Skip to content

ILLUSTRATIE ‘ANTI BIOLOGISCHE OORLOGSVOERING .FRED VAN DER WAL ALGEMEEN HANDELSBLAD SEPT. 1967. PEN OP PAPIER 40 X 50 CM

Fredvanderwal's Weblog

illustratie 1967

IK MAAKTE HERFST 1967 ENKELE ILLUSTRATIES VOOR HET ALGEMEEN HANDELSBLAD, NIEUWE LINIE, RECLAME BUROS, MAANDBLAD PLUG.

DE OORSPRONKELIJKE TEKENING IS VERLOREN GEGAAN.

View original post

Afbeelding

PAGINA BREDE ILLUSTRATIE DOOR FRED VAN DER WAL VOOR ALGEMEEN HANDELSBLAD 1967

IMG_1975.jpg TEKENING ILLUSTRATIE

Ik ken als hyperdesuper in- en in gevoelige ras kunstenaar veel stil verdriet, dat ik vooral maar stil moet houden, anders is het geen stil verdriet meer…

Ik ken als gevoelige kunstenaar veel stil verdriet, dat ik vooral maar stil moet houden, anders is het geen stil verdriet meer…

Bekentenis literatuur: ‘Ja, dan raken de tranen gestold en versteend tot stalagmieten en stalac tieten in de grotten der vergetelheid, alwaar het duister is, vochtig ende koud, tandengeknars en de worm onder de voet niet sterft. Wie is trouwens van hout? Ik ben uit dien hoofde bijvoorbeeld niet gek op havermout’.

Het aanvankelijk moeizame gesprek met de getourmenteerde kunstenaar is zeer fragmentaries. Moeilijk komt hij als vereenzaamde misantroop uit zijn woorden, die hij als het ware zijn hese strot uit moet wringen. Een kracht toer.
Alleen in zijn werk kan hij leven, maar natuurlijk wel groots en meeslepend slempen,beweert hij.
Hij munt daarom voornamelijk hele dagen uit in stilzwijgen, hetgeen een geheel nieuwe dimensie aan het genre vraag gesprek geeft, dat om deze reden aanvankelijk nogal een zijdig verloopt.
Wel wil hij kwijt dat hij de vorige avond bij de Haarlem mers Wim en Anneke toch net wat te veel heeft gedronken, maar de satee, de kip en de verdere vlees waren op de barbecue er niet om logen, het uitzicht over de goud kleurige velden van de Cher uit hun achtertuin ronduit aangenaam was en dat hij al te onsmakelijke confidenties op afwijkend seksjuweel gebied in het sadomasochistische poep en pies genre uiteindelijk al weer heeft kunnen onderdruk ken, want hij is bepaaldelijk geen sexuel obsedé zoals de bejaarde New Yorkse kunstschilder Sidney, die hem vast en zeker al lang niet meer omhoog kan krijgen en ondanks al zijn fysieke makkes toch uitmunt in buitengewoon vieze praatjes op sekjsuweel gebied.
Neen, aan bekentenisproza van deze aard heeft de befaamde kunstenaar sinds kort geen enkele behoefte meer, maar ook niet minder.
Heeft de bekende Woordprofetes Isis hem in 2006 niet ver weten nu wel erg blubberig te worden?
En hoe hij daarom moest lachen? Hij wel!De dappere borst!
Hij heeft zich ondanks zijn verdorven inborst nu eindelijk gematigd.
Niet dat hij zich schaamt voor zijn jaren aan de kweek school voor onderwijzers te Bloemendaal, maar veel op geleverd behalve een diploma en drie jaar lang een buiten gewoon gepassio neerde, veel eisende, dominante, al te vrijgrage, goed gebekte, gehaaide, nymfomane, stijl gereformeerde Amsterdamse vriendin, die er geen genoeg van kon krijgen, heeft het ook niet.

Alhoewel…toen die augustus avond onder de sterrenhemel van Frankrijk de geheime bezoekjes van een gehuwde collega aan de nachtelijke homoseksjuwelen populatie rond het stand beeld van de grote Hildebrand in de Haarlemmerhout in het gezelschap ter sprake kwamen werd hij in gedachten toch heel even terug gevoerd naar de vroege sixties van het Haar lemse Sodom en Gonorrhoe toen hij nog jong, slank, lenig, bruinverbrand met lang goudblond haar achterna werd gelopen door onafzienbare colonnes vrijgevochten homosuwele mannen en bisex vrouwen overborrelend van neukdrang in hunne bron stige behas en nerveus opgesneden broekjes, de bikinilijn goed getrimd zodat geen hele schaambossen naar buiten hingen.
Zoekende zielen, die bij het passeren snuivend en gnuivend verhit zijn geur op snoven. Al hinnekend en stijgerend als hij aan de horizon van hun bestaan verscheen en dat ging ver, heel ver als de paarden aan mijn stal roken.
Het leek de Alles Kits O.K Corral uit Black Beauty wel. Het was dus een gouden greep dat ik mij op de Heilige zeven plaatsen zwara parfumeerde, want wat schoot de vreemdganger op met een eeuwig durende passaat van beneden windse gloeiende darmwinden. Als paarden de stal ruiken dan gaan de hoeven van klippetie klappetie klippetie klap en vliegen de kluiten je nog om de oren…Gestrekte draf in de bosjes.
Het witte flesje ‘Old Spice’ met rode opdruk deed wonderen van boven en van onderen.
En natuurlijk de Mum oksel stick mogen wij niet vergeten.
Men was nog niet zoveel gewend aan het reukwaterfront. Body language en obscene gebaren met de duim pompend in de gesloten vuist als signaal deden de rest. Het ging dan niet van Geef ‘m de middelvinger’in zijn achterwaartse achteruit wringer’, meer de elfde vinger zonder nagel.
Ik heb het nu dus over de draaideur die gebruikt wordt bij de achterwaartse achteruitoefeningen in de genitale gymzaal van het rijke roze leven. Reetneuken dus.
Men zegt dat biseksjuwelen constant erotiese signalen uit zenden zoals een vuurtoren zijn stralenbundel kilometers ver het duister in werpt.
Het zal allemaal wel.
Ik kan er niet echt over mee praten zonder me eerste eens uitvoerig te hebben georiënteerd in het biseksjewelen spring in het veld, zei ik altijd als bloedstollend mooie reine jongeling.

