Skip to content

Naar aanleiding van een oproep in het blad Aktueel 1987 (deel 10)

december 11, 2012

Naar aanleiding van een oproep in het blad Aktueel 1987 (deel 10)

Marjan, mijn jongere zuster, slikte als gevolg van de mishandelingen die zij ondervond vanaf kleuterleeftijd veel psychofamacae om enigszins op de been te blijven. Ook dronk ze stevig. Dat beïnvloedde haar arbeidssituatie dramatisch. Ouders spijkerden de school dicht waar ze hoofd was omdat ze stomdronken voor de kleuterklas stond.
Een beschamende situatie. De dagelijkse fysieke en psychiese mishandelingen die Marjan ten deel vielen kon ik niet gemakkelijk aanzien in het grootouderlijk huis aan de chique van Oostzaanenlaan te Heemstede, maar ook haar geschreeuw kon ik niet aan horen als ze werd geschopt onder tafel door mijn broertje,vast gebonden of geslagen door haar groot moeder en tante, beschimmeld voedsel moest opeten of ‘s nachts ruw uit haar nachtrust werd gehaald omdat tante haar ervan verdacht overmatig te masturberen en meer dan eens barstte ik in de eenzaamheid van mijn zolderkamer in tranen uit om de onmacht om iets aan de situatie te kunnen veranderen.

Niemand heeft ons in die vroege jaren zestig toen zich deze taferelen afspeelden willen of kun nen helpen en dat stemt mij soms nog steeds bitter.
Het cynisme dat toen zijn bodem kreeg in mij ben ik met mij mee blijven dragen,ondanks de goedkope, zoetgevooisde praatjes van mijn piëtistiese hypokriete EO geloofsgenootjes.,die ik bij voorkeur betitel als evangeliese halve zolen en softe zeveraars, die altijd weer een beroep doen op het “goede in de mens.”
Ik geloof dat er in die tijd een tomeloze woede in mij op is gestaan die mij nooit meer verlaten heeft, maar die ik als ex-karateka, bokser, judoka en jiujitsuka wel volkomen onder kontrole heb.
Waarschijnlijk was de ongelukkige achtergrond van mijn zuster de reden dat zij de volmachten weigerde te ondertekenen die getekend moesten worden om de erfenis te kunnen verdelen.
Wellicht genoot ze er van met een simpele weigering de hele procedure te kunnen vertragen en hierin leek zij sprekend op mijn onhandelbare biologiese vader en biologiese labiele moeder.
Marjan sprak over een mysterieuze “raadsman” die bij de hoogovens zou werken, die mijn vrouw en ik “onder geen beding” mochten zien of spreken, die haar ontraadde iets te tekenen “waar zij later mischien wel spijt van zou hebben.”
Echt een expert deze “raadsman” die in het geheel geen rechten had gestudeerd en van het successierecht al helemaal geen snars verstand had maar een technische school had gevolgd
.Een leven achter de walserij van de rood gloeiende staalpalten vormt de man. Niet veel later kwam hij in de bergen om, beging een letterlijk misstap en viel honderden meters naar omlaag.

Ik belde bij Marjan na de telefonisch gemaakte afspraak op de juiste tijd aan in een toen nog vervallen achterstandswijk in de Pijp te Amsterdam. Ze opende het raam op drie hoog, vouwde haar armen over elkaar en keek me aan met een saffie in haar mond.
“Wat mot je?”schreeuwde ze zoals het een achterbuurtbewoonster betaamt. Links en rechts werdenr amen open geschoven en keken gedrogeerde tiepes hoe een en ander zou verlopen.
“Zeg, Marjan, doe even open en bespaar me je lolligheden!” riep ik naar boven.
De versleten houten, gammele trappen waren stofnesten.
Ik klopte bij haar deur aan. Binnen gekomen zag ik een armoedig gemeubileerde driekamer woning. Een tafel gemaakt van een bij de vullis gevondne ouwe deur op twee gammele schragen, een matras op de grond, de afwas van zes weeken aan elkaar gerot in de granieten gootsteen, model 1910.
Ik legde wat documenetn op een klein houten tafeltje waar van een gebroken poot was gespalkt met een paar planken en veel plakband.
Een familielid die bij hara op bezoek was geweest noemde haar inboedel en woning een “asociale bende”.
Zelf was het familielid gehuwd voor de tweede maal, eerst met een gek, daarna met een beroepswerkeloze loodgieter geilmieter.
“Tafeltje. Gevonden bij de vuilstort! Goed hè!” zei ze triomfantelijk.
Okee Marjan, kun je even dez e stukken doronemen en tekenen dan kan notaris van den Bosch verder met de afhandeling.
“Ik teken lekker niks”, zei ze en keek me gemeen en uitdagend aan met haar handen in haar zij en een zelf gerold half zwaar sjekkie van de weduwe tussen haar dunne lippen.
Het waren de woorden van een door de ongelukkige omstandigheden mismaakte ,paranoiede geest.
Onverrichter zake keerde ik terug naar Garyp. Ik besprak de volegnde per telefoon haar ongemotiveerde weigering met notaris van den Bosch te Haarlem en raadde hem aan om de testamentair-executeur of hijzelf met haar peroonlijk kontakt te zoeken, daar zij als ontheemde voor een vaderlijke figuur gemakkelijk zou zwichten.

(wordt vervolgd)

Geef een reactie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 62 andere volgers

%d bloggers op de volgende wijze: