Spring naar inhoud

Over een paar maanden word ik 80. Diende vandaag aanvraag in voor intervjoe in het kader van “de kunstenaar uitgelicht’ Arti et Amicitiae. Ben lid sinds 1972. Vond het tijd worden. Mijn aanvraag werd na 5 minuten afgewezen door de ledenredactie die de email blokkeerde….

VAN JE COLLEGAS MOET JE HET HEBBEN HOOR IK ALTIJD ALS IK MIJ IN ARTI BEVINDT EN BEN HET DAN VOLLEDIG MET ZE EENS.

HIERBIJ MIJN GEWEIGERDE MAIL:

Geachte collegae, leden van de kunstenaarscommissie ‘De kunstenaar uitgelicht’,

Alhoewel de kans uiteraard zeer klein is dat U mijn verzoek inwilligt, dien ik zonder dralen een aanvraag voor een intervjoe in Arti in het kader van ‘De kunstenaar uitgelicht’. Ik ben sinds 1972 kunstenaarslid en wordt dit jaar al weer 80, en wel dd. 30 okt. (zult U niet vergeten mij van harte te feliciteren met het bereiken van de leeftijd der zeer sterken in goede gezondheid? Dank U! Bloemen niet vereist, geschenken in natura bij voorbaat al afgewezen. Een Pomerolletje welkom maar dan van een goed jaar) dus verder bij uitstek een puike gelegenheid voor de Arti commissie mijn verzoek eens te honoreren. De gevraagde bescheiden hierbij geleverd.

Met een collegiale groet

Fred van der Wal

IN DEPTH INTERVJOE MET FRED VAN DER WAL DOOR VKBLOGGER VIEW 2010

IN DEPTH INTERVJOE MET FRED VAN DER WAL DOOR VKBLOGGER VIEW 2010

Fred van der Wal: “…en daar stond ik een week geleden tijdens de brandstof ditributie bij een benzine station tussen honderden Franse autos met mijn met twee clandestien gevulde Diesel gevulde jerrycans bij een pomp in de Bourgogne, omdat we naar Friesland moesten rijden zodat we genoeg brandstof zouden hebben om de rit uit te rijden, terwijl onderdehand een randdebiele, kwaadaardige pomp bediende, die tot overmaat van ramp ook nog op één van de Marx Brothers leek met zijn scheve Karpaten kop, een kwartier lang tegen me begon te schreeuwen en te krijsen, dat het tegen de wet was wat ik deed omdat er distributie was, ik zou volgens die zenuwelijer een enorme boete krijgen van de prefecture, opgesloten worden en dat het streng verboden was om tijdens de stakingen extra jerrycans te vullen, hetgeen ik uiteraard wel wist, maar wat heeft de wet voor zin als je ‘m niet kunt overtreden en naar Holland moet? Dat probeerde ik die horror meneer uit te leggen hoe het zat en dat we anders nooit in Holland zouden aankomen. Ik schreeuwde dat ik de twee jerrycans dan wel effe bij het benzinestation op de grond zou leeg gieten als ie zo door ging en of dat was wat ie wilde. Ondanks zijn ene oog, met een wit vlies overtrokken, wees ik naar mijn voorhoofd om zijn positie duidelijk te maken. Zelfs bij de pomp kom je acteurs uit horror films tegen in La Douce France! Ik heb trouwens alles keurig afgerekend! Er valt mij niets te verwijten!”

View: Vandaag wordt hij 68 jaar. Alhier op het VKBlog kun je niet om hem heen als je tenminste niet alleen in jezelf geinteresseerd bent. Op zijn blogsite staan maar liefst 40 zelfportretten. In het profiel: Hij heeft het geweldig met zichzelf getroffen, de bofkont. Een uitdagende introductie.

Fred van der Wal: “…men kan om mij heen, over mij heen, langs mij heen op High Heels als de draagster een dame is met een verleden, maar niet door mij heen, dan heeft men geen been om op te staan, gelijk die kunstartiest uit Sint-Annaparochie die voor hoofdpijn met twee benen het ziekenhuis in ging en er met één been weer uit kwam.

‘Medische vergissing’, zei de chirurg glimlachend, haalde zijn schouders op en riep: ‘Volgende patiënt’. Kan iedereen overkomen.

We kijken er niet meer van op. De reden dat die aandacht trekkende kunstartiest beweert dat ik hem met de dood bedreig? Geen idee! Ik ken die meneer niet en wil hem ook niet kennen. Zijn cultus van de dood is de mijne niet. Let’s think about the living, zong Bob Luman en niet over the man with the switch blade knife. Heb wel de wijkagent indertijd ingelicht, die is met hem gaan praten…Tragisch dat die schilder suicide heeft gepleegd. Vol verwachting klopt mijn hart. Vroeg of laat vind ik de prettig ogende tovenares om voor terneder te knielen en uit te roepen dat ik nu de enige ware Mona Lisa heb ontmoet, om vervolgens tussen neus en lippen door haar slipje naar beneden trek met mijn tanden om haar de mondelinge eredienst te brengen die elke mooie vrouw verdient!

View: Negentig procent van de blogs die Fred schrijft, hebben hemzelf als middelpunt, dus daar hoef ik niets aan toe te voegen. In zijn infokolom staan de verwijzingen naar zijn autobiografische gegevens, curriculum vitae en overzichten van foto’s, tentoonstellingen en publicaties.

Fred van der Wal: ”Guttegottemesallemetruttenbollen! Wat is die meneer hardleers! Moet ik het voor de zoveelste keer uitleggen? Ik heb in twee weblog bijdrages het aantal weblogs per jaar gespecificeerd die NIET over mij gingen en kwam op een score van 60 procent, hooguit 70 procentjes. Ik kan mij heel goed voor stellen dat de Grote Superzoenvis Isis Nedloni daar onmiddellijk bezwaar tegen aan tekende dat View het over negentig procent had, want waar een Grote Superzoenvis Iris in hapt (soms in mij als auteur dezes, die ze taalbeest noemt en dan hap ik terug omdat ze goed smaakt, de chemie klopt), dat kan de lezer zich toch niet voorstellen. Een piranha hahaha is er niks bij en een pitbull met zijn valse kop ook niet. Doorhappen dus. Als Superzoenvis en ik namelijk echt jolijt wilden hebben tot in de late uurtjes met zijn tweetjes, spannen wij een waslijn in de tuin en hangen daar op twee meter veertig hoogte plakken Groninger snijkoek aan. Voor de eerlijkheid zijn onze handen dan op de rug gebonden en dragen wij een blinddoek anders is het koekhappen al helemaal geen kunst. Het heeft niets met SM te maken, dan zou het namelijk billenkoek wezen, dat kun je niet eten, maar hier betreft het kruidkoek. De enige echte. U weet wel, die met het overheidsgoedkeuringstempel. En de mening dat Old Spice For Men Only naar kruidkoek rook in the silver sixties was voorbehouden aan de stijl gereformeerde vertegenwoordiger van spuitwaters en grenadines Daan D. de vader van Els D. – God hebbe zijn ziel, liever dan ik- maar dat is een strikte privé opvatting waar ik niet in mee wens te gaan als reine, onbevlekte jongeling met de ogen ten hemel geheven en de blik graag op oneindig, dan leven we langer.

View: Fred is een verhalenverteller pur sang. Zijn fantasie is vrijwel onuitputtelijk. Telkens verbaast hij weer met meterslange teksten, die als in een orgie geschreven lijken te zijn. Zinsconstructies en spelling doen er niet meer toe. Het verhaal krijgt hem in z’n greep en kunnen de lezer volkomen uitputten, als hij/zij het einde al haalt.

Fred van der Wal: ”Regelmatig tref ik des ochtends uitgeputte lezers en -essen aan bij de voordeur, in wintertijd met de tong vast gevroren aan het smeedijzeren tuinhek, maar daar is de kartelschaar goed voor. Kappen die hap! Hip, hip, hip, slechts één knip na de laatste wip! Nee, daar kan ik geen medelijden mee hebben, want wie mijn tuinhek aan wenst te tasten of te besmeuren met zijn of haar externe secreties en andere sappen ga ik pussoonlijk zelf aantasten met mijn eigen sappen! Mandarijnen op zwavelzuur? Mag ik misschien? Alles van waarde is weerloos, zei Lucebert! Ik vraag het me af…No kidding; de vroege poëzie van Lucebert waardeer ik zeer! Zijn latere gedichten gewauwel van een gesjeesde ulo leerling. Van die COBRA schilders vond ik hem wel de beste!”

View: Wat veel indruk op mij gemaakt heeft, zijn de geschreven, schrijnende herinneringen aan zijn bedreigde kindertijd en rampzalige jeugdjaren. Hij is heel jong – nog voor zijn tweede levensjaar- oorlogsvluchteling uit Renkum, wordt weg gegeven door de ouders, komt terecht bij de grootouders in de luxe Amsterdam-Zuid Concertgebouwbuurt vlak bij het Vondelpark en is net op tijd weg voor de luchtlandingen op de Veluwe waarbij zijn hele geboortedorp wordt platgeschoten.

Fred van der Wal: ”Ik wil de gebeurtenissen uit de Greute Eurlog beslist niet in het belachelijke trekken of veel over zeggen. Hoe angstaanjagend te weten dat je leven door een toeval aan een zijden draadje hing enkele keren. Onrechtvaardig! Mijn geboortehuis waarin de zaak van mijn ouders was gevestigd was volledig plat geschoten door zowel de Duitsers als de Engelsen. Al vroeg wist ik dat je van vriend noch vijand iets te verwachten hebt. Ik was een bang kind dat zijn angsten te lijf ging met waterpistool en rubber speelgoed dolk uit de scherts artikelen winkel. Liep rond met een groot houten zwaard, pijl en boog en even later met een degen gemaakt uit een koperen traproede. Wat moet een mens er mee? Voor de rest was het fikkie stoken, door het Vondelpark zwerven, het Vliegenbos of het Amsterdamse Bos doorkruisen, met mijn vriendjes op negenjarige leeftijd van uit de Palestrinastraat door de binnenstad van Amsterdam lopen op weg naar de Bijenkorf. Ik was 7 en liep dwars door Amsterdam in mijn eentje op weg naar de kinderbibliotheek aan de Amstel, dat kon toen nog. Was al vroeg leesgek en vond troost in boeken. De zomers doorgebracht in Zandvoort in een villa die aan het duinpark Kostverloren grensde. Daar was ik gelukkig. Keek vroeg uit het raam van mijn slaapkamer naar de zon overgoten rozen in het plantsoen en hoopte dat het nooit meer voorbij zou gaan. Het huis was van de familie Cense. De Heer des huizes was directeur van de water vooriening. Wat ik verde de hele dag deed in de duinen?Kogelhulzen opgraven uit WO II. Betonnen bunkers binnen gaan. Door de duinen met Tarzan lopen, een Duitse herder, van bewoners paar huizen verder op.

In Amsterdam met vriendjes ramen in schieten met metalen ballen uit kogellagers. De politie was vaste klant op de Nicolaes Maasschool. In het buurthuis in de van Breestraat bij een toverlantaarn voorstelling voor de jeugd uit Amsterdam zuid knikkers naar het scherm gooien en uitgekauwde kauwgom naar degene die de avond leidde. Oorlogskinderen, hè. Halve wilden. Psychos en één van hen was ik. Sommige ouders van vriendjes kwamen recht uit het concentratiekamp, daar had je mee te dealen. De overlevers. Zo gek als een draaideur! Beschadigd. Over de oorlog werd voornamelijk gezwegen. Kwam jaren later een Joodse klasgenoot tegen, die vroeg mijn fietspomp te leen. Geen probleem. Pompte zijn band op en zei hij: ‘Wat moet je er voor hebben? Een knaak? Een Goj moet toch altijd verdienen aan een Jood!” Ik weigerde de knaak en nam afscheid. Het incident trof mij pijnlijk….”

View: Op de lagere school is hij een stil en teruggetrokken kind, die ’s middags vrij krijgt om in de school bibliotheek boeken uit te zoeken van Karl May over indianen als Winnetou, als enige van de klas omdat hij snel met de leerstof klaar is. Al op dertienjarige leeftijd maakt hij met zijn jongere broer, die later door een potenrammer in Haarlem wordt vermoord, oppervlakkig kennis met het seksjuwelen leven. Nadere toelichting ontbreekt vanwege privacy redenen.

Fred van der Wal: ”Op dertienjarige leeftijd is te vroeg ingeschat, dat was pas vier jaar later. Ik heb nooit een langdurige relatie gehad als tiener, gewoon een paar one night stands uit verveling en omdat ik wel van sex hield en dan doorgaans toedeloedokie met het klamme handje en na een orgasme a farewell kiss to reach. Afstand dus. Zelfs na het klaar komen. Ik prefereer vrouwen boven mannen. Hebben meer te bieden. Zijn raadselachtiger. Sex om de sex zegt mij niet zoveel. Als ik later merkte dat er een wederzijdse potentiële verliefdheid uit zou voort kunnen komen na een close encounter met een man die van mannen hield haakte ik snel af. Een paar keer mee gemaakt als het seksjuweel wel erg goed ging en dan dacht: waar moet het naar toe? Onderweg naar morgen? Ik had geen cent te makken (tot 1968) en kon haar of hem niet verwennen daardoor. Money can’t buy me love, maar zonder gaat het ook niet….”.

View: Zijn jeugd brengt Fred door in een politiek binnen het grootouderlijk  VVD uiterst rechtse pleeg gezin met een dominante grootvader, een succesvolle zakenman, fabrieksdirecteur en makelaar, een sadistische grootmoeder met belangstelling voor occulte praktijken en een ongehuwde latent lesbische tante, die hem vernedert in het gezelschap van familieleden. Marjan, de zuster van Fred wordt tot haar negentiende regelmatig vastgebonden op een stoel en geslagen door de tante en oma. Ze zeiden altijd: jullie kunnen nergens heen en dat was ook zo in de fifties. Je was rechteloos als tiener/twen. Hij heeft als 20 jarige wel eens van onmacht zitten grienen op zijn kamer als hij hoorde hoe zijn zuster te pakken werd genomen door de zogenaamde opvoeders. Kon er verder niets aan doen. Nog voor haar 18-e zorgde een psycholoog er voor dat ze uit huis ging en van de ene ellende in de andere kwam.

Fred van der Wal: ”Telegraaf lezers en VVD stemmers waren het. Mijn voorkeur ging al vroeg uit naar de PSP. Ik was dienstweigeraar. Het echte slachtoffer binnen de gezins situatie was Marjan. Het is nooit meer goed met haar gekomen ondanks haar pogingen om met haar biologische moeder en vader een band te krijgen. Ze werd gemanipuleerd door perfide familie leden. Mij konde ze niet pakken. Ik was een judoka en jiu jitsuka, dus ze keken wel uit. Ik zag al snel in dat het verloren moeite zou zijn te investeren in mensen die op je ondergang uit zijn, dus kappen met die handel. Ik ben toch niet mesjoggenaas of van de ratten gebeten? Of wel soms? Het moet leuk blijven. Nu had ik wat voordelen in het leven. Kon heel goed leren en zag er goed uit. Zulke jongens komen er wel.”

View: Hij heeft als dertienjarige ernstige leer- en concentratiestoornissen. Bang voor de dominante leraren. Onzeker. Als enige van de klas van het Amsterdamse Vossiusgymnasium wordt hij niet uitgenodigd voor een klasseavond in het theehuis in het Vondelpark door klasgenoot Wik Jongsma die zo leuk Dorus kon imiteren, vroeg dood ging en acteur werd met o.a. een bijrolletje in Goede Tijden Slechte tijden. Zijn grootste prestatie. De krullebol luilebol. Als Fred dertien is blijft hij het eerste jaar zitten op het Vossiusgymnasium, daarna nog een keer op het lyceum. Zijn grootouders die zelf niet meer dan een ulo opleiding hebben, willen hem als hij weer blijft zitten naar een ambachtsschool sturen om voor metselaar of electricien te leren. Zag hij niet als een probleem. Als hij vijftien is zijn de leermoeilijkheden voor goed voorbij en verlopen de vervolgstudies voortvarend. Moeiteloos volgt hij de kweekschool en een reclameopleiding voor copywriter. Hij twijfelt 6 maanden lang of hij de kunst in zal gaan of de reclame in als junior account executive en krijgt een introductie bij het grootste reclame buro van Amsterdam via auteur Heere Heeresma. Krijgt aanbiedingen voor baan in het grafische vak en eentje in de vroege automatisering vanwege zijn HBO niveau. De relaties met diverse jongedames lopen na een half jaar tot drie jaar op niets uit.

Fred van der Wal: ”Hoe gelukkig (?) was ik niet toen ik na veel oefening met de gepassioneerde klasgenote Els D. een menuet van Mozart in de tweede klasse van de kweekschool kon fluiten zonder dat mijn fluit over sloeg in een hoog piepgeluid bij meneer Kremer, de gereformeerde muziekleraar van de Da Costakweekschool. Hoe vaak heb ik niet moeten horen: Van der Wal! Er uit! Je fluit fluit al weer expres met een piepend geluid! Je kunt beter als je maar wilt! Na er weer eens voor de zoveelste keer de klas uitgestuurd te zijn schreef ik in 4 uur een straf opstel over Wellevendheid en beleefdheid dat tot in de 5-e klas werd voorgelezen. Ik kon niet langer voor domoor spelen. Jammer! Toen ik geslaagd was voor de onderwijs lager akte pakte ik de fluit en brak het jammerhout joelend in tweeën om het in de Crayenestersingel te Heemstede te smijten. Het instrument bleef niet eens drijven. Mijn toenmalige stijl gereformeerde gepassioneerde hartsvriendin Els blijkt onderdehand als AOW gerechtigde gepensioneerde leerkracht nog steeds hele zondagen in de gereformeerde kerk aan het blokfluiten met een altfluit van een meter lang, kilos zwaar, maar dan in de kerk te Meppel van dominee Dingemanse, die zwartjurk. Haar mannetje ontlokt als schoolmeester sacrale klanken aan de psalmenpomp, het kerkorgel en kijkt naar elke gierzwaluw die over vliegt tot ie scheel ziet. De cultuur van het griffermeerde leven, gotsalmebeware! Die gifbeker is aan mij voorbij gegaan. Een goede baan na de opleiding TV reclame liet ik in 1965 schieten onder druk van de bekrompen, stijl gereformeeerde Els, die meende dat het vrouwelijke personeel van een reclame buro allemaal hoeren waren en de manlijke account executives allemaal zatlappen, vreemdgangers, homos, halve en hele pooiers. Ze wist het weer eens beter!”