En toch liep hij overdag in het volle, ontmaskerende zon licht in het Bloemendaalse bos niet rond in zijn strakke, roze broek heupwiegend en schuddend met de billen rond in het Kennemer struweel om met klokkende geluiden de over bekende homo roep te kwinkeleren gelijk een koerende hout duif.
Waarom ook niet? Omdat hij dat eigenlijk niet nodig had al dat gekir en gekoer, gesnaai, gehoer en gesnoer.
De snoeren bewaarde hij voor later toen SM praktijken van bondage en discipline populair werden.
Doch Gij geheel anders, zeiden de broeders van de Pinkstergemeente hem als de duisternis was ingevallen. Hoe hij daar in het half duister na tienen als hij de niets vermoedende Els had weg gebracht achter op de fiets, toch nog vijfenzeventig kilo klei schoon aan de haak als ik haar pumps, kanos aan heur voeten en de loodzware varkenslederen schoudertas plus haar hoornen bril er niet bij reken, zwoegend tegen de wind in met pijn in de ballen naar het station in Haarlem na een uren lange vrijpartij die middag in een duinpan bij het Kopje of aan de voet van de vuurtoren te Vlieland, eenzaam, maar niet alleen, een uur later, zo tegen elf uur des avonds, ondanks het heteroseks juwelen treffen van die dag gelardeerd met een half dozijn orgasmes, ontspannen heupwiegend flaneerde op gouden muilen en het hippe overhemd met de kleurige Paisley motieven voor het gemak uitnodigend open tot op de navel. Tast toe. Stijve, spitse tepels.
Het snoepje van de week is d’r weer, gonsde het door het bos.
Altijd weer even handig zo’n open hemd voor een manlijk ingestelde gesprekspartner in het duister mits hij er geen doekjes om wond, want in oeverloos geluld als intro op wat onvermijdelijk zou volgen had hij zelden zin.
En laat hij zich nou als zestiger sinds enkele jaren in deze nieuwe eeuw parfumeren met het dure merk Opium.
‘Een zwaar parfum voor mannen zoals U en Fred van der Wal’, meende de verkoper in Leeuwarden hij en gaf een veel zeggende knipoog.
En hem aanraadde een volgende keer bij de homo populatie zeer in zwang zijnde flacon Grey Flannel aan te schaffen bij een bezoek aan Amsterdam, het Sodom en Gonorrhoe van het Noorden en na afloop even naar de ‘Alles Kits Okee Bar’ te gaan, een gelegenheid voor mannen zoals U en ik…

(wordt vervolgd)

Afbeelding

BOEK FRED VAN DER WAL: ‘BESTRIJD HET LEED DAT HUUB DRS. MOUS HEET’

Afbeelding

FRED VAN DER WAL & ZUSJE MARJAN, ZANDVOORT 1947

wt 4896 A

ARTI ET AMICITIAE JANUARI 2018

IMG_1937.jpg ARTI 800

SCHILDER

KUNSTSCHILDER FRED VAN DER WAL IN OPPERSTE STAAT VAN INSPIRATIE EN EXTASE

Al schrijvend sla ik het leed van de wereld over

Fredvanderwal's Weblog

Al schrijvend sla ik het leed van de wereld over

Naast boeken en dichtbundels schrijft u niet alleen maar schildert u en stelt uw boeken zelf sa men. Dat lijkt me een hele opgave voor de oudere mens.
poweet

Dat schrijven moet een beetje doorluchtig blijven. Licht van toon. Ik voelde mij niet aangetrok ken tot de Nieuwe Stijl van de Gard Sivik groep in de zestiger jaren.
Politiek is voor mij bull shit. Maar in het ingewikkelde geleuter in Den Haag zitten vaak rare uitspraken.
Onafgemaakte slrodig geformuleerde zinnen. Woorden die opkomen als grondmist en verdwijnen in het twaaduuster.
Slordig gelul van die eeuwig glimlachende met zichzelf intevreden lummel Rutten. Ik had een nog grotere hekel aan Wiegel.
Laat mij maar niet schrijven over alles vernietigende oorlogen als neo romanticus. Ik ben de kleinschalige denker en de drukdoende doener van Keep it small, die opschrijft wat anderen liever laten liggen.

View original post 1.278 woorden meer