar. Echte ordinaire, luidruchtige, lekkere stoten. Het deed mij de bijnaam de Jan Cremer van Haarlem verwerven. Ik liet het mij aanleunen. Mijn opvattingen en presentatie van mijn werk, begeleid door gedrukte manifesten waren voor de ingeslapen behoudende kunstenaars aldaar schokkend. In tegenstelling tot de luizige, pluizige Haarlemse kunstenaars had ik geen kunst academie gevolgd en dus geen relaties in kunstkringen. Haarlemse artiesten waren doorgaans rijkeluiszoontjes van academici. Zoontjes van academici die niet wisten wat ze moesten worden. Ik ben daarentegen voor de kunst door mijn familie op straat gezet met niet meer dan een knaak op zak. 

Gitte Brugman: Een bevriende antiquair biedt aan een expositie voor hem te regelen in de Kunsthalle in Düsseldorf, waar hij om financiële redenen van afziet. 

Fred van der Wal: Ik had geen cent te makken. De antiquaar, geen antiquair, Hans Marcus woonde aan de Keizersgracht en toevallig kwam ik hem tegen in antiquariaat ‘De Kring in de Nieuwe Spiegel-straat,  Amsterdam-C. Ik woonde op twee hoog boven de zaak op een kamer van 3 bij 4 meter. Marcus had een anitquariaat in Düsseldorf en wilde mij als exposant introduceren bij de Kunsthalle. Hij zat in het bestuur. Ik had weinig geld en zou niet eens een kaartje naar Amsterdam mij kunnen permitteren in die tijd, dus zag ik er van af. Had in die jaren geen idee wat een Kunsthalle was. 

Gitte Brugman: Een jaar later krijgt hij een plek in de BKR, de regeling waardoor kunstenaars een inkomen krijgen in ruil voor werk of diensten. Hij weet het er tot 1977 vol te houden. 

Fred van der Wal:In Haarlem werd ik bij voorbaat al afgewezen door de pvda ambtenaar van de BKR, die bezwaar maakte tegen mijn wonen in Heemstede, mijn beschaafde spraak en het colbertje dat ik droeg. Dat kon niet voor een kunstenaar. “De volgende keer hul ik mij wel in een Perzies kleedje van mijn opoe als dat mijn kunstenaarschap bevestigt en krijg verder maar de tiefus”, zei ik hem en verliet het gemeentehuis om naar kunstcentrum De Ark te lopen voor een keil. In 1966 vroeg ik BKR aan in Amsterdam maar werd zonder meer afgewezen zonder selectie van een commissie. In 1968 werd mij na veel vijven en zessen BKR verleend, alhoewel de ambtenaar van de sociale dienst tegen mijn aanvraag was. Hij zag mijn plaats eerder op kantoor of voor de klas. Ik heb daar nog een kopie van de rapportage in mijn archief en kan alles bewijzen. Mei 1968 vond de eerste aankoop in het kader van de BKR plaats. Ik was niet langer afhankelijk van incidentele inkomsten door het schilderen van huizen, passepartouts snijden, antieke prenten in kleuren, illustraties maken en invallen als winkelbediende in een antiquariaat of een galerie. Het is altijd zo geweest dat de middelmaat moeiteloos in de BKR kwam en uitzonderlijke talenten zoals Fred van der Wal slechts met veel moeite. 

Gitte Brugman: Zijn werk wordt opgenomen in de collectie van het Stedelijk en het Rijksmuseum en in de Instituut Collectie Nederland. ,,Daar was tot 1995 geen goede administratie, en er is veel werk ‘zoek’ geraakt. Op ministeries en ambassades en zo. Doorgaans gewoon gejat.’’ 

Fred van der Wal: Niet alleen in het Stedelijk Museum, Rijksmuseum, Rijks collectie ICN, maar ook via diverse aankopen door de NKS (Nederlandse Kunst Stichting), de gemeente Amsterdam en  de Dieuwke Bakker Collectie. Tevens in vele particuliere collecties in binnen en buitenland. 

Gitte Brugman: Hij trouwt Bernardina (Ina) Bosse en trekt met haar in een te kleine 2 kamer woning, waar ze hun eerste dochter krijgen. Over aandacht heeft hij niet te klagen. In diverse galeries in Europa en de Verenigde Staten is vraag naar zijn werk, en hij wordt lid van kunstenaarscollectief Arti et Amicitiae. 

Fred van der Wal: Een kleine tweekamerwoning waar je je kont niet kon keren. Er was geen warm water aanwezig, wel een oliekachel. In winter 1967 had ik geen poen om olie voor de kachel te kopen. Dan maar in een winterjas zonder knopen in huis zitten. Familie, miljonairs, stak geen poot uit. Ze hadden me het liefst in de goot zien belanden. Niemand heeft ons in die tijd willen helpen aan een beter huis. Een ambtenaar van Stichting Woon en Werkruimte op het Stadhuis verzocht mij een fles wisky volgende keer mee te nemen voor zijn gemoedsrust. Het was hard werken voor mij. Lange dagen van minimaal tien uur. Voor de BKR 17 werken per jaar, daarnaast diverse tentoonstellingen om deel aan te nemen, in 1976 een veertiental exposities per jaar. In 1967 vaste exposant Galerie Mokum tot 1974, vijandige kunstenaars en galeriejuffrouw Dieuwke Bakker werkten mij er uit, 1969 lid sociëteit Teisterbant te Haarlem, 1970 lid BBK, 1972 Arti et Amicitiae te Amsterdam, 1974 Pulchri Studio te Den Haag, 2004 Le Groupe, Nevers, 2007 Nederlandse Kring van Tekenaars, 2019 auteurs vereniging Lira. In 2005 kwam ik de kunstenares Clary Mastenbroek tegen waar ik in de sixtie mee tentoonstelde, die wilde mij geen hand geven. Ze wilde zich niet corrumperen. Ik heb niks met kunstenaars. Dankzij verkoop huizen en beleggingen in Tech aandelen werd ik in 2000 miljonair.  

Gitte Brugman: ,,Ik kon in die tijd (de sixties) overal terecht. Daar ben ik slordig mee omgesprongen’’, geeft hij toe. Maar hij wordt voorzichtig. Want de galerie in Parijs waarmee hij een contract sluit, verkoopt zijn werk zonder dat hij er geld van ziet. Hetzelfde gebeurt hem in Londen.

Fred van der Wal: Ik ben helemaal slordig omgesprongen met mijn werk en vooral met mensen en dan bedoel ik dames. Soms beklemt mij dat niet weinig. TIentallen werken van mijn hand uit de ICN overheidscollectie zijn gestolen. 

Gitte Brugman: Het helpt ook niet dat je vliegangst hebt’’, zegt Ina. Het gevolg is dat hij nauwelijks meer op uitnodigingen in gaat. Als hij die nog krijgt, want Fred is iemand die houdt van herrie. Hij zette zich af tegen andere BKR-kunstenaars in de zestiger jaren die niet willen dat hij zijn beste werk inlevert. ,,Ze hingen liever achter over te blowen.’’ 