View; Fred wil naar het grafisch lyceum of de akademie op achttienjarige leeftijd maar dat wordt hem verboden. Ook zijn tweede keuze, de normaalschool voor tekenleraren in Amsterdam wordt afgewezen. In 1960 gaat hij gedwongen naar de kweekschool voor onderwijzers te Bloemendaal, waar hij zich voornamelijk verveelt, wel actief is voor de schoolkrant en met een vrouwelijke studiegenoot als doekje voor het bloeden regelmatig uren lang in bed belandt. SexuL healing. De dame was dan wel super christelijk maar seksjuweel zeer ervaren. In 2021 beweert de artiest in interview voor de KRO/EO : hoe gereformeerder, hoe geiler. Nou, nou, nou zei interviewer Bert: ‘Even een tandje lager, Fred. We zijn hier wel bij de EO/KRO’.

Fred van der Wal: ”Het beter bed gebeuren betreft in de kweekschooljaren slechts twee dames en ik moet zeggen dat ik de vereiste uren lange vrijpartijen wel wat erg lang vond duren. Je kon wel aan de gang blijven. Sex is leuk op zijn tijd, maar het moet geen uren lang van vroeg tot laat liefdewerk oud papier worden, aan de andere kant wilde ik de vrouwtjes tevreden houden en leverde daar heel wat tijd voor in. Judo en jiu jitsu gaf ik er voor op, deelname aan de Kennemer tafeltennis competitie ook, want ze klaagden dat ik meer van sport hield dan van hun geheime openingen. En ik vind gewone recht op en neer sex, die zogenaamde vanille sex niks aan, slaap verwekkend. Slightly kinky, leuk als de dame daar voor in is….anders maar niet…. ook goed, dan maar een fijn jongensboek als ‘Alleen op de wereld’ of ‘’ Zeven jongens en een ouwe trekschuit’!

View: In sept. 1966 krijgt hij infectie ziekte Pfeiffer, de ‘Kissing disease’ ligt 2 maanden met koorts in bed, met het hele jaar gevolgen, verbreekt Els na jaren de relatie en verlaat hij gedeprimeerd drie maanden voor het hoofdakte-examen de kweekschool. De Directeur verspreidt in de aula bij de dag opening regelmatig laster dat Fred is weg gestuurd en in de drugs scene belandde, met de Provos mee loopt, als een beest leeft en in een kraakpand woont. Het ging er in als koek. Na korte relatie in 1966 met Koosje, met wie hij nog steeds mail contact heeft, weer alleen.

Fred van der Wal: ”Ik was Gotsijdanck van die dwingende griffermeerde tang Els bevrijd en vrij om te doen en laten wat ik wilde. Ik houd van dominante vrouwen die mij de baas zijn in en buiten bed. Directeur de Tombe van de Da Costakweekschool verbood zelfs de leerlingen om mij te spreken als ik ze tegen kwam in Bloemendaal, Zandvoort, Haarlem of Heemstede. De gezagsgetrouwe, bleke, pukkelige , zwaar brillende kwekelingen gehoorzaamden moeiteloos de voorschriften. Ik had niet anders verwacht. Provo vond ik vanaf het begin flauwe kul, warhoofden met onuitvoerbare ideeën. De hippe Amsterdamse exhibitionistische sien nam ik niet aan deel. Wel ontving ik onlangs uit Los Angeles nog mails van Marijke Koger, eens the hippest chick in town van het Amsterdam in de vroege sixties. Haar vriendin Josje Leeger en zij richtten de Fool op. Prachtige Mode en Kunst van de hippe sixties. Bloedmooie, slanke meisjes waren het. Ze (Marijke) vervaardigt nu een soort afschuwelijke kitsch met Oosters religieuze invloeden, werk dat door belegen post-hippies in de sixties maar ook anno nu door de spirituele sector hogelijk wordt gewaardeerd, maar door mij niet.

View: De 60-er jaren. Het meest spannende decennium op politiek en cultureel gebied van de twintigste eeuw. Hij ontdekt de blues, het Franse en Vlaamse chanson, de moderne jazz van Monk, de literatuur, de schilderkunst, de poëzie en de vrouwtjes. Het verhaal ‘Dominee met strooien hoed’ van Jan Wolkers slaat bij hem in als een bom. Het is een eye opener. Voor het eerst ervaart hij literatuur als teksten die iets te zeggen hadden over zijn eigen kleine tijd. Het lezen van ‘On the road’ van Jack Kerouac maakte hem helemaal wakker. Het is een verhaal over lichtelijk los geslagen mensen die hun lot in eigen hand namen.

Fred van der Wal: ”Die periode van de sixties betekende jezelf uitvinden en richting geven aan je leven. Voor wie in een a-cultureel, kapitalistisch milieu op groeit een aardige klus. Er moest veel bevochten worden. De sfeer in het groot ouderlijk huis heb ik niet anders gekend als vijandig, verbitterd, ijskoud, paranoïde. De laatste jaren praatte ik niet meer tegen en met mijn huisgenoten. Ik had het opgegeven. Het is leuk of het is niet leuk en is het niet leuk, moven….

View: Zijn artistieke jaren op diverse lokaties in binnen- en buitenland laat ik buiten het kader van dit blog.

Fred van der Wal: ”Deze jaren kunnen wij samen vatten als een boeiende, kronkelige weg in het artiestenplantsoen en dat is toch mooi! Kreeg invitatie door pop artist Rauschenberg. Heb de brief en enveloppe nog…”

Onder de streep View:

Fred’s blogs heb ik lange tijd gevolgd en gelezen. Ik mag me dus enigszins deskundig achten. In het begin dacht ik: is dit een intellectuele reincarnatie van de rauwdauw Jan Cremer? Maar daar nam ik gauw afstand van. Als zijn blog niet al te lang was, hetgeen uitzonderlijk was, las ik het graag en keek er zelfs naar uit. Een hyperbolisch taalgebruik, wel met wat achterhaald zeventigerjaren spellings gedoe stijl Remco Campert. Verhalend. Anekdotisch. Hilarisch. En vooral: egomanisch, zoals ik zelden heb mee gemaakt.

Fred van der Wal: ”Algemene, valide klacht van de redactie was de lengte van mijn blogs. Vaak meer dan 60000 worden. De lengte van een novelle. Alhoewel ik in de zestiger jaren de grotendeels gefingeerde autobiografie van Cremer gedeeltelijk wel waardeerde vanwege een duidelijke ommekeer in de literatuur van experimentele, introspectieve, onbegrijpelijke apekool naar een verhaal met een begin, midden en einde, blijkt het boek Ik Jan Cremer een en twee net als One Night Stands, een overnight sensation, die niet voor herhaling vatbaar bleken. Cremer is een voetnoot in de Nederlandse literatuur en van een andere status dan W F Hermans of Remco Campert.

View: Hij heeft zich nooit aangetrokken gevoeld tot de ongeschoolde, onbehouwen rauwdauw in de kunst of literatuur als het alleen over het oppervlakkige, agressieve, vitalistische gebaar en sexisme gaat”. Op youtube is een filmpje van hem tijdens een interview met H.Mous. Je hoort een hoog, licht en innemend timbre, dat je niet zou verwachten.

Fred van der Wal: ”Ken het fimpje niet. Noot gezien. Er schijnt nog ergens een video op het Web te staan waar ik in figureer, door DJ Keu opgenomen. En zomer 1966 nam de nu bekende filmer Gerrit van Dijk een zwart wit film op van het in richten van een expositie in Brabant waar ik ook nog in voor kom. Leuk en toch gezellig!”.

View: Mocht ik aanvankelijk denken dat zelfspot een stijlvorm zou zijn, dan kwam ik er vrij snel achter dat de man zichzelf uiterst serieus neemt. Ik merkte dat aan zijn afweermechanisme, dat vaak alle proporties te buiten gaat. Hilarisch is zijn polemiek over de toekenning van slechts de 2e prijs van een opstelwedstrijd ergens in een achteraf lokaal in Kennemerland.

Fred van der Wal: ”Bij tijd en wijle ga ik zelfspot niet uit de weg. Ik zie het kunstenaarschap als de franje van het maatschappelijke tapijt. Het is er af te knippen. Geen nood, honderd in een lood. De één zijn dood, de ander een stuk roggebrood. Dan denk ik weer aan dat veel zeggende poweem dat ik als lagere school leerling hoorde: Dag Bakker/ Dag Krentenkakker/Dag Roggebijter/ Dag Mensentreiter. Hiermede is de kleine zelfstandige vallende onder de voedsel en warenwet getypeerd, maar ook sommige col- legaatjes. Zo zie ik de ruim gesusidieerde kunstenaar. Vaak praatjesmakers, Kulturele kolerelijers of koddebeiers met de dubbelloops geladen met losse flodders. Nooit geschoten is altijd mis. Als radio 538 of een andere muziek zender plotseling zou stoppen sodommieteren de arbeiders van schrik van de stijgers en wordt het revolutie, als de beeldende kunst op houdt te bestaan is er stilte aan het maatschappelijk front. Ik neem mijn kunst en het leven uitermate serieus. Het heeft mij letterlijk en figuurlijk te veel gekost om daar lichtvaardig mee om te gaan. Collegaatjes die talentloos zijn of praatjes ophangen zijn bij mij aan een goed adres. Woensdag gehaktdag! Blue monday! In 1976 kwam copywriter Fred Portegies langs en het werd me over en weer een verbaal vuurwerk onder veel gelach. Hij zei over mij: ‘die jongen heeft een rond zich heen schietende torpedojager in zijn bek”. Daar maakt een kunstenaar zich niet populair mee en al helemaal niet in Amsterdam.

View: Wie het waagt een grammetje kritiek op wat dan ook of aanmerking op zijn kunst te ventileren krijgt een bak stront over zich heen. Fred heeft een slagveld veroorzaakt onder voormalige vrienden, vriendinnen, collegas en tijdelijke of constante opponenten. Ze gaan door de gehaktmolen als niets anders.

Fred van der Wal: ”View heeft gelijk. De gehaktmolen. Draai worsten van ze. In Friesland werd ik al snel betiteld als de Bontste Hond en een Pietje Bell. Ik kom altijd met argumenten en met bewijsjes als het mijn beweringen ten aanzien van mijn eigen werk betreft en als scribenten zich daar op stuk bijten of vluchten in de agressie, hetzij opzettelijk onjuist getrokken conclusies en vanaf 2006 nb. stalking is dat hun zaak. Het zachte gesputter van kroketten en bitterballen in de frituurpan kan enige tijd door gaan in de berenboot van het woordbeest (auteur dezes dus, zo genoemd door Iris, schuilnaam Isis Nedloni) en het Zoenvissespektakel, maar er komt een ogenblik dat de ballen uit het kokende vet moet halen om af te koelen en op te prikken.

Ik doel dan helemaal niet op GP, die mij als aanvankelijke tegenstander en kritikaster tot mijn grote verrassing in het Fries een aardige verjaardagswens deed toekomen en zo’n gebaar kan ik vatten. Welk een opluchting! Zoiets vergeet ik niet want academicus GP is geen domoor. Daarbij komt dat ik Fries kan lezen en verstaan maar niet spreken. My lips are sealed, jawel, liefst with a kiss. Achteraf bleek GP mij te verwarren met een artistieke dikbuikige kale kletsmajoor uut het Zuuden des lands, een kunst knakker die ik niet ken en ook niet wil kennen, edoch ik kan hem niets kwalijk nemen: in het donker zien alle katten grijs, ook de rooie. Toch?”

View: Als hij eenmaal op je is afgeknapt, komt het nooit meer goed. Je weet waar je met hem aan toe bent.

Fred van der Wal: ”Als ik een adembenemende dame iets beloof, zoals recent, houd ik mij daar graag aan, dan is zij de Queen en leg ik mij bij haar neer. Op een schapenvacht voor d ehoutkacel of tegen haar aan in bed. . Die conclusie is voor de opsteller van het profiel. Menigeen denkt in mij een biseksjuwelen, hetzij geperveteerde crypto-homoseksjuwelen, super softe, sadomasochistische aan sex verslaafde verkleednicht, kort gezegd een travestiet met straffe tieten aan te treffen, die al in tranen uitbreekt nog voor hij een speld op de grond hoort vallen, maar dan van de vliering op zijn ballen, maar helaas, helaas; ik kan de argwanende heteroseksjuwelen man in de straat met een broek vol empathie hierin niet met aan te dragen bewijzen staven of mijn met Opium van YSL geparfumeerde pilotenjack voor niks en niemendal zo maar verkwanselen voor een scheet en een knikker op de Grote Markt.