Fred van der Wal: Die vliegangst? Ik houd niet van reizen en vindt de Bourgogne al ver genoeg. Verder dan België, Duitsland, Engeland en Frankrijk zal ik niet komen. Bij voorkeur reis ik per trein. In mijn BKR tijd, alhoewel ik niet voortdurend in de BKR zat, maar ook regelmatig er buiten viel ten gevolge van genoeg eigen inkomsten, leverde ik mijn kwalitatief goede werken in en dat heeft mij voordeel gebracht. Slechts een 6 tot 7 procent van de BKR werken kreeg de classificatie BCW (Bijzondere Culturele Waarde) en wordt/werd niet verkocht via veilingen zoals met meer dan 90 % van het BKR werk wel geschiedde. Mijn werken zijn vanwege de BCW kwaliteit opgenomen in het Stedelijk Museum, Rijksmuseum en de ICN collectie. Ik kan daarmee een lange neus trekken tegen die duizenden ‘kunstenaars’ ( vaak teken of handenarbeid leraren waar ik schijt aan heb) die er tussen 1945 en 1986 met de pet naar gooiden en mij verweten mijn werk serieus te nemen. Afzetten tegen collega BKR gebruikers was het niet zo zeer. Ik vond dat ik waar voor mijn geld moest leveren en niet op een middag even een schilderijtje in elkaar fröbelen en nog nat van de verf de volgende dag naar de barakken van de BKR commissie te brengen om daarna weer maanden lang op een – bij voorkeur tropisch- eiland met de lamme kloten in het warem zand te gaan zitten niksen. Mijn standpunt vonden de geachte linkse collegaatjes ‘calvinistisch, kapitalistisch, facistisch en rechts’! Van je collegas moet je hebben.Ze kunnen allemaal de pot op. 

Gitte Brugman: Ruzie maken ziet hij als entertainment. ,,Je moet jezelf niet zo serieus nemen.’’ 

Fred van der Wal: Ruzie maken entertainment? Ruzie niet zo zeer, het verbale duel van het poneren van meningsverschillen wel. Bovendien verkondig ik heel realistische standpunten. Je moet wèl je werk serieus nemen. Kwaliteit bewijst zichzelf. 

Gitte Brugman: Ina verliest in 1978 haar baan in Amsterdam en kan bij de NHL in Leeuwarden aan de slag. 

Fred van der Wal:Ina was adjunct-directrice academie De Schans te Amsterdam. De opleiding fuseerde, dus was het last in, first out. Tegelijkertijd kon ik geen deel nemen na sept. 1976 aan de BKR te Amsterdam. Er was te veel tegenwerking van collegas, juryleden van kunst aankoop commissies, ook binnen de aankoopcommissie van de BKR. Het aankoop commissielid Rik Lina, een hasj doorrookte buurman van mij op de Bilderdijkkade gaf als jaloerse mafketel na een paar pilsjes toe dat hij bij elke vergadering tegen aankoop van mijn werk stemde. Ook John Verberk overkwam dat. Mijn atelier in de Tweede Nassaustraat is in brand gestoken door een paar aan heroïne verslaafde junkies die bij kunstarties Ernst Jan Engels ( vriendje van Gerard Reve) hokten. 

Gitte Brugman: Ze verhuizen naar Veenhuizen. 

Fred van der Wal: De verhuizing was niet naar de penitentiaire inrichting te Veenhuizen, maar naar het slaapdorp Veenwouden, Friesland. Niets te beleven. Geen enkel contact met buren. 

Gitte Brugman: Fred houdt zijn atelier in Amsterdam aan, maar een andere kunstschilder steekt dat in 1981 in de brand.,,Fred is toevallig afwezig die dag en ontsnapt aan de dood’’, staat in zijn cv. 

Fred van der Wal: Een dure sixties designbank ging verloren en veel collages en aquarellen van mijn hand. De brandstichter was geen collega maar een heroine junkie die in het atelier van Ernst-Jan Engels (vriendje van Gerard Reve) tijdelijk onderdak had gevonden. Het was een zootje ongeregeld in het ateliergebouw.Voornamelijk drugsgebruikers in de bijstand. Een moord (op beeldhouwer Ben de Bey), schietpartijen en drugshandel. De poort stond dag en nacht open. Donker gekleurde medemensen uit het Surinamers café vlak bij het atelier stonden in de gangen elkaar te neuken. Frisse boel. Ik betrok een atelier in het gebouw waar een moord was gepleegd. Niemand van de links draaiende melkzure hemel bestormende collegae durfde er in. Ik wel.  

Gitte Brugman: Een jaar later verhuist het gezin naar Garyp, waar hij een eigen galerie opent. 

Fred van der Wal: Na Veenwouden verhuisden we naar Bergum om daar een jaar te wonen in een nieuwbouwwijk. Daarna kochten we een vrij staand neo-classicistisch pand te Garijp. 

Gitte Brugman: ,,Dat was een heel leuk dorp’’, vindt hij. 

Fred van der Wal: Ik heb nergens prettiger gewoon in Friesland dan in het gereformeerde Garyp. Goed contact met de buren. Makelares Sprokkereef beweerde dat we het er nog geen jaar uit zouden houden. Het werden dus jaren. Tot er een snackbar bij het café aan de overkant kwam was het ideaal wonen. 

Gitte Brugman: Na een paar jaar komt hij in conflict met collega’s en Huub Mous. Die verdedigt namens de Fryske Kulturried het beleid van de provincie, die in korte tijd veel kunstwerken aankoopt van BKR-kunstenaars. De ‘vrije kunstenaars’ voelen zich benadeeld en richten onder Freds leiding de vereniging FRIA op. De twee mannen komen lijnrecht tegenover elkaar te staan. Fred voelt zich tegen gewerkt, ook door de kunstredactie van de Leeuwarder Courant. 

Fred van der Wal: drs. Huub Mous is een lichtelijk karakterloos persoon, een vriendjes aaier, arrogante  akela van een kliekje salonkunstenaars waar ik genoeg over heb geschreven in weblogs. Aanvankelijk stond de Leeuwarder Courant wel aan mijn kant met mijn kritiek op het frauduleuze aankoopbeleid van beeldende kunst in Friesland waarbij flink gezwendeld werd. Pas tien jaar later -na 2001- verklaarde de hoofdredacteur van deze krant (Rimmer Mulder) dat er niet meer over mijn werk zou worden geschreven. Ik heb een kopie van de brief. 

Gitte Brugman: Er volgen nog twee verhuizingen binnen Friesland. In Firdgum opent Fred zijn eigen kunsthandel, Galerie Lekkerterp. 

Fred van der Wal: Galerie Lekkerterp was gevestigd aan de van Sminiawei 7 te Oldeboorn, niet in Firdgum. Twee kilometer van de Waddenzee. 

Gitte Brugman: Zijn cv meldt dat de hoofdredacteur van deze krant hem schrijft dat zij hem noch zijn galerie zullen bespreken. Een recensie van Johanna Schuurman uit 1996 weerspreekt deze uitspraak. 

Fred van der Wal: Ik heb een briefje van de hoofdredacteur dat na de laatste recensie van Johanna Schuurman, inderdaad uit 2001, niet meer geschreven zou worden over mijn werk en Galerie Lekkerterp. Geen idee of deze vorm van uitsluiting gehandhaafd bleef.  

Gitte Brugman: In 2002 verkopen ze hun Huize Lekkerterp en emigreren naar Frankrijk. 

Fred van der Wal: Wat de emigratie betreft is daar alleen sprake van geweest in mijn geval. Mijn echtgenote bleef belastingplichtig in Nederland. 

Gitte Brugman: Fred blijft uitnodigingen ontvangen om te exposeren in Parijs, Graz, Mannheim en Salzburg. 

Fred van der Wal: Galerie Salammbo, Parijs, ben ik op ingegaan indertijd. Verder konden ze allemaal de tering krijgen. 

Gitte Brugman: Op zijn blogs mag hij dit graag breed uit meten, om een lange neus te trekken naar zijn (Friese) collega’s. 

Fred van der Wal: De Friese collegas hebben uitsluitend tegen gewerkt sinds 1978. Ik vermoed dat zij het niet kunnen verkroppen dat ik uit Amsterdam kom, dat is voor hun het Mekka van de beeldende kunst. Als laatste streek vermeld ik de breed uit gedijde kort geknipte zwaar brillende oorbellen en hals-kettingen producente Hennie Broers die mij een werkruimte toezegde in een atelier complex te Huizum maar die belofte opzettelijk niet na kwam en mij aan het lijntje hield. Een andere Friese kunstenares, Janneke Hengst, die ik nooit heb gesproken, meent nog steeds dat ik dement zou zijn. 

Gitte Brugman: Hij treedt toe tot de Nederlandse Kring van Tekenaars, maar geeft af op het werk van wat hij krabbelaars noemt. ,,Tekeningetjes die in een half uur worden gemaakt in een beverig hand- schrift om emoties te suggereren. Het is rubbish.’’ Dergelijk werk staat dan ook in schril contrast met het monnikenwerk dat hij verricht voor zijn potloodportretten. Ina vult aan: ,,Hij slijpt zijn potloden met de hand tot ze naald dun zijn.’’ 

Fred van der Wal: Wat betreft collega kunstenaars van de Kring laat ik mij verder niet uit over de mede exposanten. Over het algemeen prettige collegas. Mijn bijzondere sympathie hadden de tekenaars/ kunstschilders Chris Nobels en Jaap Schlee. Jammer dat zij verder zullen ontbreken als leden van de vereniging. Het vermoeden mijnerzijds is gegrond dat een aantal leden mijn werk niet waarderen zoals mij uit een en ander bleek bij een tentoonstelling in het CBK, Amsterdam. Een expositie die dankzij mijn contact tot stand kwam. Ik zal daar verder niet op in gaan. Als enige realistisch werkende kunstenaar binnen de NKVT liggen mijn wortels in het surrealisme, het realisme en de pop art. Zo heb ik niets met expressionistische of impressionistische snel in elkaar gezette schetsen. Zij vertolken op zijn best doorgaans een clichématige buitenwereld, imitatie jongens en meisjes. Mijn werk is echter een psychologisch realisme. Ik huldig in mijn werken doorgaans the principle of flatness, zoals door mij is geformuleerd in verband met de vormgeving van pop art kunstwerken. 

Fred van der Wal: Zoals de weinig interessante tekenaar J.v.d.K. (ex-tekenleraar annex gereformeerd gluiperdje) het krabbelwerk van Rembrandt en tijdgenoten na bootst, nee, daar heb ik weinig waardering voor. Hij noemt zich professor (aan een PLO academie in Gaza) en beweert de zoon te zijn van Leonardo Da Vinci. Hij praat mij daarmee na doordat ik in 1978 liet afdrukken dat ik De Leonardo Da Vinci Of A New Golden Age zou zijn. Originaliteit bij veel collegaatjes is ver te zoeken. Wat valt er ook te verwachten van tekenleraren? De vrouw van de kerk interieurschilder Henk Helmantel met haar boerenmelkhonden haar een dikke biljartpoten stuurde mij een mail dat ik een’hele zielige jongen ben’.  

Gitte Brugman: In 2008 overlijdt Ina’s vader. Van de erfenis kopen ze een tweede huis. In Sint Annaparo- chie, dat ze goed kennen uit de tijd dat ze in Firdgum woonden en dat dichtbij Leeuwarden is waar hun dochter dan woont. 

Fred van der Wal: Het vrij staande huis, tien kamers groot met een flinke tuin kostte vier ton. Voor 50000 euri aan laten verbouwen. Merkwaardig dat enkele webloggers die op een driekamer flatje op de vierde etage van een betonnen woonkazerne wonen dat betwijfelen. Ze mogen langs komen. Op de koffie. Ik noem ze de hooivorken brigade. Stinkend jaloers zijn ze op mij. Ze kunnen niet hebben dat ik 106 boeken publiceerde bij POD uitgever LuLu Com 

Gitte Brugman: Via zijn blogs – die hij ook publiceert in inmiddels zo’n vijftig boeken – brengt Fred zijn eigen tekeningen en schilderijen onder de aandacht. Dat levert hem nog steeds invitaties op. “De ‘populariteit’ verrast mij zo nu en dan enigszins”, zegt hij. 