Je wijf en je oto uitlenen is voor velen tob sport en ik heb er alle begrip voor, maar mijn lingerie krijgen ze niet tot hun grote verdriet. Heb lingerie gekregen van de Grote Zoenvis en van M. die voor mijn verjaardag een beha gaf. Ik heb er wèl alle begrip voor, maar als een man zo diep gezakt is dat hij zijn lingerie gratis en voor niks weg geeft of aan de straatstenen kwijt raakt is er pas echt wat aan de hand met zijn negotie! Dat kan nooit goed uitpakken! Om die reden prefereer ik alleen sexy dameslingerie, maar geen sport behas!”

ONZE BRUTALE KUNSTENAAR FVDW MET SUPER JOINT TER GROOTTE VAN EEN MINI CONIFEER IN ZIJN TUIN…TOCH WIL ONZE BEJAARDE BRAVE BORST MET SMOKEN STOPPEN…

Fredvanderwal's Weblog

MET LEESBRIL OM DE DINGEN HELDER IN TE ZIEN. DE FEUTEU IS UIT 2021…ZO ZIEN WE MAAR WEER HOE HET ALLEMAAL UITPAKT en dan denk ik weer aan 1974, had tentoonstelling zeefdrukken bij Tailored Prints, Amsterdam, het was leuk die opening en werd steeds leuker, liter roodwijn doorgespoeld, 10 meprobamaat tabletten op (downers) en daarna een vette hasj joint, en ging bijna out door de combi, volgens kenners had ik er in kunnen blijven als het even mee had gezeten, liep de straat op frisse lucht en haalde nog net mijn huis adres, paar uur slapen en toen weer normaal….

View original post

HEEL EVEN GOEDE VRIENDEN….alles gaat voorbij, jammer!

Fredvanderwal's Weblog

GEE EN BEE UIT HAARLEM BEHOORDEN HEEL EVEN TOT MIJN GOEDE VRIENDEN MAAR NIET VOOR LANG

Mijn goede vrienden kan ik gotzijdank op de vingers van één hand tellen en dan houd ik nog genoeg vingers over om onderdehand een sigaar op te steken, een glas naar de lippen te brengen en mijn pink koket op te steken.
Activiteiten die door het glazen tafelblad duidelijk te volgen valt voor alle aanwezigen, maar als kunstartiest schaam ik mij nergens meer voor, met mijn andere grijpstuivers kan ik bevend door de uitwerking van de drank, deze regelmatig terug kerende rigor mortis post alcoholicus superlativus, een Gitanes sigaret voor Kerrie op steken, een twintigste glas rode wijn aange reikt door Herrie tussen duim en wijs vinger in wankel evenwicht houden, een dikke bolknak van laatste genoemde scoren, terwijl ik onderdehand maar doorlul over een hier in de buurt wonende nep en namaak kunstenaar…

View original post 1.314 woorden meer

Afbeelding

INGEKADERD….

WEBLOGGERS OBSESSIES VOOR FRED VAN DER WAL (DEEL 3)

Fredvanderwal's Weblog

Inhoud

Pag. 3. Hoe zou het tegenwoordig met Fred van der Wal gaan ? Vragen velen zich terecht af…

Pag. 25. Een aanval op Fred van der Wal

Pag. 49. Bloeddruppels op zijn laptop, swaffelend kwam de kunstenaar Fred van der Kwal aan zijn einde

Pag. 53. Bloeddruppels op zijn laptop, hoe de kunstenaar Fred van der Kwal aan zijn einde kwam (deel 2)

Pag. 73. F. van der W. is een leugenaar eerste klas, ik heb het nu echt gehad!

Pag. 78. In het bericht : “Het was me het avondje wel gisteravond van 8 tot halluf 2”

Pag. 104. Veertien boeken tussen 2009 en 2013 waar Fred van der Wal in publiceerde

Pag. 111. Wie nam de vkblog moderatie in het eindstadium van het vkblog nog serieus? Niemand toch?

Pag. 118. Waarom kan zo’n man als Fred van der Wal zo lang on-gestoord zijn gang…

View original post 531 woorden meer

Feuilleton: Het (on)navolgbare leven van een Blogger (deel 2)

Feuilleton: Het (on)navolgbare leven van een Blogger (deel 2)


Het boek is beter dan de film
Ze stond op. Duizelig door de lage bloeddruk. De demonen van het verleden waren moeilijk uit te bannen. Even vast housen aan het nachtkastje om niet te vallen. Mascara vergeten te verwijderen. Niet de eerste keer. Waar moet dat naar toe? Anders weer dikke, rooie, bloed doorlopen ogen morgen op werk.
Zou koffiejuffrouw Masja weer treiterig opmerken; “Heb je weer stennis gehad met je vent? Huilen is voor jou te laat op jouw leeftijd, meid. Nog een koffie verkeerd om het af te leren? Blauw past bij jou met die opoewangen. Met melk en suiker of doen we het zonder vandaag. Scheelt weer een halfje op de begroting van de VU, hahahaha!” Die meid had altijd wat te katten. Doorgaans had ze geen weerwoord.
Badkamer. Keek in de spiegel. Schrok. Wat ze zag was geen brok. Leek steeds meer op die ronde, pyknische onderdeur Sylvia Witteman. Nog even en ze ging als uitgewoonde ouwe doos met pretenties kutstukkies over bezoekjes aan supermarkten schrijven voor de Volkskrant. Zij als verbale Kamerolifant. Volkskrant? De linkse Telegraaf. PopieJopie koleretiefusreetveegkutkrant voor op de plee. Het papier was al pap voordat je er met je vinger doorheen stak bij het vegen van de bruine ster. Hoe vaak vergat ze niet dat ze niet van achteren naar voren moest vegen maar van voren naar achteren. Voor je het wist had ze anders weer blaas ontsteking. Bijna niet meer te genezen met antibiotica. Voor je het wist een nierbekkenonsteking. Kon je het hele zakie weg brengen naar een vlles verwerkende fabriek.
Die kerels hadden het maar makkelijk. Konden overal plassen zonder te gaan zitten en dan nog seken ze er meestal met opzet naast op het damestoilet bij de Ikea. Door die lange urinebuis waren die kerels weinig vatbaar voor ontstekeningen, behalve voor een druiper, dan leek het alsof er een scheermes door hun pisbuis gleed. Eigenlijk net goed voor die vreemdgangers, mijmerde ze. Na het opheffen van het Vkblog had ze gelijk het abonnement opgezegd.
Marty was ook de internet redactie uitgeknikkerd, ook als koffiejuffrouw was ze niet te gebruiken, deze ex-habitué van discotheken It en Roxy, maar die kon tenminste nog na een cursus natuurgeneeskunde aan de lopende band weer pekingeenden en natuurtaarten gaan bakken met een koksmuts van een halve meter op haar kop. Leek ze wat groter ook nog. Een vrouw onder de 1.76 m. lang was gauw een tekort dat niet aan te vullen viel.
High Heels er onder en ze kon door de vleeskeuring met een paars stempel op haar schoften als een geslachte dikbil koe hangend aaan een vleeshaak bij de slager. Wat trok zoiets toch een vliegen aan! Dubbele agenda die Marty. Was wel gebleken. Van Roomse huize. Gluiperig tot op het schaambeen. Labiel type. Zij niet. Een keukenprinses werd ze nooit, dat was tegen de emancipatie. Het was al heel wat als de aardappelen gaar waren. Ze kwakte gewoon een pot bruine bonen en appelmoes op een bord. Koken kon ze niet. Net als haar huisman. En verder maar naar otomatiek ‘De Vette Bek’ voor een Berenhap, een broodje overrejen of petatje oorlog.
Achter de toonbank stond Kobus te firten en berenhappen te bakken. Hij lustte alleen maar gebakken, liefst met een vetrandje er aan. Kogelrond. Fatso. Vrijetijds kunstschilder. Ook dat nog. Lekker de WW in die Marty en hele dagen de CD van Hildegard von Bingen draaien. Roomse sijkmuziek, die ijle klanken, dat etheriese. Waar bleef die stevige beat?Mannetje werkjes doen voor vrouwtje, dat was het ware leven voor Marty met hoofdletters WW. IJle treurmuziek van die Hildegard voor aseksjuwelen met een Maagd Maria koekiesblik in de ogen. Of de lichte pingelmuziek van de nooit uitgebotte tengere kleuter Bibi Soerabaja op zetten. Sympatieke boy maar te klein voor haar om mee te paren. Luisterde ook geen hond meer naar die olijke jongen.
Een faillissement heeft geen gouden randje. Elke wolk een zilveren rand? Niet waar.Achterhaald die Bibi Soerabaja met zijn witte handschoentjes en kinderstemmetje, beweerden liefhebbers van het Vaderlandse levenslied. Had ie soms eczeem? Candida Albicans in zijn liezen? Teveel anaal gevingerd? Mannen! Ze deugden niet. Smeerlappen!Schoften! Kolerelijers! Gotsammetruttenbollen, waar had ze haar tas nou weer gelaten? Liever zo’n rare vierkanten houten tas van Vuiton dan een plestik zak van de Action. Haar hele hebben en houwen zat in die tas. Paspoort, credit card, ID kaart, en een rol pepermunt tegen de slechte adem. Waar lag dat kolereding nou? In de tram?
De strips Oxazepam en Diazepam om kalm te blijven. Zonder die tabletten zou ze met liefde de halve afdeling van het redactie secretariaat in mekaar rammen en de ogen van GeertJan Jaggernaut, chef internetredactie uit zijn kop krabben, maar eerst zijn bril met een liefdevol gebaar afzetten om vervolgens op de grond aan splinters te trappen. Echt zo’n aaarogante acaemicus die Geertjan. Alleen Baas Beer Broertjes zou ze sparen, die had een zwak voor haar na de dertiende kerstborrel. Eerder niet. Hij moest een beetje wazig zijn voor ie los ging, dat had je met zoveel mannen. Aimabel mens. Ombudsman Thom Gemeen kon ook een paar rammen krijgen voor zijn opgetogen babyface vurrukkulluk bek. Arbeidsconflict. Vloog er binnenkort ook vast uit door die kop. Net goed. Een kinderwens kwam plotseling in haar op toen de omvangrijke gestalte van Beer Broertjes voor haar troebele geestesoog voorbij trok. Een warm gevoel diep van binnen. Vlinders in haar buik, vlammen door haar intiem. Kon je zo hebben als overgeschoten, intellectuele vrouw. Was ze maar de moeder van een weblogger. Zo’n klein Beertje met broertjes. Kindergekrijs. Poepluiers. Putlucht. Stront met de buren, dat wel.
(wordt vervolgd)

FEUILLETON: HET LEVEN VAN EEN BLOGGER BIJZONDER? ONNAVOLGBAAR? (DEEL 1)

HET LEVEN VAN EEN BLOGGER BIJZONDER? ONNAVOLGBAAR? (DEEL 1)

HET LEVEN VAN EEN BLOGGER BIJZONDER? ONNAVOLGBAAR? (DEEL 1)

april 7, 2013

Het leven van een Blogger bijzonder? Onnavolgbaar? Ik geloof er niks van! Integendeel. Het is familie doorsnee. Passé Overflakkee. Tobben geblazen. Sappelen. Bescheten levens, kort als een kinderhemd van je kleine zusje waar net de beuk bij is ingegooid en de ramen ook. Nogal logisch dat het kind aan de dunne is van grote schrik. Levenslang diarree voor twee. Buikloop. Slijmerige afscheiding die de lijder dwingt derhalve om de 5 minuten te gaan zitten kakken om zijn kwakkemonen en gum-kwatten af te stoten. Matschudding en stennis dat Bloggersleven. Wat zal ik er van zeggen. Anderhalve man en een paardenkop en de rest houdt ook niet over. Kloten van de bok. Mediocre. Belast en beladen met frus-traties, verslavingen, angsten, fobies, terloopse obsessies, geheime drif-ten, sex bizarre, reetroffels en scheten -Kanonenschuss im Dunkel- onder de dekens, mislukkingen, lage lusten, hooggestemde verwachtingen, ver-lies, vervlogen illusies, niet vervulde dromen, ijdele gedachten, gemiste kansen en dat maakt het leven van de blogger juist zo funny, want het is niet goed of het deugt niet en komt het vandaag niet dan komt het morgen ook niet!