Fred van der Wal: In manuscript zijn zes boeken die ik binnen kort uitbreng. Verder begin ik aan het publiceren in boekvorm van mijn collages, aquarellen, potloodtekeningen, fotos, schilderijen en gouaches. 

Gitte Brugman: Als er voor die tijd niets gebeurt, maakt hij in augustus deel uit van de Biennale van de Tekening in Pulchri in Den Haag en hangt hij volgend jaar in Museum Thijnhof in Coevorden. Maar ondank alles zou hij ,,bij voorkeur vaker in het Noorden des lands gezien willen worden’’.

Fred van der Wal: En nog prettiger zou het zijn als de jaren lange boycot van mijn werk en persoon nu eens zou ophouden in het bekrompen Noorden des lands. De verhalen over mij zijn legio. Ik zou al de- cennia lang dement zijn, een sociopaat, een psychopaat, een veroordeelde delinquent, een sadomaso- chist, een occultist, een travestiet, een pedofiel, een bi- of homoseksjuweel, een uit zijn functie gezette schoolmeester. VKbloggers lasterden heel wat af. Bloggers die zelf van uit justitie geen omgang met hun dochter mochten hebben beschuldigden mij op het Volkskrantblog van pedofilie. Ik zeg maar zo ik zeg maar niks. Ze kunnen beter over je lullen dan dat ze van je vreten. Het zijn sterke benen die de weelde dragen. Kijk maar, ik heb ze. De zwarte nylons van 15 denier staan mij nog steeds enigjes. Nee, die zakken niet af dankzij mijn zwart lederen jarretelgordel met ingelegde strass steentjes zodat mijn hele hebben en houden schittert in het duister. 

BERICHTEN FRED VAN DER WAL WEBSITE ARTI ET AMICITIAE, AMSTERDAM (DEEL 5)

Fredvanderwal's Weblog

Fred van der Wal

22 aug. 2017 · Openbaar · …men in artistieke kringen zoals Arti et Amicictiae een zeer ongunstige indruk van hem heeft of laat dat hem koud? Natuurlijk heb ik er wel hinder van, ja. Zeer veel mensen zijn sterk bevooroordeeld tegen mij zonder mij ooit gesproken te hebben. Daar wordt ook gebruik van gemaakt. Heb ik een verschil van mening in 1984 over de uitvoering van de BKR waar voor-namelijk gemak zuchtige charletans, knoeiers, luiaards, halve garen, drugsverslaafden en oplichters tussen 1948 en 1986 van vraten, dan zeggen een paar Friese sufferds, die me niet eens kennen : “Fred van der Wal is iemand die in principe met iedereen ruzie maakt. [ 1,148 more word ]

https://fredvanderwal.wordpress.com/2017/08/22/hindert-het-fred-van-der-wal-dat-men-in-artistieke-kringen-zoals-arti-et-amicitiae-sinds-1972-een-zeer-ongunstige-indruk-van-hem-heeft-of-laat-dat-hem-koud/ ·

Hindert het Fred van der Wal dat men in artistieke kringen zoals Arti et Amicitiae sinds 1972 een zeer ongunstige indruk van hem heeft of laat dat hem…

View original post 1.413 woorden meer

VLAAMSE FANATIEKE NEP-DOMINEE/ PETATVRETER EDDY LULT ER AGRESSIEF OP LOS

Fredvanderwal's Weblog

Fred van der Wal

Die mening van die zwaar bebaarde Vlaamse meneer de voorganger  is mij vreemd. Ik ga (net als meneer de evangelist Eddy) ook graag om met hoeren zo lang het maar geen Ouwe Hoeren of lelijke hoeren zijn zoals die fanatieke Belgische petatvreter (een kilozak met pikkels alsteblieft) met zijn befbaard. Ik wil er ook niet voor betalen, maar alleen als het gratis is, want ons ben zuunig. Alleen voor mooie hoeren dus, kniel ik moeiteloos vol aanbidding terneder om hun lieflijke dijen te omvamen en daarna ze de lippendienst brengen voor het wederzijds gemak dat is iets anders dan appelgebak, maar dan wel met een gedesinfecteerde beflap plus mondkapje voorgebonden om infecties tegen te gaan anders blijft het tobben.

Meestal zijn dit soort fanatiekelingen als die Belgische geestdrijver fysiek en psiegies  ook nog onaantrekkelijk. Peenhaar, puisten, tanden overdwars, zwaar brillend, befbaard, mislukt in het echte leven…

View original post 591 woorden meer

Gisteren herlas ik een persoonlijke mail van Vkblog moderatrice Martine Rasing waarin zij schreef dat Isis Nedloni en Fred van der Wal “oudere hippies” zouden zijn.

Fredvanderwal's Weblog

Gisteren herlas ik een persoonlijke mail van Vkblog moderatrice Martine Rasing waarin zij schreef dat Isis Nedloni en Fred van der Wal “oudere hippies” zouden zijn. Zij leidde dat af uit de bijdragen op het Vkblog van ons.
Ik nam haar typering indertijd voor kennisgeving aan.
Ik moest die betiteling nu even laten bezinken en wil er verder op in gaan.
Fred van der Wal: ‘De sixties. Ik was een late College Drop Out van een 5 jaar durende opleiding in Bloemendaal waar ik elke dag met tegenzin naar toe ging. Mei 1966. Ik was 23 jaar oud, een paar jaar bezig met het bestuderen van het surrealisme in de schilderkunst en schilderde. Mijn belangstelling voor literatuur, fotografie, copy writing, underground pop muziek de opkomende school van realistische schilders, grafische vormgeving en reclame maakten mij geen hippy, denk ik nu.
Ik vond de hedonistische hippies meer bezig met uiterlijkheden als…

View original post 72 woorden meer

FRAGMENT BLOG VAN VKBLOGGER AAD VERBAAST MET CIJFERS PAGEVIEWS VKBLOG DAT 100.000 PAGEVIEWS PER DAG BEREIKTE. IN VIJF JAAR VK BLOGGEN SCOORDE VKBLOGGER FRED VAN DER WAL MEER DAN 7 MILJOEN PAGE VIEWS

Fredvanderwal's Weblog

FRAGMENT BLOG VAN VKBLOGGER AAD VERBAAST MET CIJFERS PAGEVIEWS VKBLOG DAT 100.000 PAGEVIEWS PER DAG BEREIKTE. IN VIJF JAAR VK BLOGGEN SCOORDE VKBLOGGER FRED VAN DER WAL MEER DAN 7 MILJOEN PAGE VIEWS

De VK had het zelf overigens over 200 blogs, en (totaal) meer dan “100.000 unieke pageviews per dag”.
“Van alle subsites (.. van de VK..) trekt het (..VKblog..) de meeste bezoekers en pageviews” schreef G.J. Bogaerts in 2008.
De waarde van het VKblog werd in februari 2009 zelfs (hyped.nl) top 30 geschat op 2 miljoen euro (!!).
Eind 2007 won het VKblog nog de prestigieuze BOB (Best of Blog) prijs. Hun ‘award’ logo prijkte dan ook met gepaste trots een jaar lang op de voorpagina van het VKblog. Terecht. Reden voor mij trouwens om hier te gaan bloggen.
Fred van der Wal: In mijn jaren als enthousiaste deelnemer aan het VKBlog (door diverse bronnen genoemd als ‘een…

View original post 27 woorden meer

ZOVEEL RESPONS ALS ER OP HET VOLKSBLOG WAS, ZAL ER WAARSCHIJNLIJK NERGENS MEER ZIJN NA DE OPHEFFING. REACTIES VAN AANTAL BEVLOGEN VKBLOGGERS DIE BEWAARD MOETEN BLIJVEN (DEEL 2)

Fredvanderwal's Weblog

← Bloggers, eis het Vk-blog op! We zorgen er zelf voor. Het is tijd voor het retromodernisme →

72 Responses to Stel je blog veilig, maar ga hier door tot het bittere eind

assyke says: February 15, 2011

“Het vkblog gaat over alle grenzen heen”

ja, er zijn verschillende brillen waarmee je naar het vkblog kan kijken alles was hier mogelijk en het allermooiste was, dat je je hier kon ontplooien in alle rust/lawaai, precies zoals je dat zelf verkoos

Bas says: February 15, 2011

alib: Niets aan toe te voegen.

maria-dolores says: February 15, 2011

het VKblog was inderdaad uniek. vaak erg vermoeiend, dat wel…

Robert Kruzdlo says: February 15, 2011

Zo is dat …groet Robert

Fred van der Wal says: February 15, 2011

goede opvatting Alib

Reine jRagolo says: February 15, 2011

Een kanttekening. De oorspronkelijke kerngroep had duidelijk de instemming van de actieve bloggers. Waarom Kokopelli later…

View original post 393 woorden meer

ZOVEEL RESPONS ALS ER OP HET VOLKSBLOG WAS, ZAL ER WAARSCHIJNLIJK NERGENS MEER ZIJN NA DE OPHEFFING. REACTIES VAN AANTAL BEVLOGEN VKBLOGGERS DIE BEWAARD MOETEN BLIJVEN (DEEL 1)

Fredvanderwal's Weblog

ZOVEEL RESPONS ALS ER OP HET VOLKSBLOG WAS, ZAL ER WAARSCHIJNLIJK NERGENS MEER ZIJN NA DE OPHEF-FING. REACTIES VAN AANTAL BEVLOGEN VKBLOGGERS DIE BEWAARD MOETEN BLIJVEN (DEEL 1)

Alib

Bloggers, eis het Vk-blog op! We zorgen er zelf voor. Het is tijd voor het retro-modernisme. Stel je blog veilig, maar ga hier door tot het bittere eind

Posted on February 15, 2011 by admin

De reddingsoperaties hebben niets opgeleverd. De initiatiefgroep (niet benoemd, de leden hebben zichzelf afgevaardigd), kon geen potten breken. Pas onlangs ontvingen ze antwoord op hun schrij-ven: jammer dan, het vk-blog verdwijnt. In overleg gaan is niet mo-gelijk. Ook de Stichting Vk-blog (niet benoemd, hebben zichzelf afgevaardigd) zal geen potten breken. Nog liever heft de directie van de Volkskrant het blog op dan het gelauwerde blog (stel dat het een succes wordt…) te verkopen aan de Stichting. Overleg? De Volkskrant heeft schijt aan haar lezers en volgers…

View original post 568 woorden meer

Zulke intense volwassen gevoelens tussen twee jongens die elkaars minnaar zijn komen in 1958 maar heel zelden voor

Fredvanderwal's Weblog

Zo herinnert Franklin Forrest  zich een vakantie op zestienjarige leeftijd met een even oude vriend aan het Duitse riviertje de Lahn bij Niederlahnstein.

 “Rond hangend brachten we onze zonnige dagen door met naakt baden in afgelegen bergbeekjes en lagen dan met onze goudbruine naakte lijven naast elkaar op een handdoek, onze benen schaamteloos gespreid, uitgestrekt in de warme zonnestralen van de onder gaan de middagzon. We kusten en streelden elkaar, we vergoten ons zaad moeiteloos in elkaars handen of mond, we omhelsden elkaar zonder een woord uit te kunnen brengen van ontroering.

Onze toenemende lusten, onze korter worden de ademstoten, de aanzwellende stormloop van onze tegen natuurlijke, hete begeertes naar elkaars geslacht, die luchtige benauwdheid die in een zalig bonzen zijn ontspanning zocht, dat zweven op de rand van de afgrond in extase in een droom die op de rand van en nachtmerrie verkeert, die overstromende, gulle voltrekking van…

View original post 873 woorden meer