Zesde glas Gato Negro. Zij. Middelbare leeftijd. Hij ook. Ver over de houd-baarheidsdatum heen. Oud vlees gaat stinken. Drankorgels. Wazig. Half van de wereld. Onder zeil. Manisch depressief. De eerste ochtendsherry al om half tien er in geplempt. Blokken oude kaas en mayonaise. Ritalin kuur.

Nog even een joint ter grootte van een conifeer rollen met zo’n fijne punt er aan. La vie en rose. Alles kits in de rits? Had je gedacht!

P & W op de buis drong ook niet meer tot beiden door. Politieke shit. Ver-krampt bekkie die Albino Witteman. Alsof ie in de bleekwater is gevallen. Nogal logisch dat zo’n tiepe over klassiek muziek gaat schrijven. Toch ook allemaal mietjes dat soort! Afvegen en doortrekken die hap. Wat heb ik nou amme reet hangen? Malheur.

Op memo recorder gaan zitten. Beter dan op de kat, maar die zegt ten-minste nog miauw. Jammer. Rotding. Wat moesten zij er mee. Gadgets, getverde getverdemme. Vroeger kon je toch ook zonder? Nou dan! Nieuwe bij Wehkamp bestellen? Op afbetaling? Vijftien procent rente? Kut met krenten zal je bedoelen, zeg! Zie ik zo bleek?

Wat was zij? Mafkut? Eenzame blogger?

Wie was hij? Droogbloeier voor in de vensterbank. In de koffiekamer van het IT bedrijf noemden ze de chef van de type kamer met de oorverdo-vende ratelende schrijfmachines DP. Afkorting Dooie Pier.

Onnavolgbaar? Zij? Krijg nou wat! Helemaal niet! Middelmaat! Middenmotor. Effe lekker gassen. Ze voelde zich soms de grootste trut van Troje met haar volle maans kop.

Of was hij het die weer eens een literaire scheet liet? Of zij? De standaard reetroffel.

Haar chef. Slappe lul met zijn geweeklaag. Veertig en dan nog mammies liefste jongen. Pappen en nat houden.

Mannen. Klootzakken. Identiteitsproblemen? Allemaal! Geboren penis pauze pikkies. Miesjmachers en minkukels! Gelul! Bullshit. Waar ging het ook weer over?

Viva nieuwe stijl opgeklopte problematiek.

Hulp? Hij? Hulp voor zijn gulp. Laat ie naar zijn wijf gaan of de dominee in plaats van als een reu achter een loops eteef aan te sjokken met zijn hijgende tong op zijn tenen. Mocht zijn nagels wel eens knippen. Krassen op het zeil.

Ze hadden het gehad met de wereld om zich heen. The world about us? Gotcha! Stomme zwart wit film Laurel en Hardy kon je nog beter zien. Lachen is geen tijdverdrijf.

Ze stond op. Mascara vergeten te verwijderen. Anders weer dikke, rooie, bloed doorlopen ogen morgen op werk.

Zou koffiejuffrouw Misja weer treiterig opmerken; “Heb je weer stennis gehad met je vent? Huilen is voor jou te laat op jouw leeftijd, meid. Koffie verkeerd? Blauw past bij jou met die kop. Met melk en suiker of doen we zonder vandaag? Elke echte vrouw houdt van klappes en een paar rammen voor d’r kop, meid, moet je maar denken! Zegt mijn pappie ook altijd!”

Badkamer. Keek in de spiegel. Schrok. Leek steeds meer op die ronde pannenkoekkop van pyknische onderdeur Sylvia Witteman. Nog even en ze ging als uitgewoonde ouwe doos met pretenties kutstukkies over be-zoekjes aan supermarkten schrijven voor de Volkskrant. Kamerolifant. Ballonpoten.

Volkskrant? De linkse Telegraaf. PopieJopie koleretiefusreetveegkutkrant voor op de plee.

Na het opheffen van het Vkblog had ze gelijk het abonnement opgezegd. Martine was ook de redactie uitgeknikkerd, maar die kon na een cursus natuurgeneeskunde aan de lopende band weer fijn pekingeenden en natuurtaarten gaan bakken met een koksmuts van een halve meter op haar kop. Sommige webloggers noemden haar bloedmooi. Nou, dat viel lelijk tegen. Gewoon een verlept discotheektiepe.

Viel in de smaak bij een bepaald soort academici. Droogkloten die economie hadden gestu deerd, dan weet je het wel wat voor paardenvlees je in je runderbiefstuk hebt. Ach, wat. Eet meer vis, weet je zeker dat het geen paardenpik is.

Martine een keukenprinses?

Zij niet. Het was al heel wat als de aardappelen gaar waren. En verder maar naar otomatiek De Vette Bek voor een Berenhap of petatje oorlog.

(wordt vervolgd)

Bovennatuurlijke wezens zien seks als lust en energie & dat gaat diep!

Fredvanderwal's Weblog

Een diepgaande studie van seks demonen, in theorie en praktijk, in het bijzonder de sexueel georiënteerde incubi en succubi onthulde het feit dat er “biseksuele” demonen en geesten zijn, evenals biseksuele mensen. Die situatie is gebruikelijk bij sex demonen, ook daar geldt het oude esoterische gezegde: Zo boven, zo beneden, met name de mogelijkheid van incubi en de succubi om rol te wisselen. Ze verschijnen meestal in mannelijke of vrouwelijke vorm, maar ook zijn er demonen met zowel een manlijk als een vrouwelijk geslacht en dat geeft alle mogelijkheden voor de man of vrouw . Ze genieten zowel van mannelijke als vrouwelijke sexualiteit, terwijl anderen de voorkeur geven aan slechts één van de twee geslachten. De demon Astarte manifesteert zich in beide geslachtsvormen, dus daar kunnen we alle kanten mee op. Andere demonen doen hetzelfde. Het ligt binnen de macht van alle geesten en demonen om verschillende vormen aan te…

View original post 1.056 woorden meer

(Verwijderd Weblog 24 juni 2022) Friebie’s discipline training door Meester Tom (deel 5)

%d bloggers liken dit: